Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » 1958: Η χρονιά των αλλαγών
1958: Η χρονιά των αλλαγών
GRAND PRIX

Tρεις νεκροί πιλότοι και πρώτη νίκη αυτοκινήτου με τον κινητήρα τοποθετημένο πίσω, με τον τίτλο των οδηγών να καταλήγει στον Mike Hawthorn για ένα μόλις βαθμό στον τελευταίο αγώνα. Αναμφίβολα, μια από τις πιο περιπετειώδεις σεζόν στην ιστορία...

Στις αρχές του 1958 η διοίκηση της F1 αποφάσισε να μειώσει κατά ένα τρίτο τη διανυόμενη απόσταση των αγώνων, η οποία έγινε και πάλι 300 χιλιόμετρα ή δύο περίπου ώρες χρονική διάρκεια. Συνάμα, όρισε την αγωνιστική περίοδο που θα ξεκινούσε, ως την πρώτη του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κατασκευαστών. Παράλληλα προχώρησε στην αλλαγή του είδους των καυσίμων, με τη χρήση αεροπορικής βενζίνης, που είχε χαμηλό βαθμό οκτανίων.

Αυτό έγινε για να βρεθεί πιο κοντά η τεχνολογία των αγώνων στα αυτοκίνητα παραγωγής, με επακόλουθο τη χρήση μικρότερων δεξαμενών καυσίμων για τη μείωση του βάρους των μονοθεσίων. Όμως, οι κινητήρες που εργάζονταν με οινοπνευματικό καύσιμο έως τότε, υπερθερμαίνονταν με το νέο τύπο βενζίνης κι έτσι φάνηκε πως έπρεπε πια να σχεδιαστούν νέοι.

Για τη Μaserati αυτό ήταν πολύ δύσκολο λόγω του ότι ως μικρή εταιρία ήταν περιορισμένη οικονομικά κι έτσι οι υπεύθυνοί της αποφάσισαν να αποσυρθούν από τα Grand Prix. H Scuderia Ferrari είχε εξελίξει έναν καινούριο V6 κινητήρα σύμφωνο με τους νέους κανονισμούς, τον οποίο τοποθέτησε στην Dino 246, που θα παρουσιαζόταν στους αγώνες εκείνης της περιόδου.

Επειδή οι συμμετοχές στο πρωτάθλημα της F1 ήταν λίγες, επετράπη και στα αυτοκίνητα της F2 να λάβουν μέρος στην ίδια διοργάνωση. Έτσι ανάμεσα σε άλλες ομάδες, η Cooper και η Lotus μετείχαν στα circuits χωρίς ακόμη να έχουν μονοθέσια απολύτως διαμορφωμένα για την κατηγορία, ανεβάζοντας σχεδόν αγώνα με αγώνα τη χωρητικότητα του φυσικής αναπνοής κινητήρα τους.

Κι ενώ καθιερωνόταν ένας ακόμη παγκόσμιος τίτλος, αυτός της πρώτης ομάδας στην τελική βαθμολογία των κατασκευαστών, για το πρωτάθλημα οδηγών θα μετρούσαν τα έξι καλύτερα αποτελέσματα.

Αντίο παλιό καθεστώς...

