Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » 1952: Ο πρώτος τίτλος της Ferrari
1952: Ο πρώτος τίτλος της Ferrari
GRAND PRIX

Πέντε χρόνια μετά την ίδρυσή της η Ferrari άλωσε τον νεότευκτο κόσμο της Formula 1, μέσω ενός εκπληκτικού μονοθεσίου, με το οποίο οι πιλότοι της μετέτρεψαν τον παγκόσμιο τίτλο των οδηγών σε εσωτερική τους υπόθεση.

Η διoργανώτρια αρχή της νεαρότατης ακόμη Formula 1, διαβλέποντας την έλλειψη συμμετοχών για τα Grand Prix του 1953, αποφάσισε να ανακηρύξει τον πρωταθλητή της κορωνίδας του μηχανοκίνητου αθλητισμού μέσα από τους αγώνες της Formula 2. Στην κατηγορία αυτή προβλέπονταν ατμοσφαιρικοί κινητήρες χωρητικότητας έως δύο λίτρων ή υπερτροφοδοτούμενοι των 0,5 λίτρων. Τις περισσότερες πιθανότητες για την τελική επικράτηση είχε τώρα η Scuderia Ferrari, στην οποία μετακινήθηκε ο Νino Farina από την Αlfa Romeo. Το «ατμοσφαιρικό» μοντέλο «Tipo 500» θα έτρεχαν επίσης οι Fischer και Peter Whitehead. O πρωταθλητής της προηγούμενης χρονιάς Fanzio, που είχε κερδίσει δύσκολα στην Αργεντινή τον Gonzalez σε έναν αγώνα, όπου και οι δύο συμμετείχαν με Ferrari 375, τραυματίστηκε άσχημα στο σιρκουΐ της Monza λόγω υπερκόπωσης. Έχασε έτσι τη δυνατότητα να υπερασπίσει τον παγκόσμιο τίτλο του, καθώς έλειψε από όλους τους αγώνες της χρονιάς. Εκτός των άλλων, ο κόσμος της ταχύτητας γέμισε θλίψη, όταν ο 54χρονος άσος του βολάν Luigi Fagioli χάθηκε στα δοκιμαστικά του αγώνα σπορ αυτοκινήτων στο Mονακό.

Aπό τη Bremgarten στη Rouen...
O Farina ηγείτο των 21 μονοθεσίων της γραμμής εκκίνησης του Bremgarten καθώς στις κατατακτήριες δοκιμές είχε επιτύχει χρόνο 2.47.5. Στον αγώνα όμως ταχύτερος όλων αποδείχτηκε ο Piero Taruffi, που εκτός από το βαθμό που αντάμειψε την ορμητικότητά του, φόρεσε στο τέλος και το στεφάνι της νίκης. Μια ακόμη Ferrari 500 τερμάτισε στη δεύτερη θέση με οδηγό τον Fischer και για την Gordini που ακολουθούσε με κυβερνήτη τον Jean Behra ήταν ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα. Ο Γάλλος είχε μόλις πάρει μέρος στον πρώτο του αγώνα και η επίδοσή του εντυπωσίασε τους θεατές. Οι τετρακύλινδρες Ferrari περίμεναν τον αλυτάρχη στην πρώτη σειρά της αφετηρίας, στον αγώνα του Spa. Στη δύσκολη πίστα του Βελγίου ήταν η σειρά του Μike Hawthorn να εντυπωσιάσει με την παρθενική του παρουσία στην F1. Το Cooper-Bristol του έφτασε τέταρτο στον τερματισμό επικεφαλής του Paul Frere, που έκανε καλή εμφάνιση στο βολάν ενός HWM. Για δεύτερο συνεχόμενο αγώνα η Gordini ανεβαίνει στο βάθρο, αυτή τη φορά με τον R. Manzon. O Alberto Ascari έκανε τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα με 4.54.0 και πήρε άνετα τη νίκη με τον Farina να βλέπει τη σημαία δύο λεπτά μετά από αυτόν. Είκοσι μονοθέσια παρατάχτηκαν στην εκκίνηση για τις 3 ώρες της Rouen-les-Essarts στη Γαλλία. Η Ferrari του Νino Farina έκανε σε αυτόν τον αγώνα τον ταχύτερο χρόνο με 2.14.9, αλλά στο τέλος του βρισκόταν έναν ολόκληρο γύρο πίσω από το νικητή, δεύτερος. Η Scuderia ολοκλήρωσε το θρίαμβο στη Γαλλία με την κατάκτηση της τρίτης θέσης από τον Taruffi. Για τον Ascari, πρώτο οδηγό στην ομάδα του, οι βαθμοί αυτής της επιτυχίας ήταν αποφασιστικοί για τη συνέχεια.

Από το Silverstone στη Monza...

Επικεφαλής στην εκκίνηση του Silverstone στην Aγγλία o Nino Farina αντιμετώπισε προβλήματα στον αγώνα με το αυτοκίνητό του, για να καταταγεί τελικά μόλις έκτος. Χωρίς την πίεσή του ο Alberto Ascari, ταχύτερος όλων στην κούρσα με χρόνο 1.52.0, κέρδισε τη νίκη μπροστά από τη Ferrari του Taruffi. O Mike Hawthorn νίκησε τα Connaught και ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο των νικητών. Στο Nurburgring στη Γερμανία ο αγώνας αποδείχτηκε πολύ σκληρός, με αποτέλεσμα επτά μόνο αυτοκίνητα να τερματίσουν. Ο νικητής των δοκιμαστικών, Αscari, οδήγησε τον αγώνα ακολουθούμενος στους πρώτους γύρους από το Gordini του Manzon, τη Ferrari του Farina και τη Maserati του Bonetto. Οι δύο Ferrari άλλαξαν ελαστικά στον 4ο γύρο και λίγο αργότερα ο Αscari βρισκόταν μισό λεπτό μπροστά από τον Farina. Στο 16ο γύρο ο Alberto διαπιστώνει πως ο κινητήρας του κοντεύει να στεγνώσει από λάδια και πως ο διώκτης του είναι ο μόνος που μπορεί να του διεκδικήσει τον τίτλο. Μέσα σε φωνές και αντάρα, του συμπλήρωσαν τα απαραίτητα στα πιτ και βγήκε στην πίστα να κυνηγήσει τον Farina. Ο αγώνας τελείωνε, όμως εκείνος πρόλαβε και τον πέρασε στην South Curve, βλέποντας τη σημαία του τέλους 14 δευτερόλεπτα πριν από τον αντίπαλό του. Δικός του ήταν και ο καλύτερος χρόνος. Ο νικητής είχε μόλις κάνει στη Γερμανία την ωραιότερη κούρσα της ζωής του. Η συνέχεια ήταν το ίδιο καλή για τους 165 ίππους των Ferrari. O Ascari κέρδισε την πρωτιά στη σειρά εκκίνησης του Zandvoort στην Oλλανδία και νίκησε ξανά με τον ταχύτερο γύρο. O Farina δεν μπόρεσε να κάνει κάτι καλύτερο από τη δεύτερη θέση και ο μονόλογος της Scuderia συνεχίστηκε με την κατάκτηση της τρίτης από τον Luigi Villoresi. Η αγωνιστική περίοδος έκλεισε στη Monza, όπου ο ήδη πρωταθλητής Αscari πρώτευσε στις κατατακτήριες δοκιμές με χρόνο 2.05.7. Δυσκολεύτηκε όμως πάρα πολύ να κερδίσει, επειδή ο εξακύλινδρος κινητήρας A6 GCM που φορούσαν οι Maserati τις είχε κάνει ιδιαίτερα ανταγωνιστικές. Μάλιστα, ο Gonzalez μοιράστηκε τον ταχύτερο γύρο με το νέο πρωταθλητή. Η Ferrari νίκησε λόγω της μεγαλύτερης οικονομίας της και ο Ascari γιόρτασε τον παγκόσμιο τίτλο.

Ο πιο άξιος πρωταθλητής

Ο Alberto Ascari, πρωταθλητής Ιταλίας πριν από τρία χρόνια και ένας από τους κορυφαίους οδηγούς Grand Prix στον κόσμο, απέδειξε με την ονειρική απόδοσή του στη Γερμανία ότι ήταν αντάξιος του αλησμόνητου πατέρα του Αntonio Ascari, νικητή της Monza το 1924. Έκανε έξι νίκες, μη επιτρέποντας σε κανένα να τον αμφισβητήσει, αφήνοντας τον Nino Farina και τον Piero Taruffi στη δεύτερη και τρίτη θέση της τελικής βαθμολογίας των οδηγών. Το αυτοκίνητό του ήταν εξοπλισμένο με ένα νεότατο, ελαφρύ και οικονομικό σε κατανάλωση 4κύλινδρο σε σειρά κινητήρα, που είχε σχεδιάσει ο Ιταλός μηχανικός Aurelio Lambredi. Tο δίλιτρο εκείνο μηχανικό σύνολο ήταν και το ισχυρότερο της εποχής, καθώς έδινε στο αυτοκίνητο σχεδόν 190 ίππους ισχύ, τιμή που ο τότε ανταγωνισμός δεν μπορούσε να πλησιάσει. Tην επεξεργασία του πλαισίου, των αναρτήσεων και του κιβωτίου ταχυτήτων είχε κάνει ο Valerio Collotti. Tο αποτέλεσμα της δουλειάς των δύο στις πίστες ήταν η απόλυτη επικράτηση την περίοδο 1952-1953, οπότε η Tipo 500 έχασε μόλις έναν αγώνα, τον τελευταίο του 1953 στη Monza από την εξακύλινδρη Maserati 250F του Juan Fanzio. O Iταλός Alberto Ascari, πρώτος οδηγός της ομάδας, έγινε δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Στο τέλος της λαμπρής εκείνης εποχής ήταν ο πολυνίκης της Ferrari και χρειάστηκε να περάσουν είκοσι τέσσερα χρόνια για να «κατέβει» από το βάθρο του.

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας