Carhistory.gr Logo
  » motorbikes » Μuseo Piaggio
Μuseo Piaggio
motorbikes
Λειτούργησε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2000 και από τότε βρίσκεται σε σταθερή άνοδο, αφού εκπροσωπεί μια από τις σημαντικότερες βιομηχανίες της Ιταλίας και όχι μόνο...

H Piaggio είναι μία από τις παλαιότερες βιομηχανίες της Ιταλίας και, όπως είναι λογικό, έχει μεγάλη ιστορία. Ιδρύθηκε το 1884 από τον Rinaldo Piaggio και την ονομασία, με την οποία την αναγνωρίζουμε σήμερα, την απέκτησε τρία χρόνια αργότερα. Πρώτη της δραστηριότητα της ήταν η κατασκευή εξοπλισμού για πολυτελή σκάφη. Σύντομα όμως ξεκίνησε την παραγωγή βαγονιών, ενώ στο δεύτερο εργοστάσιο που εγκαινίασε (Finale Ligure) κατασκεύαζε τραμ, μηχανές και υπερκατασκευές για κάρα και πολυτελείς άμαξες. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, με τις ανάγκες που δημιούργησε, έδωσε την ευκαιρία στην Piaggio να επεκταθεί και σε άλλους τομείς, παράγοντας με επιτυχία αεροπλάνα, υδροπλάνα και βενζινάκατους. Ύστερα από λίγο καιρό αντικαταστάθηκαν οι κατόπιν εξουσιοδότησης κατασκευές από τους Dornier, Ansaldo, Caproni και Macchi με δικά της αεροσκάφη, σχεδιασμένα από τον Rinaldo. Η δεκαετία του '20 ήταν επιτυχημένη για το ιταλικό εργοστάσιο, με πιο διακεκριμένα προϊόντα του το μονοκινητήριο μαχητικό αεροσκάφος «Ρ2», το υδροπλάνο «Ρ7» και το τρικινητήριο βομβαρδιστικό «Ρ16». Oι απαιτήσεις του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, έφεραν μεγαλύτερη εντατικοποίηση στις δραστηριότητές του. Όμως, τον Αύγουστο του 1943, οι Σύμμαχοι με βομβαρδισμό από αέρος ισοπέδωσαν τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις στην Pisa και στην Pontedera, τις οποίες προηγούμενα είχαν ναρκοθετήσει οι Γερμανοί οπισθοχωρώντας. Όταν η ειρήνη επέστρεψε στην Ιταλία, το εργοστάσιο έγραψε την πιο λαμπερή σελίδα στην ιστορία του, παρουσιάζοντας την δημοφιλέστατη «Vespa». Δεκαετίες αργότερα, η «καρδιά» της Piaggio στην Pontedera, ήταν το πιο κατάλληλο μέρος για να επιδείξει η μεγάλη αυτή εταιρεία όλα όσα την έκαναν διάσημη σε ολόκληρο τον κόσμο...

Οι εκπλήξεις της εισόδου
To Moυσείο της Piaggio εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 2000, καταλαμβάνοντας συνολικό χώρο 3.000 τετραγωνικών μέτρων στο βιομηχανικό συγκρότημα της Pontedera, εκεί όπου η εταιρεία τη δεκαετία του '20 μαζικοποίησε περαιτέρω την παραγωγή της. Στην είσοδό του, υπάρχουν ορισμένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά της προϊόντα, που προηγήθηκαν της «Vespa». Σε περίοπτη θέση λίγο πριν περάσει ο επισκέπτης στους εσωτερικούς χώρους, βλέπει την ηλεκτροκίνητη αυτοκινητάμαξα «MC2 54» του 1937, αλλά και το εκπαιδευτικό-αεροσκάφος «Ρ148» του 1951. Για όποιον πριν φτάσει ως εκεί πίστευε πως η Piaggio έφτιαχνε μόνο δίτροχα μικρού κυβισμού, αυτή είναι η πρώτη μεγάλη έκπληξη, καθώς μέσα στο Μουσείο τον περιμένουν και άλλες.

Vespa glory...

