Carhistory.gr Logo
  » product » ΑWD » Τempo G1200
Τempo G1200
ΑWD

Μοναδικά ανορθόδοξο!

H Tempo, γνωστή και ως Vidal & Sohn Tempo-Werke GmbH, ήταν μια σημαντική για την εποχή της βιομηχανία κατασκευής αυτοκινήτων, με έδρα το Αμβούργο. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1924 από τον Oscar Vidal και δύο χρόνια αργότερα παρουσίασε το πρώτο της μοντέλο, ένα μικρό τρίκυκλο van με το όνομα Tempo. To 1933 παρήγαγε για τη γερμανική αγορά ένα διθέσιο μοντέλο με μονοκύλινδρο κινητήρα των 200 κυβικών εκατοστών. Σύντομα, μια σειρά μικρών τρίτροχων αυτοκινήτων επαγγελματικού χαρακτήρα, κωδικοποιημένων με συμβατικές ονομασίες (T6, T10, Pony, Front 6, Front 7, D200, D400) έκαναν αξιόλογη καριέρα στις αίθουσες πωλήσεων, με αποτέλεσμα το εργοστάσιο από τη βόρεια Γερμανία να κτίσει ένα καλό όνομα στην αγορά. Το 1936 λανσάρισε το πρώτο του τετράτροχο μοντέλο και την ίδια χρονιά υπέγραψε σύμβαση συνεργασίας με τον Στρατό, ο οποίος ζητούσε να εντάξει στο δυναμικό του ένα ελαφρύ επαγγελματικό τετρακίνητο όχημα, προκειμένου να καλύψει μέρος των αναγκών του στις ιδιαίτερες απαιτήσεις των διαδρομών παντός εδάφους. Το τελικό προϊόν ετοιμάστηκε χωρίς καθυστέρηση και ήταν ό,τι πιο ασυνήθιστο θα περίμενε κανείς...

2+2
Εκτός από την πρωτότυπη σχεδίασή του, ειδικά στο εμπρός μέρος, το Tempo G1200, είχε ακόμη δύο μοναδικά χαρακτηριστικά: Διέθετε δύο δίχρονους κινητήρες της JLO, των 600 κυβικών εκατοστών έκαστος, οι οποίοι συνδυάζονταν με ισάριθμα χειροκίνητα κιβώτια ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων. Κάθε μηχανικό σύνολο διαχειριζόταν χωριστά τον εμπρός και πίσω άξονα κι αυτό ήταν μια ασυνήθιστη λύση, που πάντως χρησιμοποιούσαν και τα εξελιγμένα από τον τιτάνα της μηχανολογίας Hans Ledwinka φορτηγά της Tatra. Κάθε κινητήρας είχε το δικό του κιβώτιο ταχυτήτων και μπορούσαν να λειτουργούν μαζί για πλήρη τετρακίνηση ή ανεξάρτητα, μεταδίδοντας την κίνηση στους εμπρός ή στους πίσω τροχούς, ανάλογα με την περίσταση. Το αυτοκίνητο είχε υψηλή απόσταση από το έδαφος και με τη συνδρομή των ανεξάρτητων αναρτήσεών του ήταν σε θέση να διασχίσει με άνεση ακόμα και τα πιο δύσκολα κομμάτια. Η τελική του ταχύτητα ανερχόταν στα 65-70 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ η μέση κατανάλωσή του σε καύσιμο κυμαινόταν στα 12 περίπου λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα, τιμή λογική για το είδος του και που μπορούσε να μειωθεί περαιτέρω με τη χρήση ενός μόνο κινητήρα.

Σε δυσμένεια...

Παρά την ευελιξία του οχήματος, ο γερμανικός στρατός ήταν προκατειλημμένος με τους δίχρονους κινητήρες και δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το τετρακίνητο δημιούργημα της Tempo. Παρά ταύτα το προτίμησαν άλλες ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις όπως η Δανία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Λετονία, η Κροατία, η Τσεχοσλοβακία και η Ρουμανία. Το G1200 μάλιστα πέρασε σε μικρούς αριθμούς και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού φθάνοντας να πωλείται στο Μεξικό, στη Βραζιλία και στην Αργεντινή. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έθεσε τέρμα στην εξαγωγική δραστηριότητα του Tempo, με τον στρατό του Τρίτου Ράιχ να δεσμεύει τη γραμμή παραγωγής του. Και πάλι όμως χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως βοηθητικό όχημα από την Αστυνομία και την Πολιτοφυλακή, αντί να σταλεί στην πρώτη γραμμή του ρωσικού μετώπου, όπου δεν υπήρχαν λύσεις για τον αδυσώπητο χειμώνα και το είχαν πραγματικά ανάγκη. Μετά την ήττα των Ναζί στο Στάλινγκραντ τον Φεβρουάριο του 1943 η παραγωγή του G1200 σταμάτησε, αριθμώντας μόλις 1.335 ολοκληρωμένες μονάδες.

Επίλογος

Μετά το τέλος της εξαετούς ένοπλης σύρραξης η Tempo δεν έβαλε ξανά στη γκάμα της όχημα στρατιωτικού χαρακτήρα. Η εταιρεία επανήλθε στα έμπιστα τρίτροχα προϊόντα της, τα οποία τη βοήθησαν να σταθεί και πάλι στα πόδια της. Το τρίκυκλο μοντέλο Hanseat συνέχισε να παράγεται μέχρι το 1956, έως ότου αντικαταστάθηκε από ένα σύγχρονο τετράτροχο van που ονομαζόταν Matador. Το 1970, ύστερα από μια πολυτάραχη ιστορία, η Tempo Werke GmbH πέρασε στον έλεγχο της Daimler-Benz και κατασκεύαζε φορτηγά με το εμπορικό σήμα της Mercedes μέχρι το 1977.

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας