Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Τρεις ξεχωριστοί Γάλλοι...
Τρεις ξεχωριστοί Γάλλοι...
GRAND PRIX
Tα έργα και οι ημέρες των Jacques Laffite, Patrick Depailler και Didier Pironi στη Formula 1 των δεκαετιών του '70 και του '80.

Οι Γάλλοι προσδοκούσαν από το 1950 να επιτύχουν κάποτε μια νίκη όπου ο οδηγός, το πλαίσιο και ο κινητήρας να έχουν προέλευση την πατρίδα τους. Προσπάθειες έγιναν αρκετές και σε αυτές συμμετείχαν ξακουστά ονόματα όπως ο Behra, ο Τrintignant και ο Αmedeo Gordini. Η αναμονή έμελλε να κρατήσει 27 χρόνια, ώσπου να την τερματίσει ο Jacques Laffite με την 12κύλινδρη Ligier-Μatra «JS7» στην Σουηδία. Ο Didier Pironi, νικητής στο Le Mans το 1978 με τη Renault A442, ξεκινούσε την ίδια περίοδο την σταδιοδρομία του στα μονοθέσια με την Τyrrell «009». Οι συχνές του παρουσίες στην βαθμολογία και η ταχύτητα του τον καθιέρωσαν ως τον περισσότερο ελπιδοφόρο νέο οδηγό στην κατηγορία. Το διάστημα 1979-1980 ο Guy Ligier αποφάσισε να αφήσει στην άκρη τον Μatra V12 και να ανοίξει τους ορίζοντές του με δεύτερο αυτοκίνητο, φορώντας πια τον V8 Cosworth. Με αυτόν ο Jacques έκανε τρεις νίκες και εκείνη την περίοδο μετείχε του ανταγωνισμού για τον τίτλο, εναντίον των Ferrari και Williams. Τότε ήταν που ο Didier κέρδισε στο Βέλγιο τον πρώτο του αγώνα οδηγώντας κι αυτός τις «Τσιγγάνες». Η συνύπαρξη των δύο άξιων πιλότων δεν ήταν εύκολη, σύντομα όμως οι δρόμοι τους χώρισαν αφού ο Pironi θα κυβερνούσε την επόμενη χρονιά τις Ferrari turbo.

Jacques & Didier: βίοι (σχεδόν) παράλληλοι
Αν για εκείνον το 1981 χαρακτηρίστηκε από τα αναμενόμενα προβλήματα προσαρμογής των νέων κινητήρων, ο Μatra V12 που ξανάρχισε την ζωή του στις Ligier βοήθησε τον Laffite να διεκδικήσει και πάλι το πρωτάθλημα. Όμως τώρα στους μνηστήρες είχαν προστεθεί τα Brabham και τα Renault. Κι αν ο Jacques δεν μπορούσε να αντιπαρατεθεί με τον νεώτερο του κι επίσης Γάλλο εραστή της ανώτατης διάκρισης Αlain Prost, θα μπορούσε στην θέση του να το κάνει αυτό ο Didier στο τιμόνι της έτοιμης πλέον Ferrari «126». Το έπαθλο της μεταξύ τους αναμέτρησης ίσως ήταν το παγκόσμιο στέμμα, το πρώτο για την Γαλλία αν ερχόταν. Έξι φορές ανέβηκε στο βάθρο των νικητών ο Pironi, τις δύο από αυτές στο ψηλότερο σκαλί. Χωρίς τον αξέχαστο Villeneuve που χάθηκε στο Zolder και εδικαιούτο μεταξύ τους τον πρώτο λόγο, το πρωτάθλημα με μεγάλη πιθανότητα θα κατέληγε σε αυτόν. Όμως η «τρύπα που ετοιμαζόταν να τον καταπιεί», όπως δήλωσε μετά το ατύχημα του Peterson το 1978 από το οποίο εκείνος βγήκε με λίγες ζημιές, άνοιξε και πάλι. Στις δοκιμές του Hockenheim το κυψελωτό σασσί από φύλλα αλουμινίου της Ferrari δεν άντεξε τις συνέπειες μιας βίαιης πρόσκρουσης, με αποτέλεσμα τον πολύ άσχημο τραυματισμό του. Ύστερα από δυό χρόνια όλοι στην Scuderia τον είχαν ξεχάσει και ο Didier προσπάθησε χωρίς επιτυχία να ξαναγυρίσει το 1985 με τα χρώματα της Ligier. Στο Βρετανικό Grand Prix της επόμενης αγωνιστικής περιόδου ο 43χρονος Jacques Laffite ισοφάριζε τον αριθμό εκκινήσεων του Graham Hill, όμως εκείνη ήταν η τελευταία του συμμετοχή. Το χτύπημα της Ligier του από την Ferrari του Johansson και οι συνέπειές, του στάθηκαν καθοριστικά για να κρεμάσει πια το κράνος του. Τον Αύγουστο του 1987 η αυλαία έπεσε τραγικά για τον Pironi σε κούρσα ταχυπλόων, όπου ο άτυχος πιλότος είχε βρεί αγωνιστικό καταφύγιο για τις δραστηριότητες του. Εκείνες τις ημέρες ο Γάλλος Αlain Prost διεκδικούσε τον τρίτο παγκόσμιο τίτλο του.

Ο άτυχος Patrick
Η πρώτη νίκη του Patrick Depailler στη Formula 1 ήρθε στο Μοnaco το 1978, ύστερα από σκληρή προσπάθεια πέντε χρόνων, κατά την οποία χαρακτηρίστηκε με το οπωσδήποτε τιμητικό υποκοριστικό «ο αιώνιος δεύτερος». Εκείνη την ημέρα, η πίεση του Γάλλου στην Brabham του John Watson ανάγκασε τον τελευταίο να κάνει λάθος και να αφήσει την πρώτη θέση στην Τyrrell «008» του Patrick, που στο πριγκιπάτο γεύτηκε επιτέλους τον καμπανίτη από την υψηλότερη θέση του βάθρου των νικητών. Οδηγούσε τα μονοθέσια του Ken Tyrrell από το 1974 και μέχρι τότε οκτώ φορές ήταν δεύτερος. Το 1979 βρήκε τον Depailler στην Ligier-Cosworth. Ο Γάλλος έκανε ένα θαυμάσιο ξεκίνημα στο πρωτάθλημα μαζί με τον Jaques Laffite και στην Ισπανία νίκησε για δεύτερη φορά στη σταδιοδρομία του. Τα προβλήματα άρχισαν όταν αεραθλούμενος είχε μια πτώση που του κόστισε έναν πολύμηνο τραυματισμό και την απόλυση από την Ligier. Η απόφαση της γαλλικής αγωνιστικής ομάδας μπορεί να ήταν σκληρή, όμως η αλήθεια είναι πως ο Depailler είχε υπογράψει συμβόλαιο να μην ασχολείται στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου με τον αιωροπτερισμό, που τόσο του άρεσε. Επίσης, το ατύχημά του επηρέασε σοβαρά και την εξέλιξη της Ligier JS11, ενώ και ο πολύς Jacky Ickx που κλήθηκε να τον αντικαταστήσει κέρδισε μόλις ένα βαθμό μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος. Παρά την πολύμηνη απουσία του από τα Grand Prix η Alfa Romeo, που επέστρεφε στη Formula 1 για πρώτη φορά από το 1951, του πρότεινε συμβόλαιο συνεργασίας, το οποίο εκείνος φυσικά αποδέχθηκε. Κι ενώ το μονοθέσιο βελτιωνόταν και γινόταν ταχύτερο από αγώνα σε αγώνα, όλα σταμάτησαν βίαια τον Αύγουστο του 1980 στο Ηοckenheim, όπου ο ταχύτερος Γάλλος της εποχής του έχασε την ζωή του σε ιδιωτικές δοκιμές.