Το κύριο αξιοθέατο του Μουσείου, που φέρνει ενθουσιώδεις επισκέπτες από ολόκληρο τον κόσμο, είναι η μοναδική στο είδος της συλλογή της «Vespa». Στην Pontedera φυλάσσονται και εκτίθενται τα πολύτιμα πρωτότυπα που παρήχθησαν τη δεκαετία του '40, προετοιμάζοντας την έλευση του θρυλικού στις ημέρες μας δικύκλου. Το «ΜΡ5», γνωστότερο με το υποκοριστικό «Paperino», είναι η πρώτη απόπειρα της Piaggio στην κατηγορία των scooters. Παρήχθη τη σκοτεινή για την Ιταλία διετία 1943-1944, σε ελάχιστες μονάδες. Όσο για το «ΜΡ6», δεν είναι άλλο από το διάσημο πρωτότυπο της «Vespa», που δημιούργησε ο σχεδιαστής Corradino d’Ascanio το φθινόπωρο του 1945. Μεταξύ των τυποποιημένων μοντέλων παραγωγής μπορεί κάποιος να θαυμάσει τα πιο δημοφιλή από την τεράστια συλλογή της Vespa, που αριθμεί περισσότερες από 140 εκδόσεις, αρχής γενομένης με το δίτροχο των 98 κ.εκ. τον Απρίλιο του 1946. Στις πιο ξεχωριστές συμπεριλαμβάνεται το μοντέλο των 125 κ.εκ., που χρησιμοποίησε στην ταινία «Διακοπές στη Ρώμη» το διάσημο κινηματογραφικό ζευγάρι Audrey Hepburn και Gregory Peck. Στην ίδια θεματική ενότητα ανήκει και η «Vespa Utilitaria», με τη μεγάλη σχάρια πίσω από τη μονή σέλα, που κατασκευάστηκε σε μόλις 7.000 μονάδες και είναι σήμερα μια από τις πιο περιζήτητες εκδόσεις του εμβληματικού ιταλικού scooter. Εκεί βρίσκεται επίσης και η πρώτη «gran turismo» έκδοση, των 150 κ.εκ., με την ονομασία «Vespa GS». Κυκλοφόρησε το 1955 και διέθετε πιο αεροδυναμική σχεδίαση και κινητήρα 150 κ.εκ. για πρώτη φορά, κιβώτιο ταχυτήτων με τέσσερις σχέσεις, μεγαλύτερη σέλα στον βασικό εξοπλισμό και ελαστικά διαστάσεων 10 ιντσών. Ακόμη, μπορούσε να αναπτύξει τελική ταχύτητα 100 χλμ./ώρα. Η δεκαετία του '60 αντιπροσωπεύεται από το γνωστό στους Ιταλούς ως «Vespino» των 50 κ.εκ., σχεδιασμένo με γνώμονα τον νέο τότε κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Ο κινητήρας είχε νέο πλαίσιο, με κύλινδρο 45 μοιρών αντί οριζόντιο. Ήταν το τελευταίο σχέδιο του Corradino d’Ascanio. Οι νεανικές sport ανησυχίες των φίλων της «Vespa» ικανοποιήθηκαν το 1965, με τη «Super Sprint 90», που ασφαλώς δίνει το παρών στο Μουσείο της Pontedera. Η θήκη για τα μικροαντικείμενα ήταν τοποθετημένη ανάμεσα στη σέλα και το τιμόνι, που ήταν στενό και χαμηλό, ενώ η μάσκα διέθετε αεροδυναμικό σχήμα. Με τον κινητήρα των 90 κ.εκ., μπορούσε να φθάσει την ταχύτητα των 93 χλμ./ώρα. Η δεκαετία του '70 εκπροσωπείται από την «Primavera ET3» των 125 κ.εκ. (1976), με ισχυρότερο κινητήρα και έμφαση στις λεπτομέρειες, οι οποίες περιλάμβαναν και τον γάντζο για τις αποσκευές.

Αγωνιστικές Vespa

Ένα από τα λιγότερο γνωστά κεφάλαια στην εξαιρετικά επιτυχημένη σταδιοδρομία της «Vespa», είναι η συμμετοχή της στους αγώνες. Το Mουσείο της Piaggio στην Pontedera αναβιώνει εκείνη την εποχή, με πέντε σημαντικά εκθέματα, που φυσικά φέρουν αναβαθμισμένους σε σχέση με τα μοντέλα παραγωγής κινητήρες. Το πρώτο από αυτά είναι η «98 Corsa» του 1947, που με οδηγό τον Giuseppe Cau νίκησε την κλάση της στις αναβάσεις Monte Mario και Rocca di Papa. Ακολουθεί η «125 Corsa» του 1949, καμωμένη με τα ίδια κράματα αλουμινίου που χρησιμοποιήθηκαν για τις ατράκτους των αεροσκαφών. Στη συνέχεια, το κοινό βλέπει την τροποιημένη Vespa, που την επόμενη χρονιά κατέρριψε 17 παγκόσμια ρεκόρ ταχύτητας στο γαλλικό αυτοκινητοδρόμιο του Montlhéry. Το τρίτο κατά σειρά αρχαιότητας αγωνιστικό έκθεμα είναι η «Siluro», σχεδιασμένη και αυτή από τον Corradino d’Ascanio, με την οποία ο τολμηρός αναβάτης Dino Mazzoncini κατέρριψε στις 9 Φεβρουαρίου 1951 στη διαδρομή Ρώμη-Όστια το ρεκόρ του χιλιομέτρου από στάση. Για να γίνει αυτό χρειάστηκαν 21,4 δευτερόλεπτα, με μέση ταχύτητα 171 χλμ./ώρα. Και ασφαλώς, τη δική της θέση στην ιστορία καταλαμβάνει η εξιδεικευμένη έκδοση «Sei Giorni», που κέρδισε εννέα χρυσά μετάλλια στο 26ο Διεθνές Εξαήμερο του Βαρέζε το 1951.

Piaggio δεν είναι μόνο η «Vespa»...

Η συλλογή του Μουσείου εμπλουτίζεται και με κατασκευές απευθυνόμενες σε βιοτέχνες και μικρομεσαίου βεληνεκούς επαγγελματίες, οι οποίες στο πέρασμα του χρόνου επέκτειναν την επιτυχία της ιταλικής εταιρείας. Η αρχή έγινε το 1946 με το «Ape», ενώ η συνέχεια δόθηκε το 1953 με το «Cassone» και το 1956 με το «Calessino». Aξιοσημείωτο είναι φυσικά και το όχημα ανοιχτής καρότσας «Pentarο», με τους πέντε τροχούς (1+2+2), που κυκλοφόρησε στην αγορά το 1962. Από την Pontedera δε θα μπορούσε να λείπει το microcar «400», που παραγόταν στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της γαλλικής ACMA από το 1957 μέχρι το 1961. Τέλος, πλάι στο μοτοποδήλατο «Ciao» που βγήκε στην αγορά το 1967, οι επισκέπτες του χώρου μπορούν να περιεργαστούν έναν... εξωλέμβιο κινητήρα που κατασκεύασε η Piaggio το μακρινό 1949.

Gilera

Ένα ξεχωριστό τμήμα του Μουσείου είναι αφιερωμένο στη Gilera, που εντάχθηκε στον όμιλο εταιρειών της Piaggio το 1969. Περιλαμβάνει και αυτό πολύτιμα εκθέματα, με αιχμή του δόρατος το πειραματικό «Rondine» με την αεροδυναμική διαμόρφωση, που το σωτήριο έτος 1937 πετούσε στην άσφαλτο με ταχύτητα 272 χιλιομέτρων την ώρα. Bέβαια, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει πως σιμά του βρίσκεται η «Saturno Sport» των 500 κ.εκ., μια εξαιρετική μοτοσικλέτα που σχεδιάστηκε το 1940 από τον Giuseppe Salmaggi και έμεινε στην παραγωγή για 12 ολόκληρα χρόνια (1946-1958).

Επισκεψιμότητα με σταθερή άνοδο...

Περισσότεροι από 400.000 επισκέπτες, από το 2000 μέχρι σήμερα, έχουν θαυμάσει τα εκθέματα του Μουσείου της Piaggio. To 2015 ξεπέρασαν τους 44.000 σε ετήσια βάση και από τότε η Pontedera είναι το πέμπτο δημοφιλέστερο βιομηχανικό μουσείο της χώρας. Σίγουρα, το αξίζει...

credits

Πηγή: museopiaggio.it. Φωτογραφίες: Θάνος Ηλιόπουλος

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας