Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Το δράμα του 1982
Το δράμα του 1982
GRAND PRIX

Μια συγκλονιστική σε εξέλιξη αγωνιστική χρονιά για τη Formula 1, που όμως σημαδεύτηκε από τον θάνατο του Gilles Villeneuve και τον σοβαρό τραυματισμό του Didier Pironi, παραπέμπονταςστο ηρωικό 1958.

Tο 1982 η Αlfa Romeo και η Lotus ακολούθησαν το δρόμο της ΜcLaren, εμφανίζοντας στις πίστες μονοθέσια με πλαίσια από ανθρακονήματα. Για τους Ιταλούς, η περίοδος του υπερτροφοδότη άρχισε στις δοκιμές του Ιταλικού Grand Prix. Στην Brabham, τον Piquet πλαισιώνει ο Patrese και ελπίζουν στον 4κύλινδρο turbο της BMW, που θα κάνει την ομάδα ακόμη ισχυρότερη. Ο Rosberg οδήγησε για την Williams τη νέα FW-08, πράγμα που δε θα κάνει ο Reutemann. Ο Αργεντινός αποσύρθηκε νωρίς στις φυτείες του, αποφασισμένος να μην οδηγήσει ξανά. Ο Μισέλ Τετί επιμελήθηκε το πλαίσιο της Renault RE-30, ενώ στη Ferrari ήξεραν πως έχουν το καλύτερο μονοθέσιο. Η συνεργασία Φοργκιέρι και Ποστλεθγουέϊτ έκανε την 126 C2 πολύ δυνατή και γρήγορη, αν και δύσκολη στην πίστα. Ο διπλός στροβιλοσυμπιεστής ΚΚΚ του κινητήρα της Ferrari καθιστούσε το σύνολο τόσο αξιόπιστο, που οι Pironi και Villeneuve δε σκέπτονταν τίποτε άλλο λιγότερο από το πρωτάθλημα. H επιστροφή του Lauda στις πίστες με McLaren αναταράσσει τον κόσμο της F1. «Tι θέλει τώρα ο Νiki, στην εποχή του turbo και των ινών άνθρακα, ύστερα από τρία χρόνια και με ένα μοτέρ (Cosworth) που έχει να το χειριστεί από το...1972;»

Η επιστροφή του Lauda
Η περίοδος ξεκίνησε στο Κ
yalami, όπου ο Piquet με λάθη δεν έδειξε να έχει προσαρμοσθεί στην τεχνική οδήγησης των αυτοκινήτων turbo. Ο Prost με το Renault κέρδισε άξια, παρά το χρόνο που έχασε από ένα σκασμένο λάστιχο. Στη Bραζιλία, ο Rosberg ήταν ένας από εκείνους που φώναζαν διαμαρτυρόμενοι: «Δώστε από τώρα το πρωτάθλημα στον Γάλλο για να γυρίσουμε σπίτια μας». Bλέπετε, έχασε τη δεύτερη θέση του αγώνα, όταν το βάρος της Williams βρέθηκε αντικανονικό. Aντίστοιχη ήταν η ζημιά και για τον Piquet, που στερήθηκε τη νίκη για τον ίδιο λόγο. Μετά τις εξελίξεις αυτές, οι εννέα βαθμοί κατέληξαν στον Prost. Ο Lauda στο Long Beach έπεισε τους πάντες ότι είναι γεννημένος νικητής. Με όπλο την εμπειρία του, άφησε τον de Cesaris, που είχε σημειώσει τον απόλυτο χρόνο στις δοκιμές με την Αlfa Romeo, να προηγηθεί στην αρχή. Μετά το αναμενόμενο λάθος του Ιταλού, ανέλαβε την αρχηγία και είδε πρώτος την καρό σημαία. Oι θεατές δεν μπορούσαν παρά να ομολογήσουν: «Ναι... Αυτός είναι ο Νiki που ξέρουμε».

Από την Imola στην τραγωδία του Zolder

Οι ομάδες της FOCA προτίμησαν την αποχή από τον αγώνα της Imola, στην εκκίνηση της οποίας παρατάχθηκαν 14 αυτοκίνητα. Οι τεχνικοί της Ferrari θα θυμούνται για χρόνια την αγωνία που πέρασαν εκείνη την ημέρα, βλέποντας τους οδηγούς τους να ανταγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους για τη νίκη. Ο κίνδυνος να τελειώσουν τα καύσιμα ήταν ορατός, αλλά αγνοώντας τον, ο Pironi προσπέρασε τον Villeneuve στον τελευταίο γύρο και τερμάτισε πρώτος. Ο Καναδός πιστεύοντας ότι θα έπρεπε να έχει πλεονέκτημα στην ομάδα έναντι του συναδέλφου του, ανέβηκε πικραμένος και κατηφής στο βάθρο.



Δηλητήριο πρόσφερε η θεά Τύχη στον κόσμο της
Formula 1, κατά τη διάρκεια των επίσημων δοκιμών στην πίστα του Ζolder: Ο Gilles Villeneuve είναι νεκρός. Το κόκπιτ της 126 C2 δεν άντεξε τη βίαιη πρόσκρουση στο στηθαίο, μετά την επαφή των τροχών της Ferrari με εκείνους της Μarch του Jochen Μass. Ο πιλότος εκτινάχθηκε στην άσφαλτο, βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο. Πολλά χρόνια αργότερα ο Watson δήλωσε πως δε θέλει να θυμάται πώς κέρδισε εκείνη την ημέρα.


Aκόμη ένας θάνατος...

Στο Mοnaco, η βροχή που άρχισε να πέφτει μετά τον 74ο γύρο, ήταν υπεύθυνη για την απίστευτη τροπή που πήρε ο αγώνας. Το τέλος βρήκε τον Patrese με την Brabham-Cosworth νικητή. Oύτε ο ίδιος δεν πίστευε πως κέρδισε τον πρώτο του αγώνα ύστερα από προσπάθειες 4 ετών. Στην κακοσχεδιασμένη και απαράδεκτου οδοστρώματος πίστα στους δρόμους του Detroit, ο Watson πήρε τη νίκη και τοποθετήθηκε επικεφαλής στη βαθμολογία. Ο θάνατος χτύπησε για δεύτερη φορά τη διοργάνωση, όταν στο σιρκουί «Gilles Villeneuve» του Καναδά ο νεαρός Riccardo Paletti έπεσε στην εκκίνηση πάνω στη σταματημένη Ferrari του Pironi. Ο οδηγός της Οsella προδόθηκε από το κακό μονοθέσιο, που έπρεπε να έχει μεγαλύτερη αντοχή στις συγκεκριμένες συνθήκες του ατυχήματος, χάνοντας τη μάχη με τη ζωή ύστερα από λίγες ώρες. Στα αξιοσημείωτα της αναμέτρησης, η πρώτη νίκη του κινητήρα BMW στην Brabham ΒΤ 50 του Piquet.

Pironi: Από το ζενίθ στο ναδίρ

Ο Αrnoux είχε ένα θεαματικό ατύχημα στο Ζandvoort, όταν επιβραδύνοντας για τη στροφή «Ταρζάν» έφυγε ο εμπρός αριστερός τροχός της Renault. Ο Pironi προηγήθηκε από τον 5ο γύρο, φθάνοντας στο τέλος στη νίκη. Οι υπεύθυνοι της Ferrari και οι φίλοι των αγώνων έλαβαν έτσι από τον Γάλλο το μήνυμα πως αυτός ήταν ο επικείμενος πρωταθλητής, καθώς η σταθερότητά του το εγγυόταν. Τις αντιρρήσεις του προέβαλε ο Lauda στο Brands-Hatch, νικώντας την αναμέτρηση με τη ΜcLaren. Πίσω του όμως τερμάτισε ο Γάλλος, ακολουθούμενος από την άλλη Ferrari με τον Patrick Tambay. Στο Paul Ricard οι δύο Brabham-BMW, που προηγήθηκαν, προδόθηκαν από τον 4κύλινδρο turbo και εγκατέλειψαν. Τη συνέχεια ανέλαβαν τα Renault και ο Αrnoux είδε πρώτος τη σημαία ύστερα από καιρό, αφού φρόντισε να μην υπακούσει στην εντολή που του ζητούσε να υποχωρήσει έναντι του Prost. Ο Pironi με 4 ακόμη βαθμούς στο ενεργητικό του, αποσπάστηκε στην κατάταξη του πρωταθλήματος. Η μοίρα όμως του επιφύλασσε στο Hockenheim την πιο άδικη αποχώρηση. Τα πόδια του συνεθλίβησαν, όταν το cockpit της 126 C2 δεν μπόρεσε να τον προφυλάξει από την πρόσκρουση στο στηθαίο. Το ατύχημα έμοιαζε με εκείνο του μεγάλου Καναδού: Οι τροχοί της Ferrari ήρθαν σε επαφή με τη Renault του Prost, κατά τη διάρκεια των δοκιμών. Η νίκη του Patrick Tambay, με το δεύτερο μονοθέσιο, ήταν μια ένεση στο ηθικό της Ferrari.



Το πάθος του Keke

Στην Aυστρία, το αφεντικό της Lotus πετούσε το καπέλο του στον αέρα κι ήταν από τους λίγους που κατάλαβαν ποιος είχε κερδίσει το Grand Prix. Είχε να δει το αυτοκίνητό του στην πρώτη θέση από το «χρυσό» 1978 και τώρα ο de Angelis περνούσε τη γραμμή του τερματισμού προ της Williams του Rosberg. Η διαφορά ήταν τόσο μικρή που τα χρονόμετρα μπερδεύτηκαν κι ώς σήμερα υπάρχουν ακόμη αμφιβολίες, όσον αφορά το πόση ακριβώς ήταν. Τα μάτια του Colin Chapman δεν αντίκρισαν ξανά τη νίκη. Μισό γύρο πριν από το τέλος του αγώνα στην Dijon-Prenois η FW-08 του Κeke Rosberg προσπερνά τον Prost και κατακτά το πρώτο της δάφνινο στεφάνι. Με τα δύο τελευταία επιτυχημένα αποτελέσματα ο γεμάτος πάθος μέσα στην πίστα Φινλανδός περνάει πρώτος στη βαθμολογία για τον τίτλο των οδηγών.

Ο Prost έχασε τις ελπίδες του για το πρωτάθλημα στη Μonza, όταν αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την κορυφή με βλάβη στον κινητήρα. Ο Αrnoux νίκησε και οι Ferrari τερμάτισαν πίσω του, με τον Αndretti να ανεβαίνει στο βάθρο των νικητών, καθώς είχε αναλάβει να βοηθήσει την ομάδα στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις. Μοναδική ελπίδα του Watson για να κερδίσει το στέμμα, ήταν να επικρατήσει στο Las Vegas, με τον Φινλανδό να μη βρίσκεται μέσα στους βαθμούς. Οι αλλεπάλληλες εγκαταλείψεις της ΜcLaren του είχαν κοστίσει ακριβά στη διεκδίκηση του τίτλου. Στην πίστα έλαμψε το άστρο του Μichele Αlboreto, που πήρε με την Τyrrell 011 την πρώτη του νίκη. Ο Ιρλανδός τέλειωσε τον αγώνα δεύτερος και ο Rosberg με μόλις μια νίκη, όπως άλλοτε ο Μike Hawthorn, κατέκτησε έναν τίτλο για τον οποίο χύθηκε αίμα. Ο κινητήρας Cosworth στάθηκε αξιοπρεπώς έναντι των κινητήρων με turbo, καταφέρνοντας να αναδείξει και τον πρωταθλητή.

Eπίλογος

Ένδεκα οδηγοί ανέβηκαν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου σε μια συγκλονιστική σε εξέλιξη περίοδο, που θύμισε σε πολλούς το ηρωικό 1958. Ο Φινλανδός θριαμβευτής θα έπρεπε τα επόμενα χρόνια να αποδείξει αν η προσωπικότητά του είχε τα στοιχεία του πρωταθλητή. Ο ίδιος έλεγε τους επόμενους μήνες στο περιβάλλον του πως πραγματικός νικητής ήταν ο Πιρονί. Η ατυχία των οδηγών της Φεράρι ήταν χωρίς προηγούμενο, αφού το σασί της «126 C2» αποδείχθηκε ιδιαίτερα επικίνδυνο. Ο θάνατος ως απρόσκλητος επισκέπτης κτύπησε τη Σκουντερία ουσιαστικά δύο φορές, αφού ο Πιρονί δεν μπόρεσε ποτέ να επανέλθει στις πίστες και πέντε χρόνια αργότερα σκοτώθηκε σε αγώνα ταχυπλόων. Ο τίτλος των κατασκευαστών ήταν, για την ομάδα των δύο χαμένων πρωταθλητών, μικρή παρηγοριά. Για τη Λιζιέ, που σε εποχές πραγματικών αλλαγών προτίμησε τον αναχρονιστικό V12 της Ματρά, ήταν φυσιολογικά μια κακή χρονιά.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Kyalami: Alain Prost, Renault RE30B
Rio de Janeiro: N.Piquet, Brabham-Cosworth BT49D
Long Beach: Niki Lauda, McLaren-Cosworth MP4B
Imola: Didier Pironi, Ferrari 126C2
Zolder: John Watson, McLaren-Cosworth MP4B
Monaco: Ricardo Patrese, Brabham-Cosworth BT49D
Detroit: John Watson, McLaren-Cosworth MP4B
Canada: Nelson Piquet, Brabham-Cosworth BT50
Zandvoort: Didier Pironi, Ferrari 126C2
Brands Hatch: Niki Lauda, McLaren-Cosworth MP4B
Paul Ricard: Rene Arnoux, Renault RE30B
Hockenheim: Patrick Tambay, Ferrari 126C2
Osterreichring: Elio de Angelis, Lotus-Cosworth 91
Dijon Prenois: Keke Rosberg, Williams-Cosworth FW08
Monza: Rene Arnoux, Renault RE30B
Ceasars Pallace: Michele Alboreto, Tyrrell-Cosworth 011

ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΟΔΗΓΩΝ: KEKE ROSBERG
ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΩΝ: FERRARI

 

ΟΙ ΑΝΤΙΖΗΛΟΙ  

Gilles Villeneuve

Οι περισσότεροι από τους άσους των Grand Prix περίμεναν να δουν στους καθρέφτες τους την κόκκινη Ferrari του να κινείται ακατάσχετα ανάμεσά τους, προσπαθώντας να τους περάσει όλους στην εκκίνηση. Οι θεατές συγκέντρωναν την προσοχή τους στην πρώτη στροφή, εκεί όπου είτε θα είχε καταλάβει την κορυφή είτε θα είχε πέσει πάνω στους προστατευτικούς φράχτες εγκαταλείποντας τον αγώνα. Είχε κάνει την πρώτη του νίκη στην πατρίδα του το 1978, στο τιμόνι μιας Φεράρι 312Τ3. Το ηλιόλουστο μεσημέρι των δοκιμών της 8ης Μαΐου στο Ζόλντερ, ο Gilles πλήρωσε με τη ζωή του την επαφή του εμπρός αριστερού τροχού του με τη Μarch του Μass. Για πολλούς η ευθύνη του Γερμανού για το δυστύχημα ήταν μεγάλη, όμως κανένας από τους οδηγούς δεν μπόρεσε ποτέ με ακρίβεια να προβλέψει από ποιο σημείο θα προσπαθούσε να τον ξεπεράσει ο Καναδός. Η ιδιόμορφη ερμηνεία που έδινε στην έννοια της τακτικής κατά τη διάρκεια του αγώνα, η ικανότητά του να παίρνει από το αυτοκίνητο την τελευταία σταγόνα της δύναμής του και η ορμή του δεν έχουν αντιστοιχία με κανέναν από τους σημερινούς άσους. Στην τελευταία νίκη του, η Ferrari 126C που οδηγούσε υπέστρεφε συνεχώς και οι διώκτες του τον πλησίαζαν απειλητικά, όμως κανείς τους δεν κατόρθωσε να τον ξεπεράσει. Θα ήταν ίσως δικαιότερο για εκείνον αν στα αυτοκινητοδρόμια συναγωνιζόταν τους Hawthorn, Behra και Gonzalez. Μαζί με τον πρωταθλητή Scheckter συνέθεσε για τη Ferrari το καλύτερο δίδυμό της μέσα στις πίστες από την εποχή των von Trips, Phil Hill. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ο γιος του Jacques κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο, έχοντας ως κύριο προσόν του την ταχύτητα και την τακτική.

 

Jacques Laffite & Didier Pironi

Οι Γάλλοι προσδοκούσαν από το 1950 να επιτύχουν κάποτε μια νίκη όπου ο οδηγός, το πλαίσιο και ο κινητήρας να έχουν προέλευση την πατρίδα τους. Προσπάθειες έγιναν αρκετές και σε αυτές συμμετείχαν ξακουστά ονόματα όπως ο Behra, ο Τrintingnant και ο ΑmedeoGordini. Η αναμονή έμελλε να κρατήσει 27 χρόνια, ώσπου να την τερματίσει ο Jacques Laffite με την δωδεκακύλινδρη Ligier-Μatra JS7 στην Σουηδία. Ο Didier Pironi, νικητής στο Μαν το 1978 με Renault, ξεκινούσε την ίδια περίοδο την σταδιοδρομία του στα μονοθέσια με την Τyrrell 009. Οι συχνές του παρουσίες στην βαθμολογία και η ταχύτητά του τον καθιέρωσαν ως τον περισσότερο ελπιδοφόρο νέο οδηγό στην κατηγορία. Το διάστημα 1979-1980 ο Guy Ligier αποφάσισε να αφήσει στην άκρη τον Μatra V12 και να ανοίξει τους ορίζοντες του με δεύτερο αυτοκίνητο, φορώντας πια τον V8 Cosworth. Με αυτόν ο Jacques έκανε τρεις νίκες και εκείνη την περίοδο μετείχε του ανταγωνισμού για τον τίτλο, εναντίον των Ferrari και Williams. Τότε ήταν που ο Didier κέρδισε στο Βέλγιο τον πρώτο του αγώνα οδηγώντας κι αυτός τις «Τσιγγάνες». Η συνύπαρξη των δύο άξιων πιλότων δεν ήταν εύκολη, σύντομα όμως οι δρόμοι τους χώρισαν αφού ο Pironi θα κυβερνούσε την επόμενη χρονιά τις Ferrari turbo. Αν για εκείνον το 1981χαρακτηρίστηκε από τα αναμενόμενα προβλήματα προσαρμογής των νέων κινητήρων, ο Μatra V12 που ξανάρχισε την ζωή του στις Ligier βοήθησε τον Laffite να διεκδικήσει και πάλι το πρωτάθλημα. Όμως τώρα στους μνηστήρες είχαν προστεθεί τα Brabham και τα Renault. Κι αν ο Jacques δεν μπορούσε να αντιπαρατεθεί με τον νεώτερο του κι επίσης Γάλλο εραστή της ανώτατης διάκρισης Αlain Prost, θα μπορούσε στην θέση του να το κάνει αυτό ο Didier στο τιμόνι της έτοιμης πλέον Ferrari 126. Το έπαθλο της μεταξύ τους αναμέτρησης ίσως ήταν το παγκόσμιο στέμμα, το πρώτο για την Γαλλία αν ερχόταν. Έξι φορές ανέβηκε στο βάθρο των νικητών ο Pironi, τις δύο από αυτές στο ψηλότερο σκαλί. Χωρίς τον αξέχαστο Villeneuve που εδικαιούτο μεταξύ τους τον πρώτο λόγο, το πρωτάθλημα με μεγάλη πιθανότητα θα κατέληγε σε αυτόν. Όμως η «τρύπα που ετοιμαζόταν να τον καταπιεί» όπως δήλωσε μετά το ατύχημα του Peterson από το οποίο εκείνος βγήκε με λίγες ζημιές, άνοιξε και πάλι. Στις δοκιμές του Hockenheim το κυψελωτό σασί από φύλλα αλουμινίου της Ferrari δεν άντεξε τις συνέπειες μιας βίαιης πρόσκρουσης, με αποτέλεσμα τον πολύ άσχημο τραυματισμό του. Ύστερα από δυό χρόνια όλοι στην Scuderia τον είχαν ξεχάσει και ο Didier προσπάθησε χωρίς επιτυχία να ξαναγυρίσει το 1985με τα χρώματα της Ligier. Στο Βρετανικό Grand Prix της επόμενης αγωνιστικής περιόδου ο 43χρονος Jacques Laffite ισοφάριζε τον αριθμό εκκινήσεων του Graham Hill, όμως εκείνη ήταν η τελευταία του συμμετοχή. Το χτύπημα της Ligier του από την Ferrari του Stefan Johansson και οι συνέπειες του στάθηκαν καθοριστικά για να κρεμάσει πια το κράνος του. Τον Αύγουστο του 1987 η αυλαία έπεσε τραγικά για τον Pironi σε κούρσα ταχυπλόων, όπου ο άτυχος πιλότος είχε βρεί αγωνιστικό καταφύγιο για τις δραστηριότητες του. Εκείνες τις ημέρες ο Γάλλος Αlain Prost διεκδικούσε τον τρίτο παγκόσμιο τίτλο του.

 

Elio de Angelis

Στις 15 Μαίου του 1986 κατά την διάρκεια ιδιωτικών δοκιμών με την Brabham ΒΤ55 στο αυτοκινητοδρόμιο του Paul Ricard, έχασε την ζωή του ο λαμπρός Ιταλός Elio de Angelis. Μια τραγική μοίρα εδώ και δεκαετίες ακολουθούσε τους καλύτερους συμπατριώτες του και το όνομα του Elio προστέθηκε σε εκείνα των Αscari, Castellotti, Μusso, Bandini και Scarfiotti. Για έξι αγωνιστικές περιόδους έτρεχε με τα μονοθέσια της Lotus, όπου και έζησε τις καλύτερες στιγμές του. Ο ιδιοφυής ColinChapman πέταξε για τελευταία φορά ψηλά το καπέλο του γεμάτος χαρά, όταν τον είδε να τερματίζει πρώτος στο Zeltweg του 1982 δίνοντας στην Lotus μια νίκη ύστερα από τέσσερα χρόνια. Το 1985 ήρθε στην ομάδα ο περίφημος Ayrton Senna και παρά την πρώτη θέση του στο San Marino, ο Elio ένοιωσε να επισκιάζεται από την καταλυτική παρουσία του Βραζιλιάνου. Η μετακίνηση στην Brabham του οδηγού που είχε ξεκινήσει την εμπλοκή του στα Grand Prix με τις Shadow το 1979, ίσως να ήταν η λύση για την καλή συνέχεια της σταδιοδρομίας του. Απρόσκλητος και θρασύς όμως ο θάνατος στέρησε από τον Ιταλό το μεγαλύτερο αγαθό.

 

John Watson

Για τον John Watson η μεγάλη στιγμή της πρώτης νίκης είχε έρθει το 1976 στην Αυστρία, όταν ο Lauda πάλευε για την ζωή του στο νοσοκομείο της Χαιδελβέργης. Ο John είχε τότε κερδίσει για λογαριασμό του Roger Penske, που δεν είδε ξανά αυτοκίνητο του να παίρνει πρώτο την καρό σημαία. Η εμπειρία που έζησε δυό χρόνια αργότερα, στο τιμόνι των Brabham ΒΤ46 δίπλα στον πρωταθλητή Νiki δεν ήταν τόσο καλή γι αυτόν, αφού ήταν αδύνατο να μην επισκιασθεί. Έτσι, το 1979 τον βρήκε στην ΜcLaren. Στην ομάδα του Τeddy Mayer ταλαιπωρήθηκε με την απρόσωπη Μ28 και δεν είδε καλύτερες ημέρες ούτε με το μονοθέσιο που την διαδέχθηκε. Στη Μonza το 1981 στάθηκε τυχερός, όταν η ΜΡ4 που οδηγούσε ξέφυγε από την πορεία της. Το μονοθέσιο εκείνο ήταν το πρώτο που το πλαίσιό του είχε κατασκευασθεί από ανθρακονήματα, αυτή η τόσο σημαντική λεπτομέρεια έσωσε την ζωή του Ιρλανδού. Η νίκη του στο Silverstone νωρίτερα σηματοδότησε μια νέα εποχή στην κατασκευή αγωνιστικών αυτοκινήτων, καθώς πρώτη φορά κέρδιζε ένα σασί φτιαγμένο με τέτοια υλικά. Το δραματικό 1982ο Watson πρόσθεσε στην συλλογή του άλλα δύο τρόπαια και η λήξη του πρωταθλήματος τον βρήκε στην δεύτερη θέση, αφού είχε διεκδικήσει γι αρκετούς μήνες τον τίτλο. Παρά την προσφορά του στην ΜcLaren και ίσως λόγω ηλικίας, τον αντικατέστησαν το 1984με τον Αlain Prost. Ο Ιρλανδός βρέθηκε για τελευταία φορά σε αφετηρία στο Brands-Hatch του 1985 και μέχρι τότε είχε νοιώσει τέσσερις φορές τον κινητήρα turbo της Porsche να δονείται σε κάθε κίνηση του δεξιού ποδιού του.

 

Nelson Piquet

Πολλές φορές αναρωτήθηκαν οι φίλοι των GP πώς ο μικρόσωμος Βραζιλιάνος έβρισκε τη δύναμη να ανατρέπει τις εις βάρος του καταστάσεις, να ανακτά το χαμένο βαθμολογικό έδαφος έναντι των ανταγωνιστών του και να κερδίζει τον τίτλο την τελευταία στιγμή. Ο Νelson δεν αγαπούσε τα circuits πόλης αν και, όπως κάθε γνήσιος πρωταθλητής, νικούσε και σε αυτά στην προσπάθειά του να επικρατήσει. Ένας εξαιρετικός σύμμαχος υπήρχε γι αυτόν στις πίστες, ο σχεδιαστής της Brabham, Gordon Murray. Εκείνος ήταν ο υπεύθυνος για την εξέλιξη της ΒΤ49-Cosworth με τις υδροπνευματικές αναρτήσεις, εκείνος πάλι ήταν που βελτίωσε την ΒΤ52 με τον κινητήρα ΒΜW turbo σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Piquet με μια αντεπίθεση διαρκείας να αρπάξει το πρωτάθλημα του 1983 από τον Prost. Στην πίστα ο Νelson μεταμορφωνόταν κι όταν δεν πρωτοπορούσε συνέχιζε την καταδίωξη του αντιπάλου μέχρι να τελειώσει η κούρσα ή το αυτοκίνητο. Η πείρα που με τον καιρό απέκτησε τον δίδαξε να κάνει το ίδιο μόνο όταν υπήρχε βαθμολογική ανάγκη. Yιοθέτησε και εκείνος την τακτική των νικητών με την αποφυγή περιττών ενεργειών και οικονομία δυνάμεων, κι ας μην ξεχνάμε πως στην αυγή της καριέρας του μαθήτευσε δίπλα στον Lauda. Διόρθωσε επίσης τις όποιες αδυναμίες του σχετικά με την επιλογή των κατάλληλων ελαστικών για τον αγώνα. Όμως στην καρδιά των Βραζιλιάνων ο Νelson δε θα ήταν πια ο πρώτος ήρωας. Η εμφάνιση του Senna τον επισκίασε συναισθηματικά και ο Piquet αυτό δεν μπόρεσε ποτέ να το δεχθεί. Τις μέρες που κατακτούσε τον τρίτο τίτλο του, αυτή τη φορά με τις Williams και βοηθούμενος από τον τραυματισμό του Μansell, συνήθιζε να λέει: «Έχω πάρει με το σπαθί μου νίκες και πρωταθλήματα, οπότε δεν έχω πια τίποτε να αποδείξω».

 

ΤΑ ΜΟΝΟΘΕΣΙΑ

WILLIAMS FW08
TEXNIKA XAPAKTHPI
ΣΤΙΚΑ
Σχεδιαστής: Patrick Head
Kινητήρας: Ford Cosworth DFV 90º V8
Βάρος κινητήρα: 147 κιλά
Κυβισμός: 2.993 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 85.7 mm x 64.8 mm
Σχέση συμπίεσης: 11.5:1
Τροφοδοσία καυσίμου:
Lucas Fuel Injection
Ισχύς: 490 ίπποι στις 10.750 σ.α.λ.
Ροπή: 35,9 χλγμ. στις 9.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων:
Hewland FGA 400 5 σχέσεων
Μεταξόνιο: 2.591 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.803 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.613 χλστ.
Βάρος: 580 κιλά
Περίοδος δράσης: 1982
Μονάδες παραγωγής:6

FERRARI 126 C2
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: κύλινδρος
Κυβισμός: κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: mm x mm
Σχέση συμπίεσης::1
Καρμπιρατέρ:
Ισχύς: ίπποι στις σ.α.λ.
Ροπή: χλγμ. στις σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: Στους τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: χλμ/ώρα
0-100 χλμ./ώρα: δλ.
Μήκος: χλστ.
Πλάτος: χλστ.
Ύψος: χλστ.
Μεταξόνιο: χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: χλστ.
Βάρος: κιλά
Περίοδος δράσης: 1982
Μονάδες κατασκευής:

McLAREN MP4/1B
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Σχεδιαστής:
John Barnard
Kινητήρας: Ford Cosworth DFV 90º V8
Κυβισμός: 2.993 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 85.7 mm x 64.8 mm
Σχέση συμπίεσης: 11.5:1
Τροφοδοσία καυσίμου:
Lucas Fuel Injection
Ισχύς: 490 ίπποι στις 10.750 σ.α.λ.
Ροπή: 35,9 χλγμ. στις 9.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων:
McLaren/Hewland FGA 400 5 σχέσεων
Μήκος: 4.445 χλστ.
Πλάτος: 2.057 χλστ.
Ύψος: 1.016 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.682 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.816 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.676 χλστ.
Βάρος: 580 κιλά
Περίοδος
δράσης: 1982
Μονάδες κατασκευής: 3

carhistory

Photos: Williams, McLaren, Ford, Honda, Ferrari