Carhistory.gr Logo
  » iron curtain » ΑWZ P70
ΑWZ P70
iron curtain

Ο πρόδρομος του εμβληματικού στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού»Trabant, ήταν ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα παραγωγής στην Ευρώπη με αμάξωμα από πλαστικό.

Το «P70» ήταν ένα μικρό μοντέλο, κυρίως για την πόλη, που παραγόταν από την «VEB Automobilwerk Zwickau» (τα τονισμένα γράμματα υποδηλώνουν το πρώτο συνθετικό του ονόματός του). Όσο για το δεύτερο συνθετικό, το «Ρ» προσδιόριζε τον επιβατικό του χαρακτήρα και το «70» ήταν μια σαφής αναφορά στην χωρητικότητα του κινητήρα του (700 κυβικά εκατοστά). Τα σενάρια της ονοματολογίας του συγκεκριμένου αυτοκινήτου δεν σταματούν εδώ, αφού η συγχώνευση της AWZ με ό,τι είχε απομείνει από την άλλοτε κραταιά Horch το 1958, έφερε και τον χαρακτηρισμό του ως Sachsenring «Ρ70» (η επωνυμία της νέας εταιρείας ήταν «VEB Sachsenring Automobilwerke Zwickau»). Κι αφού ολοκληρώσαμε με τα σχετικά σύνθετα ονοματολογικά, αξίζει να αφηγηθούμε πώς προέκυψε η κατασκευή του αμαξώματος από σκληρά πλαστικά υλικά.

Από το Schienenzeppelin στο Duroplast
Στα τέλη της δεκαετίας του '30, με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να βρίσκεται πια προ των πυλών, το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας σχεδόν εξαφάνισε κάθε διαθέσιμη ποσότητα χάλυβα και αλουμινίου που υπήρχε στη χώρα. Η κούρσα των εξοπλισμών και η κατασκευή νέων οπλικών συστημάτων ήταν τόσο απαιτητική, που οι χιτλερικοί έφτασαν στο σημείο να επιβάλλουν ακόμη και τη διάλυση οχημάτων, προκειμένου να κατασκευάσουν τανκς και μαχητικά αεροπλάνα. Από το «πογκρόμ» αυτό δεν μπόρεσε να γλυτώσει ούτε καν το μοναδικό ελικοφόρο τραίνο της μηχανολογικής ιστορίας, το περίφημο «Propellertriebwagen Schienenzeppelin», καθώς είχε την ατυχία να είναι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από αλουμίνιο. Ήδη πριν από την εισβολή των Nazi στην Πολωνία, οι επικεφαλής της Auto Union διεξήγαγαν μελέτες για την εξεύρεση εναλλακτικών υλικών, με τα οποία θα μπορούσαν να συνεχίσουν την παραγωγή αυτοκινήτων. Το πρώτο ανθεκτικό υλικό που διερευνήθηκε ήταν ο βακελίτης, που κρίθηκε ικανός να αντικαταστήσει τον χάλυβα. Μεταξύ των ετών 1937 και 1941, το εργοστάσιο δοκίμασε τρία πρωτότυπα DKW «F7» με αυτό το σύνθετο αμάξωμα. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά, αλλά η ιδέα τελικά εγκαταλείφθηκε λόγω του υπερβολικού κόστους παραγωγής. Όλοι οι σχετικοί προβληματισμοί διακόπηκαν όταν η σύρραξη γενικεύτηκε, όμως επαναλήφθηκαν αμέσως μετά το τέλος της, στο πρώην εργοστάσιο της Auto Union στο Chemnitz. Την Πρωτομαγιά του 1951 ήταν έτοιμο ένα πειραματικό πρωτότυπο του μοντέλου «F8», στο οποίο χρησιμοποιήθηκε πλαστικό υλικό για το μεγαλύτερο μέρος του αμαξώματός του. Αργότερα έγιναν βελτιώσεις στην σύνθεσή του, αλλά και στις μεθόδους για την παραγωγή του, προκειμένου αυτές να γίνουν πιο οικονομικές. Τέλος, το 1953 κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το νέο υλικό, που ονομάστηκε «Duroplast». Τα πλεονεκτήματά του ήταν σημαντικά: Ήταν ελαφρύτερο από το ατσάλι, δεν σκούριαζε, ήταν λιγότερο ευαίσθητο στις μικροσυγκρούσεις και εξασφάλιζε καλύτερη ηχομόνωση.

Τα προεόρτια

Στο ξεκίνημα του 1954 υπήρχε μεγάλη αβεβαιότητα στην κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας για πολλά ζητήματα, ενώ ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από την εξέγερση της προηγούμενης χρονιάς στο υπό τη δικαιοδοσία της τμήμα του Βερολίνου. Ένα από τα θέματα που δεν ξεκαθάριζαν, αφορούσε στις προδιαγραφές που θα έπρεπε να έχει το νέο αυτοκίνητο για την πόλη, που θα απευθυνόταν στις πλατιές μάζες. Όταν τελικά αυτές προσδιορίστηκαν, ήταν πολύ περιοριστικές: Μικρό αυτοκίνητο με δύο πόρτες και τέσσερις επιβάτες, βάρος 600 κιλά, μέγιστη ταχύτητα 80 χιλιόμετρα την ώρα, μέση κατανάλωση σε καύσιμο 5,5 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα, ελάχιστη ετήσια παραγωγή 12.000 μονάδων, πλαστικό αμάξωμα, ξεκίνημα παραγωγής εντός 18 μηνών και τιμή πώλησης 4.000 μάρκα. Από αυτές τις προδιαγραφές κάποιες ακολουθήθηκαν κατά γράμμα, όμως στις πιο ανέφικτες έγινε ουσιαστική αναθεώρηση, καθώς ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε το πρόγραμμα ανάπτυξης ενός εντελώς νέου μοντέλου, με τα συστατικά που προαναφέραμε, το οποίο επρόκειτο να εξελιχθεί στο Trabant «P50» (όπου «Ρ50» ήταν ο κωδικός του φιλόδοξου προγράμματος). Όμως, όλο αυτό προϋπέθετε πολλά χρόνια δουλειάς, οπότε κρίθηκε απαραίτητο ένα έργο εκσυγχρονισμού του υπάρχοντος (και συνάμα πεπαλαιωμένου) IFA «F8». Το πρώτο πρωτότυπο αυτού του ενδιάμεσου μοντέλου, με την ονομασία «F8K», παρουσιάστηκε τον Αύγουστο του 1954. Τις πρώτες ημέρες του Οκτωβρίου, οι αρχές του Ανατολικού Βερολίνου έδωσαν την έγκρισή τους, έχοντας εξασφαλίσει την υπόσχεση ότι το πρόγραμμα «P50» θα προχωρούσε κανονικά. Ένα χρόνο αργότερα, στην Έκθεση της Λειψίας, το τελικό μοντέλο παραγωγής πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση. Το «Ρ70» είχε γεννηθεί...

 

Limousine, Kombi & Coupe

Μετά την παρουσίαση στη Λειψία, το «Ρ70» παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1956 στην Έκθεση Αυτοκινήτου των Βρυξελλών, προκειμένου να καταγραφούν οι αντιδράσεις του κοινού στη Δυτική Ευρώπη. Δύο μήνες αργότερα η σειρά επεκτάθηκε με την άφιξη της έκδοσης Kombi, εξοπλισμένη με πίσω πόρτα, αλλά πάντα με μόνο δύο πλαϊνές πόρτες για τους επιβάτες. Το πρώτο «P70 Kombi» κατασκευάστηκε στο εργοστάσιο του Zwickau μαζί με το sedan, αλλά στο τέλος του 1956 η παραγωγή του αυτοκινήτου μεταφέρθηκε στη Δρέσδη. Ταυτόχρονα με την έναρξη της Kombi το μοντέλο υπέστη μια ελαφρά αισθητική αναβάθμιση, με νέους προβολείς και την υιοθέτηση ενός νέου καρμπιρατέρ. Τον Οκτώβριο, τοποθετήθηκαν επίσης νέοι υαλοκαθαριστήρες. To «P70 Coupe»προέκυψε την άνοιξη του 1957, με την sport σχεδίασή του να προσελκύει την προσοχή. Σε αντίθεση με τα δύο αδέλφια του, για τη διαμόρφωση του αμαξώματός του χρησιμοποιήθηκε και χάλυβας, με συνέπεια η συγκεκριμένη έκδοση να είναι κατά 75 κιλά βαρύτερη από την Limousine. Το αερoδυναμικό σχήμα του και η χαμηλότερη αντίσταση του αέρα του προσέδιδε μεγαλύτερη τελική ταχύτητα, η οποία ανερχόταν στα 100 χιλιόμετρα την ώρα. Η κορυφαία έκδοση της σειράς «P70» διέθετε και κάποιες πολυτελείς επιλογές, όπως η βαφή δύο τόνων, την οποία προτίμησε η πλειοψηφία των αγοραστών του.

 

Χαρακτηριστικά

Η σειρά «Ρ70» διέθετε αναμφισβήτητα πιο σύγχρονη εμφάνιση από τον προκάτοχό της, το «F8», από το οποίο είχε πιο κοντό μεταξόνιο. Οι γραμμές της ήταν στρογγυλοποιημένες, χωρίς να χαρακτηρίζονται από φλύαρα διακοσμητικά στοιχεία. Δομικά ήταν μια καινοτομία, αφού το πλαίσιό της εκτός από χαλύβδινα μέρη είχε και ξύλινα, ενώ όλο μαζί ήταν επενδυμένο επιμελώς με Duroplast. Ο κινητήρας παραγόταν στο εργοστάσιο της Barkas, εκεί όπου παλαιότερα κατασκευάζονταν τα μοντέλα της Framo, της πολύ αξιόλογης θυγατρικής εταιρείας της Auto Union που δεν εντάχθηκε ποτέ στους τέσσερις κύκλους του μεγάλου γερμανικού ομίλου. Επρόκειτο για ένα δίχρονο και δικύλινδρο σε σειρά μηχανικό σύνολο με κυλινδροκεφαλές από αλουμίνιο, χωρητικότητας 694 κυβικών εκατοστών και ισχύος 22 ίππων, το οποίο συνδυαζόταν με ένα χειροκίνητο και ασυγχρόνιστο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών σχέσεων που έστελνε την κίνηση στους εμπρός τροχούς. Πέρα από το γεγονός ότι ζεσταινόταν εύκολα στην παρατεταμένη οδήγηση με πρώτη ή δεύτερη ταχύτητα, ο κινητήρας αυτός δεν παρουσίαζε άλλα προβλήματα. Η εμπρός ανάρτηση του αυτοκινήτου ήταν ανεξάρτητη, πίσω υπήρχε άκαμπτος άξονας και το σύστημα πέδησης ήταν υδραυλικό, με τέσσερα ταμπούρα.

Αντί επιλόγου

Η sedan έκδοση, που ήταν η πολυπληθέστερη και η μακροβιότερη του μοντέλου, κόστιζε 9.250 μάρκα (ανατολικογερμανικά, πάντα). Για την απόκτηση του «P70 Kombi» απαιτούνταν ακόμη 650, ενώ με 11.700 μάρκα μπορούσες να αγοράσεις την πιο όμορφη, που δεν ήταν άλλη από την Coupe. H παραγωγή και των τριών εκδόσεων ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1959, με το Trabant «P50» να κυκλοφορεί ήδη στους δρόμους του Βερολίνου. Όσον αφορά τη συνολική παραγωγή του, οι πηγές είναι αντικρουόμενες: Κάποιοι αναφέρουν 36.151 μονάδες, ενώ άλλοι δηλώνουν 36.786. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εκδόσεις Kombi και Coupe. Για τις πρώτες υπάρχουν πληροφορίες που μιλούν για 4.000 αυτοκίνητα κι άλλες για μόλις 1.000. Για τις δεύτερες, ο σχετικός αριθμός κυμαίνεται από 1.000 έως 1.500. Εκεί που υπάρχει μεγάλη ακρίβεια, είναι στα «Ρ70» που πουλήθηκαν στο Βέλγιο, την τετραετία 1956-1960: 483.

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ΑWZ P70 LIMOUSINE
Kινητήρας: δίχρονος δικύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 684 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 76 mm x 76 mm
Σχέση συμπίεσης: 6.8:1
Ισχύς: 22 ίπποι στις 3.500 σ.α.λ.
Ροπή: 53
Nm στις 1.900 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους εμπρός τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 3 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα:
90 χλμ./ώρα
Μέση κατανάλωση: 7 λίτρα ανά 100 χλμ.
Μήκος: 3.740 χλστ.
Πλάτος: 1.500 χλστ.
Ύψος: 1.480 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.380 χλστ.
Ελαστικά: 5.00-16
Χωρητικότητα ρεζερβουάρ: 32 λίτρα
Βάρος: 800 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1955-1959
Μονάδες παραγωγής: 36.151 ή 36.786 (όλοι οι τύποι αμαξωμάτων)

 

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας