Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Assegai
Assegai
GRAND PRIX

Το πρώτο μονοθέσιο της Νότιας Αφρικής για τη Formula 1, το οποίο ήταν καταδικασμένο να αποτύχει παταγωδώς...

Κατασκευασμένο από τον Νοτιοαφρικανό μηχανικό και οδηγό αγώνων Tony Coetze, το Assegai ήταν συμβατό με τους τεχνικούς κανονισμούς που ίσχυαν για την Formula 1 την περίοδο 1961-1965, οι οποίοι προέβλεπαν ως ανώτατη χωρητικότητα κινητήρα τα 1.500 κυβικά εκατοστά. Με ονομασία που προερχόταν από ένα δόρυ της φυλής των Zουλού, είχε τοποθετημένο πίσω από τον οδηγό ένα τετρακύλινδρο μηχανικό σύνολο της Alfa Romeo των 1.5 λίτρων, ενώ η κίνηση μεταδιδόταν στους πίσω τροχούς μέσω ενός χειροκίνητου κιβωτίου ταχυτήτων της Hewland των πέντε σχέσεων. Το συνολικό του βάρος ανερχόταν στα 490 κιλά, με τον κατασκευαστή του να δηλώνει ευθαρσώς πως το δημιούργημά του μπορούσε να αναπτύξει τελική ταχύτητα 260 χιλιομέτρων την ώρα. Όσο για τη σχεδίασή του, έφερε αρκετές επιρροές από τα επιτυχημένα ευρωπαϊκά μονοθέσια της εποχής. Το τύπου sharknose (μύτη καρχαρία) ρύγχος του παρέπεμπε εμφανώς στην παγκόσμια πρωταθλήτρια του 1961 Ferrari 156, η κεντρική διαμόρφωση του αμαξώματός του θύμιζε τα Cooper των Jack Brabham και Bruce McLaren, ενώ η απόληξη του πίσω μέρους του δεν διέφερε σε τίποτα από την αντίστοιχη της Lotus 18. Με ό,τι κι αν έμοιαζε το Assegai, το γεγονός είναι πως αυτό ήταν το πρώτο νοτιοαφρικανικό μονοθέσιο για τη Formula 1, καθώς όποιο άλλο προερχόταν από τη συγκεκριμένη χώρα ήταν πάντρεμα παλαιότερων αγωνιστικών της σειράς με διαφορετικούς για την περίσταση κινητήρες. Όμως, αυτή του η ιδιότητα δεν το βοήθησε ιδιαίτερα, για την ακρίβεια δεν έπαιξε κανένα ρόλο στη σύντομη σταδιοδρομία του. Στη μοναδική του συμμετοχή, στην εξωπρωταθληματική διοργάνωση της 15ης Δεκεμβρίου 1962, δεν κατάφερε καν να προκριθεί στον αγώνα. Ύστερα από αυτό ο χορηγός του, η Bond Tobacco Company, εγκατέλειψε την υποστήριξή της χωρίς χρονοτριβή και όλα τελείωσαν εκεί.

Rand Grand Prix 1962
Ο εξωπρωταθληματικός αγώνας, στον οποίο έλαβε μέρος χωρίς επιτυχία το Assengai-Alfa Romeo, διεξήχθη με βάση τους τότε ισχύοντες κανονισμούς της Formula 1. Χώρος διεξαγωγής του ήταν η νεόδμητη πίστα του Kyalami, με μήκος 4.087 μέτρα και διάρκεια 50 γύρων. Σε ό,τι αφορά στην υπόθεση της νίκης καμία μάχη δεν έγινε, αφού το αστέρι της εποχής Jim Clark δεν έδωσε περιθώριο για αμφισβητήσεις: Ύστερα από την κατάκτηση της pole-position με την επαναστατική τότε λόγω του αυτοφερόμενου πλαισίου της Lotus 25, εξαφανίστηκε μετά την εκκίνηση και δεν τον είδε ξανά κανείς, ώσπου να αντικρίσει πρώτος την καρό σημαία του τερματισμού. Και μη σκεφτείτε πως αυτό συνέβη επειδή δεν υπήρχαν στον αγώνα οδηγοί άξιοι να τον ανταγωνιστούν. Δεύτερος στη γενική κατάταξη τερμάτισε ο πολλά υποσχόμενος Trevor Taylor με Lotus-Climax V8, ενώ το βάθρο των νικητών συμπλήρωσε ο παγκόσμιος πρωταθλητής του 1964 John Surtees με Lola-Climax V8. Ένας ακόμη παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Graham Hill που μόλις είχε κατακτήσει τον πρώτο του τίτλο, εγκατέλειψε στον 15ο γύρο με πρόβλημα στο κιβώτιο ταχυτήτων της BRM. Για τον ίδιο λόγο στάθμευσε την BRM του στην άκρη της πίστας ο Richie Ginther στον 36ο γύρο, ενώ δέκα γύρους νωρίτερα είχε εγκαταλείψει ο Innes Ireland, με σπασμένη την εμπρός ανάρτηση της Lotus του. Στα ασυνήθιστα των τοπικών συμμετοχών, από τις οποίες καμία δεν διακρίθηκε, συμπεριλαμβάνονται εκτός του Assegai τα Cooper με κινητήρα Alfa Romeo, οι Lotus 18 και 20 με κινητήρα Ford, το Cooper-Maserati, το Netuar-Peugeot και η Lotus-Borgward. Τον ταχύτερο γύρο έγραψε ο νικητής του αγώνα Jim Clark, με χρόνο 1:35.3...

Δεν ασχολούμαστε!

Πολλές φορές στο παρελθόν είχε επικριθεί η Formula 1 για το γεγονός πως επί δύο σχεδόν δεκαετίες διατήρησε στο αγωνιστικό της ημερολόγιο το Grand Prix της Νότιας Αφρικής, αγνοώντας το γεγονός ότι η χώρα είχε απομονωθεί διεθνώς λόγω του φασιστικού καθεστώτος διακυβέρνησής της. Οι φυλετικές διακρίσεις εις βάρος του μαύρου πληθυσμού, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες δεν απασχολούσαν την ηγεσία του Σπορ, που απαντούσε στις απανταχού επικρίσεις δηλώνοντας πως η F1 δεν ασχολείται με την πολιτική (λες και τα εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου που συντελούνταν στην πατρίδα του appartheid ήταν... πολιτική). Η κατάσταση στη Νότιο Αφρική έχει πλέον αλλάξει εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο μηχανοκίνητος αθλητισμός δεν εξακολουθεί να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τα κοινωνικά προβλήματα, απλά αυτά έχουν αμβλυνθεί στις χώρες που εκείνος δραστηριοποιείται και αυτό κρύβει την αναλγησία του.

Η νοτιοαφρικάνικη σκηνή...

Στον αντίποδα και για να κάνουμε τον δικηγόρο του διαβόλου, στη Νότιο Αφρική υπήρχε μια πολύ αξιόλογη αγωνιστική σκηνή, που ξεκινούσε από τις ιδιοκατασκευές για κάθε είδους αγώνα κι έφτανε μέχρι τα σχεδόν εξ ολοκλήρου φτιαγμένα στη χώρα μονοθέσια για τη Formula 1. Μπορεί σχεδόν κανένα τους να μην ήταν ανταγωνιστικό, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της προσπάθειας. Όλα αυτά τα εγχειρήματα έδωσαν τιμόνι σε δεκάδες οδηγούς αγώνων (φυσικά, όλοι τους ήταν λευκοί), από τους οποίους κάποιοι ξεχώρισαν και διεθνώς. Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας βρίσκεται ασφαλώς ο Jody Scheckter, παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1 το 1979 με τη Scuderia Ferrari. Επιπρόσθετα, σημαντική ήταν και η τοπική παραγωγή αυτοκινήτων, κατόπιν αδείας από ευρωπαϊκές και αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Αν η διεθνής απομόνωση είχε συμπεριλάβει και τις προαναφερόμενες δραστηριότητες, τίποτε από τα παραπάνω δεν θα είχε συμβεί...

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας