Carhistory.gr Logo
  » auto stories » 1953: Σπουδαία χρονιά
1953: Σπουδαία χρονιά
auto stories

Σπάνια σε ένα και μόνο έτος συνέβησαν τόσα πολλά γεγονότα αυτοκινητιστικού ενδιαφέροντος, τα οποία μάλιστα αποδείχθηκαν και ιδιαίτερα σημαντικά στη συνέχεια…

Αρχίζοντας την αφήγησή μας από τους διεθνείς αγώνες, αυτό που πρέπει να αναφέρουμε είναι πως το 1953 ήταν η πρώτη χρονιά διεξαγωγής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σπορ Αυτοκινήτων, αλλά και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ. Οι δύο σπουδαίοι θεσμοί, που ξεκίνησαν τότε και στη συνέχεια μακροημέρευσαν αιχμαλωτίζοντας τις καρδιές των φίλων των τεσσάρων τροχών, αποδείχθηκαν καθοριστικοί για το μέλλον των ειδικών διαδρομών, αλλά και των αυτοκινητοδρομίων. Εκτός αυτών, τον ίδιο χρόνο ξεκινούσε και η μεγάλη ιστορία δύο αγώνων που με την αξία τους απέκτησαν παγκόσμια φήμη, του ράλλυ Σαφάρι και του ράλλυ Ακρόπολις.


Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων

Ο πρώτος παγκόσμιος τίτλος στους αγώνες αντοχής κατακτήθηκε από τη Ferrari, με τρεις νίκες σε επτά αναμετρήσεις, οι οποίες σημειώθηκαν από δύο εξαιρετικά αυτοκίνητα που άφησαν εποχή: Tην «375 ΜΜ» και την «340 ΜΜ Vignale». Όσο για τα πεδία της δράσης, δε θα μπορούσαν να είναι περισσότερο γοητευτικά, αφού περιλάμβαναν τις «12 ώρες» του Sebring, το Mille Miglia, τα «1.000 χλμ.» του Nurburgring, τις «24 ώρες» του Spa, το Tourist Trophy, τις «24 ώρες» του Μαν και την Carrera Panamericana. Οι εικόνες της εποχής, με την κόκκινη Alfa Romeo του Φάντζιο να φθάνει δεύτερη στον τερματισμό του Mille Miglia και τη Jaguar «C-Type» των Χάμιλτον-Ρολτ να θριαμβεύει στο Le Mans, πρωταγωνιστούν ακόμη και σήμερα σε αφιερώματα ιστορικού χαρακτήρα και νοσταλγικές εκδηλώσεις. Ωστόσο, το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων έκρυβε μια τραγωδία στον πιο «εξωτικό» γύρο του, την«Carrera Pan Americana». Έτσι, ο θρίαμβος των Lancia «D24 V6», που κατακυρίευσαν τις θέσεις του βάθρου των νικητών με τους Χουάν Φάντζιο, Πιέρο Tαρούφι και Εουτζένιο Kαστελότι, επισκιάστηκε από τον θάνατο του πολύπειρου πιλότου Φελίτσε Mπονέτο, στην τρίτη «ετάπ» της διαδρομής κοντά στη Λεόν, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε προσέκρουσε στα βράχια και πήρε φωτιά…

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλλυ

Λιγότερο θεαματικό ήταν το ξεκίνημα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ, στο οποίο από πλευράς αυτοκινήτων μεγάλοι πρωταγωνιστές ήταν η Porsche «356 Coupe» και η Jaguar «XK 120». Πιο πίσω από πλευράς οργάνωσης σε σύγκριση με τους αγώνες πίστας και με τους κανονισμούς διεξαγωγής τους σε μεταβατικό ακόμη στάδιο, τα ράλλυ άργησαν λίγο να αποκτήσουν το δικό τους κοινό, το οποίο όμως αποδείχθηκε πολύ πιστό στη συνέχεια. Στο πρώτο πρωτάθλημα περιλαμβάνονταν αγώνες ξεχασμένοι σήμερα από τους πολλούς, όπως το «Tulip», το «Κύπελλο των Άλπεων» και ο μαραθώνιος αυτοκινήτων «Λιέγη-Ρώμη-Λιέγη». Όμως, υπήρχαν και κάποιοι άλλοι που παραμένουν γοητευτικοί και δημοφιλείς, ενώ εξακολουθούν να υπάρχουν ενταγμένοι πλέον στο WRC, όπως το Monte Carlo, το RAC και το ράλλυ Σουηδίας. Για την ιστορία, πρώτος πρωταθλητής Ευρώπης αναδείχθηκε ο Χέλμουτ Πολένσκι, οδηγώντας κατά περίπτωση Fiat «1100» και Porsche «356 Coupe».

F1: Ο δεύτερος τίτλος του Αlberto Ascari

To 1953 oι αγώνες διεξάγονταν για δεύτερη και τελευταία χρονιά με τους κανονισμούς της Formula 2. Εκ των πραγμάτων η Scuderia Ferrari ήταν και πάλι ο μεγάλος πρωταγωνιστής των εξελίξεων μέσα στις πίστες, κερδίζοντας με την «500 F2» τους επτά από τους οκτώ αγώνες της περιόδου. «Πρώτο βιολί» ο Αλμπέρτο Ασκάρι, που κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο για δεύτερη συνεχόμενη φορά, τερματίζοντας πρώτος σε πέντε Grand Prix. Ο εξαιρετικός πιλότος των μονοθεσίων του Μαρανέλο κέρδισε εκείνο το χρόνο και το Ιταλικό Πρωτάθλημα Ταχύτητας, ενώ ο oμοεθνής σύντροφός του στην ομάδα Νίνο Φαρίνα έκανε δικό του το Πρωτάθλημα F2 της χώρας του, με τον εκολλαπτόμενο ταλαντούχο οδηγό Εουτζένιο Καστελότι να θριαμβεύει στο Ιταλικό Πρωτάθλημα Αναβάσεων της κατηγορίας Sport: Όλα έμοιαζαν ρόδινα για τους Λατίνους πιλότους και τις προϋποθέσεις για την παγκόσμια κυριαρχία τους τα επόμενα χρόνια, δυστυχώς όμως ο Αλμπέρτο παραμένει μέχρι σήμερα ο τελευταίος Ιταλός που νίκησε πρωτάθλημα της Formula 1. Aναμφίβολα ο καλύτερος αγώνας εκείνης της περιόδου και ένας από τους ωραιότερους που έγιναν ποτέ ήταν το Γαλλικό Grand Prix, στη διαμορφωμένη σε δημόσιους δρόμους και ταχύτατη πίστα της Reims, όπου αναδείχθηκε σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια το τεράστιο ταλέντο του νικητή Mάικ Χόθορν. Από τους πιο χαρακτηριστικούς όμως ήταν και ο τελευταίος, στο αυτοκινητοδρόμιο της Monza, τον οποίο κέρδισε ο παμπόνηρος Χουάν Φάντζιο, εκμεταλλευόμενος τις αρετές της Maserati «A6GCM». Η νίκη εκείνη ήταν η πρώτη στη Formula 1 της «Τρίαινας» των αδελφών Μαζεράτι, που τα επόμενα χρόνια έγραψε τη δική της ιστορία στα Grand Prix με την αριστουργηματική «250F». Λίγο νωρίτερα, στις 11 Αυγούστου στη Μάντουα, έφευγε από τη ζωή νικημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 61 ετών ο μεγαλύτερος Ιταλός οδηγός αγώνων όλων των εποχών, ο Τάζιο Νουβολάρι. Από την ίδια ασθένεια χάθηκε 12 χρόνια αργότερα -πολύ νεώτερος όμως- ο μετέπειτα πρωταθλητής Ευρώπης στις αναβάσεις Έντγκαρ Μπαρθ, που το 1953 είχε κερδίσει το Γερμανικό Πρωτάθλημα Formula 2 στο τιμόνι ενός Veritas RS.  

Το πρώτο ράλλυ Ακρόπολις

Στις 29 Μαΐου του 1953 –ακριβώς 500 χρόνια από την άλωση της Κωνσταντινούπολης- έλαβε για πρώτη φορά εκκίνηση ο Εθνικός μας Αγώνας, κάτω από τον Ιερό Βράχο, με τη συμμετοχή 26 αυτοκινήτων. Ήταν μια σκληρή δοκιμασία, αποτελούμενη από 1.728 χλμ. ασφάλτινων και χωμάτινων διαδρομών. Τα αγωνιστικά ήταν χωρισμένα σε τρεις ομάδες, με βάση τον κυβισμό του κινητήρα τους, που η καθεμία είχε την υποχρέωση να διατηρήσει κατά τη διάρκεια του αγώνα τη δική της μέση ταχύτητα. Η πρώτη έπρεπε να κινηθεί με 55 χλμ./ώρα και η δεύτερη με 52, ενώ η τρίτη δε μπορούσε να ξεπεράσει τα 48. Αυτό δεν ήταν τόσο απλό, αφού οι αιφνίδιες βλάβες και τα κακοτράχαλα χώματα πολλές φορές καθυστερούσαν τα αυτοκίνητα, αναγκάζοντάς τα να ταξιδεύουν συχνά πιο γρήγορα από τις προβλεπόμενες ταχύτητες, για να παραμείνουν στον αγώνα διεκδικώντας το καλύτερο. Το πρώτο εκείνο Ακρόπολις διερχόταν από εννέα σταθμούς ελέγχου, «διατρέχοντας» τη βόρεια και την κεντρική Πελοπόννησο, καθώς κι εκτεταμένο τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας: Τρίπολη, Ολυμπία, Ρίο, Αντίριο, Ιωάννινα, Κοζάνη, Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Δελφούς. Το ράλλυ αποδείχθηκε εκατόμβη για τα τότε αγωνιστικά, αφού τα 20 από αυτά εγκατέλειψαν, ανάμεσά τους και 6 από τις 7 διεθνείς συμμετοχές. Η μία, όμως που απέμεινε, του Γάλλου Mπερτράν Bινιέ με Citroen, που είχε συνοδηγό του τον Γιαννικώστα, παραλίγο να κερδίσει τον αγώνα, κρατώντας την πρώτη θέση της κατάταξης έως την επιστροφή των αυτοκινήτων στην Αθήνα. Όμως η πολύ καλή επίδοση του Νίκου Παπαμιχαήλ στη δεξιοτεχνία της Φιλοθέης και την ανάβαση της Πάρνηθας έδωσε τη νίκη στην Jaguar «XK 120» του Έλληνα, έστω και με ελάχιστη διαφορά.

O καλύτερος αγώνας της Αφρικής

Δύο ημέρες πριν την εκκίνηση του ράλλυ Ακρόπολις ξεκινούσε στη Μαύρη Ήπειρο το «Coronation Safari» της Ανατολικής Αφρικής, στα πλαίσια των επίσημων εορτασμών στις αποικίες για τη στέψη της νεαρής τότε Ελισάβετ ως βασίλισσας της Μεγάλης Βρετανίας. Πεδίο δράσης του αγώνα, που αποδείχθηκε πάρα πολύ σκληρός για ανθρώπους και αυτοκίνητα, ήταν οι σαβάννες της Κένυα, της Ουγκάντα και της Τανγκανίγκα. Με ιδιαίτερο «χρώμα» και γοητευτικό χαρακτήρα, έτυχε μεγάλης αποδοχής από τους αγωνιζόμενους, με αποτέλεσμα να καθιερωθεί ως πολύ σημαντικό ετήσιο γεγονός για την ευρύτερη περιοχή. Το 1960 μετονομάστηκε σε «East African Safari Rally» και από το 1974 ο διακριτικός τίτλος του μεταβλήθηκε σε «Safari Rally». Για δεκαετίες αποτελούσε έναν από τους ξεχωριστούς αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ, από το οποίο η απουσία του στις ημέρες μας είναι κάτι περισσότερο από έκδηλη. 

Automotive World

Κι ενώ στη Μεγάλη Βρετανία άνοιγε για πρώτη φορά τις πύλες του το Oulton Park circuit, στην ηπειρωτική Ευρώπη κυκλοφορούσε η πρώτη έκδοση της ετήσιας ανασκόπησης των πεπραγμένων της Αυτοκίνησης «Αutomobile Year». Αληθινό έργο τέχνης ο συγκεκριμένος τόμος, είχε ως εξώφυλλό του ένα έγχρωμο στιγμιότυπο από τον αγώνα των «500 μιλίων» της Ινδιανάπολης. Στις σελίδες του παρουσιάζονταν με μοναδικό τρόπο όλες οι εξελίξεις από τον κόσμο των αγώνων, καθώς επίσης και τα νέα μοντέλα που χαρακτήρισαν με την εμφάνισή τους τη χρονιά. Το «Αutomobile Year», με άλλο ιδιοκτήτη πλέον, συνεχίζει ανελλιπώς να εκδίδεται και να ξεχωρίζει για την ποιότητα και την αισθητική του. Στους συλλεκτικούς κύκλους των ημερών μας, η τιμή αγοράς του πρώτου εκείνου τόμου κυμαίνεται –αν εντοπιστεί κάπου να υπάρχει- από 4.000 έως 5.000 ευρώ. Μια άλλη είδηση, θλιβερή αυτή τη φορά, μας έρχεται από την Ιταλία: Η «Carozzeria Farina Stabilimenti» αναστέλει οριστικά τις εργασίες της λόγω οικονομικών προβλημάτων και γίνεται η πρώτη από μια σειρά οίκων αμαξοποιΐας που θα έχουν την ίδια μοίρα τα επόμενα χρόνια. Ήταν το μεγαλύτερο ίσως όνομα στο χώρο τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, με ιδρυτή τον Tζιοβάνι Tζουζέπε Φαρίνα, αδελφό του περίφημου «Pinin» που αργότερα αποσχίσθηκε από την οικογενειακή εταιρεία για να ακολουθήσει τους δικούς του δρόμους. H «Stabilimenti» ήταν η πρώτη ιταλική carozzeria που χρησιμοποίησε πρέσσα για τις λαμαρίνες (1919), ενώ στις τάξεις της μαθήτευσαν και ορισμένοι από τους μεγαλύτερους designers όπως οι αδελφοί Bινιάλε, ο Φρούα, ο Mικελότι κι ο Φελίτσε Mποάνο. Δυτικότερα, στις 18 Ιουνίου στην Ισπανία, μια νέα εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων γεννιόταν, με την επωνυμία «Sociedad Espanola de Automoviles de Turismo». Δεν είναι βέβαια άλλη από τη γνωστή μας Seat, την οποία συγκρότησαν έξι ισπανικές τράπεζες, που συνήψαν μακροχρόνια συμφωνία συνεργασίας με τη Fiat. Σκοπός της νέας εταιρείας ήταν η αναπαραγωγή, είτε αυτούσια είτε με ελαφρές παραλλαγές, των αυτοκινήτων του ιταλικού εργοστασίου στην Iσπανία. Η Seat ξεκίνησε την παρουσία της στην αγορά με το 4κύλινδρο «1400», το οποίο διατηρήθηκε στην γκάμα της ως το 1956. Όσο για τα νέα μοντέλα που κυκλοφόρησαν στην ευρωπαϊκή αγορά, δύο είναι εκείνα που εντυπωσίασαν περισσότερο από τα υπόλοιπα, το γαλλικό Panhard «24» και το βρετανικό Triumph «TR2». Όμως, αυτή τη φορά, τα χαμόγελα ήρθαν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καθώς εκεί παρουσιάστηκε ένα αυτοκίνητο αληθινά σπουδαίο…

Η πρώτη Corvette

Εμπνευστής της θρυλικής σειράς, που το 2003 οι εκδόσεις της συμπλήρωσαν πενήντα χρόνια στη παραγωγή, ήταν ο σχεδιαστής της General Motors Χάρλεϊ Ερλ, ο σημαντικότερος του είδους του που έδρασε στην αμερικανική ήπειρο: ένα διθέσιο σπορ μοντέλο ήταν το όραμά του κι αν κρίνει κανείς από το αποτέλεσμα, ο άνθρωπος αυτός δικαιώθηκε σχεδόν αμέσως. Το αυτοκίνητο ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή που παρουσιάστηκε στο κοινό, στα τέλη Ιουνίου του 1953, στο «Μοτόραμα» της Νέας Υόρκης. Ύστερα από δύο χρόνια ο 6κύλινδρος «Blue Flame» έγινε παρελθόν για το μοντέλο, αφού από τότε και μέχρι σήμερα η Corvette συνδέθηκε με τους κινητήρες V8 της GM.

CHEVROLET CORVETTE C1 ROADSTER

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Πρώτη εμφάνιση: Motorama 1953
Body design: Harley Earl
Κινητήρας: «Blue Flame» 6κύλινδροςσεσειρά
Κυβισμός: 3.859 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 90.5 mm x 100 mm
Σχέση συμπίεσης: 8.0:1
Καρμπιρατέρ: Carter 2066 S
Μέγιστηισχύς: 150 ίπποιστις 4.200 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: αυτόματο 3 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: στουςπίσωτροχούς
Ανώτατη ταχύτητα: 190 χλμ/ώρα
Μήκος: 4.249 χλστ.
Πλάτος: 1.773 χλστ.
Ύψος: 1.308 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.591 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.448 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.494 χλστ.
Βάρος: 1.309 κιλά
Μονάδες παραγωγής: 4.640
Περίοδος παραγωγής: 1953-1955

 

carhistory 

Photos: Porsche, Jaguar, Ferrari, Seat, Chevrolet