Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » 24 heures du Mans
24 heures du Mans
ENDURANCE

Ο καλύτερος αγώνας ταχύτητας και αντοχής σπορ αυτοκινήτων στον κόσμο, στον οποίο η νίκη παραμένει σημαντικότερη και από την κατάκτηση ενός παγκόσμιου πρωταθλήματος.

Η ευρύτερη περιοχή της πόλης Le Mans είναι συνδεδεμένη με τους αγώνες αυτοκινήτου για περισσότερο από έναν αιώνα, αφού σε αυτήν διεξήχθη το 1906 το πρώτο GP της μηχανολογικής ιστορίας, στο οποίο νίκησε ο Ούγγρος Φέρεντς Σιζ, οδηγώντας ένα Renault. Το παρελθόν της συμπεριλαμβάνει και τις απαρχές της ευρωπαϊκής αεροπορικής ιστορίας, αφού στις 8 Αυγούστου του 1908 στον παρακείμενο χώρο του αυτοκινητοδρομίου -όπου στις ημέρες μας αποπροσγειώνονται τα ιδιωτικά αεροσκάφη και τα ελικόπτερα των VIP’s- ο Γουίλμπουρ Ράιτ πραγματοποίησε με επιτυχία την πρώτη πτήση στο έδαφος της γηραιάς ηπείρου. Όλα αυτά, μαζί με τη διεξαγωγή του 24ωρου αγώνα από το 1923 και έπειτα, έχουν επηρρεάσει την κουλτούρα της πόλης. Οι κεντρικοί δρόμοι και οι πλατείες της βρίθουν από ευμεγέθη αγάλματα των πρώτων Γάλλων οδηγών αγώνων κι αυτή είναι μια εικόνα που δεν τη συναντάς αλλού.Εμπνευστής του ήταν ο Σαρλ Φαρού, ο οποίος συνέλαβε πρώτος την ιδέα μιας σειράς δοκιμασιών, μέσω των οποίων να αναδεικνύεται η αντοχή ενός αυτοκινήτου. Η πρώτη εκκίνηση δόθηκε στις 26 Μαΐου 1923, με τη συμμετοχή 33 αυτοκινήτων, από τα οποία τερμάτισαν μόνο τα τρία. Το μοναδικό πλήρωμα που δεν ήταν γαλλικό ολοκλήρωσε στην τρίτη θέση, οδηγώντας μια Βentley, με την οποία επέστρεψε το 1924 για να νικήσει τον αγώνα. Τη χρονιά εκείνη οι συμμετοχές είχαν αυξηθεί στις 41, όμως τη σημαία του τερματισμού είδαν μόνο 14 αυτοκίνητα. Από το 1925 ο αγώνας διεθνοποιήθηκε περισσότερο, αφού προσήλθαν και πληρώματα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ενώ στην εκκίνηση εμφανίστηκαν 49 αυτοκίνητα. Σταδιακά άρχισε να έχει περισσότερη σημασία η πρώτη θέση της γενικής κατάταξης και να μένει πίσω –χωρίς όμως και να υποτιμάται- η επικράτηση σε δοκιμασίες δεξιοτεχνίας και ελάχιστης μέσης κατανάλωσης. Την εποχή εκείνη γράφτηκε και η μεγάλη αγωνιστική ιστορία της Βentley, με τις τέσσερις συνεχόμενες νίκες από το 1927 έως το 1930. Στη συνέχεια τα σκήπτρα ανέλαβε η Αlfa Romeo, με ισάριθμες επιτυχίες, χάρις στην εξαιρετική «8C 2300». Στα μέσα της δεκαετίας του ’30 ο αγώνας είχε ήδη αποκτήσει μεγάλη φήμη, ενώ παράλληλα σε αυτόν επικρατούσαν κυρίως οι Γάλλοι. Όμως, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος τον διέκοψε για δέκα ολόκληρα χρόνια… 

Από τα Σπορ αυτοκίνητα στα Πρωτότυπα

Από το 1949 οι «24 ώρες» άρχισαν και πάλι, με πρώτο νικητή της μεταπολεμικής εποχής μια Ferrari 166 MM, στην πρώτη εμφάνιση της ιταλικής εταιρείας στον περίφημο αγώνα. Η συνέχεια ανήκει κυρίως στους Βρετανούς, οι οποίοι μέσω των εξαιρετικών αγωνιστικών της Jaguar επικράτησαν ολοκληρωτικά στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Το 1955 οι «24 ώρες» δέχτηκαν ένα μεγάλο χτύπημα, με το θάνατο ενός οδηγού αγώνων και 80 θεατών, εξαιτίας ενός ατυχήματος που προκλήθηκε από μια σειρά αμελειών και διαβολικών συμπτώσεων. Και ιδού τι ακριβώς συνέβη: Τη 19η ώρα του αγώνα ο Μάικ Χόθορν στο τιμόνι μιας Jaguar πλεύρισε αιφνιδιαστικά στα pits, που τότε βρίσκονταν δεξιά της ευθείας εκκίνησης, χωρίς να διαχωρίζονται με κάποιο προστατευτικό τείχος από την αγωνιστική διαδρομή. Ακριβώς πίσω του βρισκόταν ο Λανς Μακλίν, που μη έχοντας τρόπο να τον αποφύγει, κινήθηκε απότομα αριστερά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο επερχόμενος Πιερ Λεβέγκ, οδηγός μιας Μercedes «SLR», να παγιδευτεί και να χτυπήσει βίαια στο ανάχωμα πλάι στις κερκίδες, βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο. Δυστυχώς όμως το κακό δε σταμάτησε εκεί, καθώς από τη δύναμη της πρόσκρουσης ο κινητήρας αποκολλήθηκε από τις βάσεις του και έπεσε φλεγόμενος στις κερκίδες των θεατών. Καθώς μάλιστα ήταν κατασκευασμένος από μαγνήσιο, δε στάθηκε δυνατό και να σβήσει, αφού αυτό ήταν αδύνατο να γίνει με το νερό. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθούν 80 άνθρωποι και σε ολόκληρη την Ευρώπη να επικρατήσει «πογκρόμ» εναντίον των αγώνων αυτοκινήτου, εξαιτίας του οποίου ακυρώθηκαν και πολλές σημαντικές αναμετρήσεις.


Όμως, οι «24 ώρες» κατόρθωσαν να επιζήσουν και να διεξαχθούν ξανά την επόμενη χρονιά, αφού πρώτα έγιναν πάμπολλες επιδιορθώσεις και αλλαγές για λόγους ασφαλείας. Επιστρέφοντας στην αγωνιστική δράση κι αφήνοντας πίσω την απίστευτη τραγωδία του ’55, ο αγώνας βρήκε ξανά το δρόμο του, με πρωταγωνιστή πλέον τη Ferrari. Η ιταλική εταιρεία επικράτησε σχεδόν ολοκληρωτικά έως το 1965, με κύριους εκφραστές τις αριστουργηματικές 12κύλινδρες «Τestarossa». Ήδη όμως, από το 1962, οι κανονισμοί διεξαγωγής του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος είχαν αλλάξει και είχε ξεκινήσει πια η «Εποχή των Πρωτοτύπων». Η εξέλιξη αυτή διαφοροποίησε και τους συσχετισμούς, φέρνοντας στο προσκήνιο τη Ford με το εκπληκτικό «GT40». Κάπως έτσι, φθάσαμε στο τέλος της δεκαετίας του ’60.

Η εποχή της Porsche

To 1970, ύστερα από προσπάθειες 19 ετών, έφθασε η ώρα της πρώτης νίκης για την Porsche στις «24 ώρες». Ο θρίαμβος επετεύχθη με ένα αγωνιστικό, την «917», που άφησε εποχή για τη δύναμη και την επιβλητικότητά της. Από εκεί και πέρα η πρωτοκαθεδρία πέρασε στη γερμανική εταιρεία, που με 16 νίκες μέχρι το 1998, έγινε ο πολυνίκης του θρυλικού πλέον αγώνα.



Στο μεσοδιάστημα έφθασαν βέβαια κι άλλοι στην «πηγή», με περισσότερο επιτυχημένες τη Μatra στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και τη Jaguar τη δεκαετία του ’80, στην εποχή των αυτοκινήτων του Group C. Βέβαια, κανείς τους δε μπόρεσε να επισκιάσει την αξία των αγωνιστικών της Porsche, που μετά τις «917» πρωταγωνίστησαν με τις «935», «936», «956» και «962». Επιτυχημένη φυσικά χαρακτηρίζεται και η παρουσία της Ρeugeot, με δύο νίκες τη δεκαετία του ’90, ενώ ακόμη συζητιέται η ατυχία της Τoyota και η νίκη έκπληξη της Μazda το 1991 με τον κινητήρα Wankel.


The Αudi years…

Νέο κεφάλαιο στα χρονικά του αγώνα γράφει από το 2000 η Αudi, ξεκινώντας αρχικά από το «R8» με τον κινητήρα τεχνολογίας FSI και φθάνοντας εν έτει 2006 με το πρωτότυπο «R10» στην πρώτη στην αγωνιστική ιστορία νίκη με κινητήρα diesel. Η αντιπαλότητα της Peugeot τα τελευταία χρόνια, με το επίσης επιτυχημένο πετρελαιοκίνητο «908 HDi-FAP», δείχνει πως ο diesel ήρθε για να μείνει στους αγώνες αντοχής γενικότερα, καθώς περιορίζει σε αριθμό τα pit-stop για ανεφοδιασμούς κι εξασφαλίζει απίστευτες τιμές ροπής. Bέβαια, τίποτε δεν αποκλείει και τη χρήση υβριδικών συστημάτων κίνησης τα επόμενα χρόνια και οι «24 ώρες» είναι –πάντα ήταν- το καλύτερο πεδίο δοκιμών για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων…

Musee Automobile
Λίγα μέτρα από την κύρια είσοδο του αυτοκινητοδρομίου των «24 ωρών» βρίσκεται ένα εξαιρετικό μουσείο αυτοκινήτου, αναβαθμισμένο ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, στο οποίο εκτίθενται οι περισσότεροι από τους νικητές του θρυλικού αγώνα, αρχής γενομένης από το Chenard Walcker του 1923. Κι εκτός από όσους γεύτηκαν τους καρπούς της νίκης, υπάρχουν εκεί και πάρα πολλοί από όσους προσπάθησαν για το καλύτερο, ενάντια σε κάθε συνθήκη. Πρόκειται για μια συλλογή που θα αποτυπωθεί στο μυαλό σας και θα παραμείνει σε αυτό για πολύ καιρό, ίσως και για πάντα.         

Οι «βωμοί»

Πάνω από όλα η μυθική ευθεία της Αυτοκίνησης, η «Hunaudieres», που όσοι ύμνοι κι αν γραφτούν γι αυτήν, είναι λίγοι: Oκτώ συναρπαστικά χιλιόμετρα που δεν έχουν ακόμη αποστειρωθεί κι ας υπάρχουν πλέον δύο chicanes που την ανακόπτουν. Στο οδόστρωμά της έχουν επιτευχθεί στο παρελθόν οι μεγαλύτερες τελικές ταχύτητες που έχουν σημειωθεί σε αγώνες αυτοκινήτου, με αποκορύφωμα τα 407 χλμ./ώρα της Jaguar του Group C. Πέραν αυτών, η «Hunaudieres» έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της αεροδυναμικής τεχνολογίας, ήδη από τη δεκαετία του ’50 με τις Μercedes «SL» και τις Jaguar «D-Type». Στο τελείωμά της, η «virage Mulsanne», η δυσκολότερη στροφή στον κόσμο, με βάση τα χιλιόμετρα από τα οποία πρέπει να επιβραδύνουν οι οδηγοί. Αρκετοί είναι εκείνοι που πλήρωσαν εκεί με τη ζωή τους ένα στιγμιαίο λάθος ή μια αστοχία του αγωνιστικού τους, όπως ο «ακροβάτης χωρίς δίχτυ» Λισιέν Μπιανκί το 1969. Λιγότερη βαρύτητα δεν έχουν ασφαλώς η «Indianapolis» το «Άσπρο Σπίτι» και η «virage Ford», από την οποία τα αγωνιστικά κατευθύνονται στην ευθεία των pits, παρά το γεγονός ότι δεν είναι τόσο δημοφιλή σημεία για να παρακολουθήσεις τον αγώνα. Πέρα από τις κερκίδες στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού, ο περισσότερος κόσμος βρίσκεται συγκεντρωμένος σε όλο το μήκος της διαδρομής, από εκεί έως την «Τertre Rouge»: Στην ανηφόρα για τη «γέφυρα της Dunlop» (εκπληκτικό μέρος για φωτογράφιση των «θηρίων», με το τελευταίο φως της ημέρας), στην κατηφόρα για τα αλλεπάλληλα «Εsses» (που άλλαξαν διαμόρφωση τα τελευταία χρόνια κι έχασαν «κάτι» από την παλιά ταυτότητά τους), αλλά και στα δέντρα που βρίσκονται παραπλεύρως του οδοστρώματος πριν την είσοδο στην «Τertre Rouge». Aπό το 1923 μέχρι τις ημέρες μας οι προαναφερθείσες τοποθεσίες κρύβουν στο παρελθόν τους τόση δράση, που όλες τους ανεξαιρέτως μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν «βωμοί» για το μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Το τελετουργικό

Oι χρονομετρημένες δοκιμές, για τη σειρά εκκίνησης στον 24ωρο αγώνα, διεξάγονται την Πέμπτη το βράδι και ολοκληρώνονται λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Η επόμενη ημέρα έχει κυρίως εορταστικό χαρακτήρα, που κορυφώνεται τις απογευματινές ώρες, με την παρέλαση των οδηγών στους κεντρικούς δρόμους της πόλης Le Mans. Οι πιλότοι χαιρετούν τους χιλιάδες συγκεντρωμένους κατά μήκος της διαδρομής φίλους του αυτοκινήτου, από τα πίσω καθίσματα των ιστορικών μοντέλων που τους μεταφέρουν, ενώ παράλληλα από όπου περνούν μοιράζουν αναμνηστικά της παρουσίας τους εκεί. T-Shirts, καπέλα, λουλούδια, καραμέλες και αυτόγραφα έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ η ατμόσφαιρα είναι ενθουσιώδης και πανηγυρική. Στον κεντρικό χώρο της εκδήλωσης, εκεί από όπου ξεκινά η παρέλαση των πληρωμάτων, εκτίθενται εκατοντάδες αυτοκίνητα που είναι σχεδόν αδύνατο να τα δεις συγκεντρωμένα κάπου αλλού: Ονειρεμένες «οne-off» κατασκευές, αγωνιστικά που έχουν γράψει ιστορία, σπάνια συλλεκτικά μοντέλα και concept-cars δίνουν βροντερό «παρών», εντυπωσιάζοντας τα πλήθη. Το Σάββατο από νωρίς το πρωί οι κερκίδες γεμίζουν από θεατές, ενώ διάφορα ενδιαφέροντα γεγονότα βρίσκονται σε εξέλιξη μέσα στην πίστα. Ο αγώνας ιστορικών αυτοκινήτων διαδέχεται τους γύρους επίδειξης των παιδιών που οδηγούν μονοθέσια μικρού κυβισμού, υπενθυμίζοντας σε κάθε περίπτωση πως οι «24 ώρες» είναι πάνω από όλα μια μεγάλη γιορτή του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Αργότερα, αφού έχει φθάσει πλέον το μεσημέρι, οι οδηγοί παρελαύνουν ξανά, τη φορά αυτή εντός της αγωνιστικής διαδρομής και καταχειροκροτούμενοι από το πλήθος στις κερκίδες. Προηγείται το βαρύτιμο και μεγάλων διαστάσεων τρόπαιο της νίκης, με τον αριθμό «24» στην κορυφή, αυτό που κάθε πιλότος ονειρεύεται να κατακτήσει. Πλησιάζοντας προς την ώρα της εκκίνησης, όλα τα βλέμματα προσηλώνονται στο μεγάλο στρογγυλό ρολόι, που παραδοσιακά βρίσκεται τοποθετημένο ψηλά, στη γραμμή αφετηρίας-τερματισμού. Έξαλλοι πανηγυρισμοί διακόπτουν κάποια στιγμή την αναμονή, καθώς τα κορίτσια βγαίνουν στην πίστα για να ζεστάνουν το κοινό. Τα καλλίγραμμα μοντέλα του «Μoulin Rouge» ή της «Hawaian Tropics» κατορθώνουν πάντα να ανεβάσουν τη θερμοκρασία όσο χαμηλά κι αν βρίσκεται, καθώς χαιρετούν τον κόσμο φορώντας μόνο τα απαραίτητα κι αφήνοντας τη φαντασία να οργιάσει. Ύστερα από αυτό το γοητευτικό διάλειμμα το λόγο έχει μόνο το ρολόι, που στις τρείς το μεσημέρι θα δώσει το σύνθημα για την έναρξη του αγώνα. Όσοι δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη δουλειά εξαφανίζονται ταχέως από την πίστα, τα πρωτότυπα και τα GT αγωνιστικά πραγματοποιούν τον καθιερωμένο γύρο σχηματισμού, στη λήξη του οποίου τριάντα χιλιάδες άλογα ξεχύνονται αφηνιασμένα για τη διεκδίκηση της νίκης: Oι «24 ώρες» ξεκινούν…

Η διοργάνωση

Η «Automobile Club de lOuest» (ΑCO), που έχει την κύρια ευθύνη για τη διοργάνωση του αγώνα, δεν αφήνει τίποτε στην τύχη και τα σχεδιάζει όλα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Τα μέτρα ασφαλείας είναι δρακόντεια, με αποτέλεσμα να καθίσταται απολύτως αδύνατο να βρεθείς τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο, χάρις στις δεκάδες διαβαθμίσεις των διαπιστεύσεων που παρέχονται σε δημοσιογράφους, φωτογράφους και παρατηρητές. Το Κέντρο Τύπου του αγώνα είναι ό,τι καλύτερο για τους επαγγελματίες, που μπορούν μέσα από δεκάδες οθόνες να παρακολουθήσουν δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο όλα τα τεκταινόμενα, καθώς και να έχουν αναλυτικά όλους τους χρόνους των αυτοκινήτων, γύρο προς γύρο. Επίσης, στο τέλος κάθε ώρας τους παρέχεται τυπωμένη η προσωρινή κατάταξη, για την καλύτερη ενημέρωσή τους. Ωστόσο, είναι αδύνατο να κατανοήσεις το πνεύμα του αγώνα αν τη νύχτα δεν εγκαταλείψεις την δημοσιογραφική σου περιοχή κίνησης και δεν αναμιχθείς με τον κόσμο, που παρακολουθεί τη δράση από τη «γέφυρα της Dunlop» έως την «Τertre Rouge». Οι αληθινές «24 ώρες» βρίσκονται εκεί έξω, μέσα στο ψιλόβροχο και στο σκοτάδι της νύχτας, που διακόπτεται μόνο από τον ακατέργαστο ήχο των «θηρίων» που πλησιάζουν. Αυτή η ατμόσφαιρα δεν υπάρχει πουθενά αλλού σήμερα, σε όλο το εύρος των δρώμενων του μηχανοκίνητου αθλητισμού ανά τον κόσμο, τυχερός όποιος γνήσιος φίλος του αυτοκινήτου μπορέσει να τη ζήσει από κοντά, έστω και μια φορά στη ζωή του. Παράλληλα, μπορείς από τις γιγαντο-οθόνες να παρακολουθήσεις τη δράση και στα σημεία που βρίσκονται στην αντίθετη πλευρά της πίστας, στην «Indianapolis» ή στη «Ford», ενώ κι αν ακόμη δεν τις κοιτάς η ζωντανή μετάδοση από το «Radio Le Mans» που ακούγεται σε ολόκληρο το αυτοκινητοδρόμιο έχει τη δυνατότητα να σε καθηλώσει. Τέλος, για όσους πιστεύουν ότι οι «24 ώρες» δεν είναι μόνο ένας αγώνας αυτοκινήτων, η ACO φροντίζει να τους επιβεβαιώνει διοργανώνοντας εκδηλώσεις στα πλαίσια του εορταστικού αγωνιστικού διημέρου: Το 2009, για παράδειγμα, στον τεράστιο ακάλυπτο χώρο πίσω από τη «γέφυρα της Dunlop», ο κόσμος παρακολούθησε χωρίς καμία επιπλέον χρέωση τη συναυλία των «Stranglers»…

Επίλογος…

Αν υπήρχαν Oscar στους αγώνες αυτοκινήτου, οι «24 ώρες» θα κατακτούσαν κάθε χρόνο μερικά, χάρις στην ιδιαίτερη αξία και την τέλεια διεξαγωγή τους. Έτσι κτίζονται οι παραδόσεις και δημιουργούνται οι διαχρονικοί θρύλοι. Αυτός ο αγώνας θα είναι κοντά μας για πολλές ακόμη δεκαετίες…

OI NIKHTEΣ

1923: Lagache-Leonard, Chenard Walcker Sport 
1924: Duff-Clement, Bentley 3 Litre Sport
1925: de Courcelles-Rossignol, Lorraine-Dietrich B3-6
1926: Bloch-Rossignol, Lorraine-Dietrich B3-6
1927: Benjafield-Davis, Bentley 3 Litre Super Sport 
1928: Barnato-Rubin, Bentley 4.5 Litre
1929: Barnato-Birkin, Bentley Speed Six
1930: Barnato-Kidston, Bentley Speed Six
1931: Howe-Birkin, Alfa Romeo 8C 2300
1932: Sommer-Chinetti, Alfa Romeo 8C 2300
1933: Sommer-Nuvolari, Alfa Romeo 8C 2300
1934: Chinetti-Etancelin, Alfa Romeo 8C 2300
1935: Hindmarsh-Fontes, Lagonda M45R Rapide
1937: Wimille-Benoist, Bugatti Type 57G Tank 
1938: Chaboud-Trémoulet, Delahaye 135CS
1939: Wimille-Veyron, Bugatti Type 57S Tank 
1949: Chinetti-Mitchell/Thomson, Ferrari 166 MM
1950: L.Rosier-J.L.Rosier, Talbot-Lago T26 Grand Sport  
1951: Walker-Whitehead, Jaguar XK-120C 
1952: Lang-Riess, Mercedes 300 SL 
1953: Rolt-Hamilton, Jaguar C-Type
1954: Gonzalez-Trintignant, Ferrari 375 Plus
1955: Hawthorn-Bueb, Jaguar D-Type
1956: Flockhart-Sanderson, Jaguar D-Type
1957: Flockhart-Bueb, Jaguar D-Type
1958: Gendebien-P.Hill, Ferrari 250 TR58 
1959: Shelby-Salvadori, Aston Martin DBR1
1960: Gendebien-Frere, Ferrari 250 TR59/60
1961: Gendebien-P.Hill, Ferrari 250 TRI/61
1962: Gendebien-P.Hill, Ferrari 330 TRI/LM Spyder
1963: Scarfiotti-Bandini, Ferrari 250 P
1964: Guichet-Vaccarella, Ferrari 275 P
1965: Rindt-Gregory, Ferrari 250 LM
1966: McLaren-Amon, Ford GT40 Mk. II
1967: Gurney-Foyt, Ford GT40 Mk. IV
1968: P.Rodriguez-Bianchi, Ford GT40 Mk. I 
1969: Ickx-Oliver, Ford GT40 Mk. I 
1970: Herrmann-Attwood, Porsche 917K
1971: Marko-van Lennep, Porsche 917K
1972: Pescarolo-Gr.Hill, Matra Simca MS670
1973: Pescarolo-Larrousse, Matra Simca MS670B
1974: Pescarolo-Larrousse, Matra Simca MS670C
1975: Ickx-Bell, Mirage GR8 Cosworth
1976: Ickx-van Lennep, Porsche 936
1977: Ickx-Haywood-Barth, Porsche 936 
1978: Jaussaud-Pironi, Renault Alpine A442B
1979: Ludwig-B.& D.Whittington, Porsche 935 K3
1980: Rondeau-Jaussaud, Rondeau M379B Cosworth 
1981: Ickx-Bell, Porsche 936
1982: Ickx-Bell, Porsche 956 
1983: Schuppan-Holbert-Haywood, Porsche 956
1984: Ludwig-Pescarolo, Porsche 956
1985: Ludwig-Barilla-Winter, Porsche 956
1986: Bell-Stuck-Holbert, Porsche 962C
1987: Bell-Stuck-Holbert, Porsche 962C
1988: Lammers-Dumfries-Wallace, Jaguar XJR-9LM
1989: Mass-Reuter-Dickens, Sauber C9-Mercedes
1990: Nielsen-Cobb-Brundle, Jaguar XJR-12
1991: Weidler-Herbert-Gachot, Mazda 787B 
1992: Warwick-Dalmas-Blundell, Peugeot 905 Evo 1B 
1993: Brabham-Bouchut-Helary, Peugeot 905 Evo 1B 
1994: Dalmas-Haywood-Baldi, Porsche 962
1995: Dalmas-Lehto-Sekiya, McLaren F1 GTR 
1996: Reuter-Jones-Wurz, Porsche WSC-95
1997: Alboreto-Johansson-Kristensen, Porsche WSC-95
1998: Aiello-McNish-Ortelli, Porsche 911 GT1-98
1999: Martini-Dalmas-Winkelhock, BMW V12 LMR
2000: Biela-Kristensen-Pirro, Audi R8
2001: Biela-Kristensen-Pirro, Audi R8
2002: Biela-Kristensen-Pirro, Audi R8
2003: Kristensen-Capello-Smith, Bentley Speed 8 
2004: Ara-Kristensen-Capello, Audi R8 
2005: Lehto-Werner-Kristensen, Audi R8 
2006: Biela-Pirro-Werner, Audi R10 TDI
2007: Biela-Pirro-Werner, Audi R10 TDI
2008: Kristensen-McNish-Capello, Audi R10 TDI 
2009: Brabham-Gene-Wurz, Peugeot 908 HDi FAP 
2010: Rockenfeller-Bernhard-Dumas, Audi R15 TDI plus
2011: Fassler-Lotterer-Treluyer, Audi R18 TDI
2012: Fassler-Lotterer-Treluyer, Audi R18 e-tron quattro
2013: Kristensen-McNish-Duval, Audi R18 e-tron quattro

PORSCHE 936

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Κινητήρας: 6κύλινδρος επίπεδος «Type 935/73»
Kυβισμός: 2.142 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 87 mm x 60 mm
Σχέση συμπίεσης: 7.0:1
Υπερτροφοδότης: ΚΚΚ
Μέγιστη ισχύς: 540 ίπποι στις 8.000 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 48 χλγμ. στις 6.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 5 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 350 χλμ./ώρα
Μήκος: 4.700 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.400 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.540 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.469 χλστ.
Βάρος: 700 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 4
Περίοδος δράσης: 1976-1981

carhistory

Photos: Audi, Bentley, Alfa Romeo, Jaguar, Ferrari, Ford, Porsche, Peugeot