Στην εκκίνηση του Grand Prix της Aργεντινής παρατάχτηκαν δέκα μόνον αγωνιστικά αυτοκίνητα, αφού ανάμεσά τους δεν ήταν τα Vanwall και τα BRM, που παρέμειναν στη Βρετανία, έχοντας και πρόβλημα υπερθέρμανσης των κινητήρων τους, λόγω της χρήσης του νέου καυσίμου. O Mοss συμμετείχε στον αγώνα με το Cooper του Rob Walker και βρισκόταν 3 δλ. πίσω, όταν στον 35ο γύρο ο Fangiο σταμάτησε για να αλλάξει λάστιχα. Τον καθυστέρησαν όμως πολύ οι ανοργάνωτοι μηχανικοί του και όταν ξαναμπήκε στην κούρσα ήταν πίσω από τους Mοss και Mussο. H Ferrari του Ιταλού ήταν 30 δλ. πίσω από το Cooper. Κανείς όμως δεν τον ειδοποίησε ότι ο Mοss είχε ανακόψει το ρυθμό του για να μην αλλάξει λάστιχα και χάσει την πρώτη θέση. Στο τέλος του αγώνα ο Musso ήταν δεύτερος 2,7 δλ. μετά το Cooper και ο Moss, που στον 30ο γύρο είχε κάνει την ταχύτερη διαδρομή, έδωσε στον Rob Walker το πρώτο του δάφνινο στεφάνι, ανοίγοντας μια νέα εποχή για τους αγώνες αυτοκινήτου: Ήταν η πρώτη νίκη μονοθεσίου με τον κινητήρα τοποθετημένο πίσω. To Vanwall του Τoni Brooks νίκησε τις κατατακτήριες δοκιμές στο Monaco, χωρίς όμως να μπορέσει να διακριθεί στη διάρκεια της κούρσας. H BRM του Jean Behra ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς καταλαμβάνοντας την κορυφή, αλλά στον 28ο γύρο ο ταχύτατος Γάλλος εγκατέλειψε ακόμη μια φορά. Η Ferrari 246 του Hawthorn που τον διαδέχθηκε είχε πολύ γρήγορα την ίδια μοίρα, προλαβαίνοντας όμως στον 36ο γύρο να κάνει τον καλύτερο χρόνο σε 1.40.6. Tώρα ήταν ο Mοss που κρατούσε την πρώτη θέση στο πριγκιπάτο. Τον ακολουθούσε ο Trintignant, κυβερνώντας το Cooper που είχε κερδίσει στο Buenos Aires. Τέσσερα λεπτά αργότερα το Vanwall αρνήθηκε να συνεχίσει την προσπάθεια και το Cooper νικά για δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Στο Zandvoort και στο Spa...

Τo Vanwall του Lewis-Evans κυριάρχησε στη γραμμή εκκίνησης του Zandvoort και προηγήθηκε για λίγο στον αγώνα, ώσπου να πάρει την πρωτοπορία ο Mοss. Στον12ο γύρο έχασε τη μάχη και από το BRM του Schell, που μέχρι να τελειώσει η κούρσα παρέμεινε δεύτερος. Η ατυχία του ολοκληρώθηκε στον 47ο γύρο, όταν εγκαταλείποντας άφησε την τρίτη θέση στο BRΜ του Behra. Στον 74ο γύρο με χρόνο 1.37.6 το Vanwall του Moss κάνει την ταχύτερη διαδρομή, σφραγίζοντας μια άξια νίκη. Oι Ferrari Dino 246 εμφανίστηκαν πολλά υποσχόμενες στο Spa, όταν ο Hawthorn κέρδισε την pole-position. Oι θεατές είδαν στα είκοσι πρώτα λεπτά της κούρσας το Vanwall του Brooks να μάχεται τη Ferrari του Musso, ενώ λίγο νωρίτερα ο Mοss εγκατέλειψε με πρόβλημα στις βαλβίδες. Στον 5ο γύρο ο Hawthorn επιβλήθηκε του Musso. Τέσσερα λεπτά μετά, τα νέα ήταν άσχημα για τις Ferrari: O Musso φεύγει από το δρόμο και χτυπάει τη βολίδα του, o Collins εγκαταλείπει από υπερθέρμανση κινητήρα. Με την εξέλιξη αυτή ο Lewis-Evans, που ακολουθούσε, βρέθηκε τρίτος με δεύτερο τον Hawthorn και πρώτο τον Brooks. Ο Hawthorn έγινε ο ταχύτερος της ημέρας στην εκπνοή του αγώνα.

O χαμός του Musso και το αντίο του Fangio

Δύο Ferrari και ένα BRM κατέλαβαν την πρώτη σειρά της εκκίνησης για τον αγώνα της Reims. Μόλις έπεσε η σημαία ο Hawthorn έφυγε πρώτος, αφήνοντας τον Musso να αναμετράται με το BRM του Schell. Ο Ιταλός κατάφερε να υπερισχύσει από το 2ο γύρο και άρχισε να κυνηγά το Βρετανό άσο. Όμως η Ferrari του ξέφυγε από την ταχύτατη πορεία της στην curve Muizon και ο Luigi Musso στην 24η συμμετοχή του σε Grand Prix χάνει τη ζωή του. Μετά το δυστύχημα, ο Fangio κρατούσε τη δεύτερη θέση για να τη χάσει στο 16ο γύρο από την BRM του Behra. Τo Vanwall του Mοss ξεπέρασε και τους δύο μέσα στα πενήντα επόμενα λεπτά, ώσπου το BRM του Γάλλου να φύγει τραυματισμένο από τη μάχη. Oι Ferrari των von Trips, Collins νίκησαν με τη σειρά τους τον Αργεντινό πρωταθλητή, αλλά εκείνος στον 46ο γύρο κατόρθωσε να επιβληθεί του Collins. Τίποτε δεν άλλαξε μέχρι η θλιβερή κούρσα να τελειώσει και ο Hawthorn που έκανε τον ταχύτερο γύρο, κέρδισε την τρίτη νίκη του στο θεσμό. Σαν να μην είχαν συμβεί ήδη αρκετά, ο Fangiο βγαίνοντας από το πιλοτήριο της 250 F ανακοινώνει την απόφασή του να μην αγωνισθεί ξανά. Ένα αριστουργηματικό κράμα δεξιοτεχνίας, ταχύτητας και τακτικής χαρακτήριζαν το μεγάλο άσσο, που η έκφρασή του στον υπερθετικό βαθμό μας κάνουν σήμερα να μιλάμε για την «εποχή Fangiο».

Η απώλεια του Peter Collins

Ο Mοss ήταν ο ηγέτης της αφετηρίας του Silverstone, όπου ο Trintignant θα αγωνιζόταν με το Cooper του Rob Walker και δυο Connaught είχαν παραταχτεί σε αυτήν. Oι Ferrari είχαν εξαιρετική απόδοση εκείνη την ημέρα και ο Collins κρατώντας από νωρίς την κορυφή, κέρδισε χωρίς να απειληθεί. Ο συνάδελφός του Mike Hawthorn, εκμεταλλευόμενος την εγκατάλειψη του Mοss στον 25ο γύρο, παρέμεινε δεύτερος ως το τέλος. To Cooper του Roy Salvadori και ο Lewis-Evans με το Vanwall ανταγωνίστηκαν για τις δυο επόμενες θέσεις, μέχρι τον 24ο γύρο που ο πρώτος επικράτησε. Ο Hawthorn με χρόνο 1.48.0 πήρε το βαθμό του ταχύτερου της κούρσας. Oι Ferrari 246 στο Nurburgring φορούσαν δισκόφρενα και αυτό ίσως διευκόλυνε τον Hawthorn να επικρατήσει στα δοκιμαστικά. Οι δυο Βρετανοί της Ferrari μονομάχησαν για την πρώτη θέση, ώσπου ο νικητής του Silverstone να αποσπαστεί στην κορυφή. Στον 11ο γύρο και στην τοποθεσία Pflanzgarten o Peter Collins ξεπέρασε τα όρια του μονοθεσίου και του εαυτού του, χάνοντας τον έλεγχο. Το νήμα της ζωής του κόπηκε ύστερα από λίγες ώρες λόγω των πολλαπλών τραυμάτων, στην 32η εμφάνισή του στα Grand Prix. Μετά το ατύχημα, ο προσωρινά επικεφαλής Hawthorn έφυγε από την κούρσα με μηχανικό πρόβλημα και ο επερχόμενος Brooks διατήρησε για τα Vanwall μια νίκη που κανείς δεν ήθελε να γιορτάσει. Η χωρητικότητα του Climax-FPF είχε ήδη ανέβει στα 2.027 κ.εκ., o Mοss πρόλαβε στο λίγο που έτρεξε να κάνει τον ταχύτερο γύρο με χρόνο 9.09.2.

Στο Oporto και στη Monza...

Δύο Vanwall και μια Ferrari περίμεναν στην πρώτη σειρά να αρχίσει το circuit στους δρόμους του Oporto, που γινόταν για πρώτη φορά. O Mοss νίκησε τον αγώνα, χάνοντας την πρωτοπορία μόνον για λίγα λεπτά από τη Ferrari του Hawthorn. Ο Βρετανός στον 34ο γύρο στερήθηκε τη δεύτερη θέση από τον Behra. Επέστρεψε όμως θριαμβευτικά σε αυτήν είκοσι λεπτά αργότερα, κάνοντας τον ταχύτερο χρόνο της ημέρας. Στον 46ο γύρο ο Lewis-Evans επιβλήθηκε στον Γάλλο και η κατάταξη δεν άλλαξε ώς την πτώση της σημαίας. Στη Monza έκανε την εμφάνισή της η νέα Lotus 16, με οδηγό τον Graham Hill. Το ξεκίνημα του Phil Hill στην κούρσα ήταν εντυπωσιακό και η Ferrari του τέθηκε επικεφαλής, με δική της την ταχύτερη επίδοση. Στη συνέχεια οι δυο διεκδικητές του τίτλου μάχονταν για τη νίκη, ώσπου να επικρατήσει ο Hawthorn και ο Mοss να εγκαταλείψει στο 19ο γύρο. Είκοσι πέντε λεπτά μετά, οι θεατές είδαν τον Phil Hill να επιστρέφει για λίγο στην πρώτη θέση μέχρι να τον νικήσουν ο Hawthorn και το Vanwall του Brooks, που τώρα πρωτοπορούσε. Κρατώντας την τρίτη θέση ο Phil Hill, ανέβηκε στο βάθρο για πρώτη φορά στην καριέρα του. Ο Βρετανός επίδοξος πρωταθλητής επέμενε με τη Ferrari και ανακατέλαβε την κορυφή. Στον 61ο γύρο ο κινητήρας του μονοθεσίου του παρουσίασε αρρυθμία, δίνοντας την ευκαιρία στον Brooks να θριαμβεύσει με το Vanwall.

Θάνατος στην Casablanca

Η επιτυχία της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας ήταν ένας από τους λόγους που διοργανώθηκε αγώνας πρωταθλήματος στην Casablanca . O Mοss οπωσδήποτε έπρεπε να νικήσει για να ελπίζει στον τίτλο και το έκανε, κερδίζοντας και το βαθμό του ταχύτερου γύρου. Για τον Hawthorn αρκούσε η δεύτερη θέση, μα κόπιασε πάρα πολύ να την πάρει. Από τον 7ο ως τον 39ο γύρο τον ανταγωνίστηκε πολύ σκληρά ο Phil Hill και η κατάταξη μεταξύ τους άλλαξε πολλές φορές, ώσπου να υποταχθεί ο Αμερικανός άσσος της Ferrari. Στον 42ο γύρο ο Stewart Lewis-Evans προσπαθώντας να φθάσει ένα BRM, έχασε τον έλεγχο της βολίδας του και σκοτώθηκε, μην επιτρέποντας στον Τony Vandervell να πανηγυρίσει το πρωτάθλημα κατασκευαστών που πρώτος εκείνος κατέκτησε. O οικονομικός σύμβουλος του νεαρού άσσου Bernie Ecclestone υποστήριζε πως οι βρόμικες κουβέρτες, με τις οποίες τύλιξαν το σώμα του, έφεραν τη μόλυνση και το θάνατο.

Aντί επιλόγου...

Ο Mike Hawthorn κατόρθωσε να κερδίσει τον τίτλο με μια νίκη, ενώ ο μεγάλος αντίπαλός του Stirling Moss έκανε τέσσερις. Ο άσσος της Ferrari όμως ανέβηκε άλλες πέντε φορές στο βάθρο των νικητών και ο οδηγός της Vanwall μόνον μια. Η κορυφή της βαθμολογίας κρίθηκε στον ένα βαθμό και ο Mοss ήταν για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά δεύτερος, πρώτη φορά τόσο κοντά. Η τοποθέτηση του κινητήρα στο πίσω μέρος του αμαξώματος ήταν για τα Grand Prix ό,τι για την ανθρώπινη ιστορία η ανακάλυψη της Αμερικής. Και στις δυο περιπτώσεις για να φτάσεις στις Ινδίες από νέους δρόμους, έπρεπε να σκεφτείς διαφορετικά. H Ferrari Dino V6 246 ήταν ένα πολύ καλό αυτοκίνητο, που εκπροσωπούσε όμως πλέον το παλαιό καθεστώς. Ο τίτλος των οδηγών μπορεί να πήγε στη Scuderia, αλλά το σίγουρο ήταν πως η διατήρηση των πρωτείων για τους κινητήρες που ήταν τοποθετημένοι εμπρός, γινόταν πια μια πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση. Ο Hawthorn, παγκόσμιος πρωταθλητής, είχε εκφράσει την επιθυμία να αποσυρθεί από τους αγώνες.Τον λυπούσε η απουσία τόσων καλών και άξιων φίλων, δεν ήθελε να έχει την τύχη τους. Ο Βρετανός, που το 1953 στη Reims άρπαξε θαρραλέα μια σίγουρη νίκη από τα χέρια του Fangio, σκοτώθηκε στην Aγγλία οδηγώντας μια Jaguar τον Ιανουάριο του 1959, χωρίς ποτέ να μάθουμε αν πράγματι θα αποχωρούσε από τα Grand Prix.

VANWALL VW 57

TEXNIKA XAΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Body design: Frank Costin
Κινητήρας: 4κύλινδρος Norton
Κυβισμός: 2.490 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 96 mm x 86 mm
Ισχύς: 285 ίπποι στις 7.300 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 5 σχέσεων ZF
Ύψος: 1.143 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.294 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.416 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.314 χλστ.
Βάρος: 640 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 10
Περίοδος δράσης: 1956-1958

FERRARI 246

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: Dino Tipo 246 V6 65o
Κυβισμός: 2.417 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 85 mm x 71 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.8:1
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 42DCN
Ισχύς: 280 ίπποι στις 8.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων (Tipo 523)
Ανώτατη ταχύτητα: 280 χλμ/ώρα
Μήκος: 4.030 χλστ.
Πλάτος: 1.500 χλστ.
Ύψος: 980 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.160 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.240 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.240 χλστ.
Βάρος: 560 κιλά

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΩΝ GP TOY 1958

Buenos Aires: Stirling Moss, Cooper-Climax T43
Monaco:
Maurice Trintignant, Cooper-Climax T45
Zandvoort:
Stirling Moss, Vanwall VW57
Spa:
Toni Brooks, Vanwall VW57
Reims:
Mike Hawthorn, Ferrari D246
Silverstone:
Peter Collins, Ferrari D246
Nurburgring:
Toni Brooks, Vanwall VW57
Oporto:
Stirling Moss, Vanwall VW57
Monza:
Toni Brooks, Vanwall VW57
Morocco Ain-Diab:
Stirling Moss, Vanwall VW57

ΟΙ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΕΣ

ΟΔΗΓΟΙ
1 Mike Hawthorn (Ferrari) 42
2 Stirling Moss (Rob Walker Team Cooper-Climax, Vanwall) 41
3 Tony Brooks (Vanwall) 24
4 Roy Salvadori (Cooper-Climax) 15
5 Peter Collins (Ferrari) 14
6 Harry Schell (Maserati, BRM) 14
7 Maurice Trintignant (Rob Walker Team Cooper-Climax) 12
8 Luigi Musso (Ferrari) 12
9 Stuart Lewis-Evans (Vanwall) 11
10 Phil Hill (Ferrari) 9
11 Jean Behra (Maserati, BRM) 9
12 Wolfgang von Trips (Ferrari) 9
1
3 Juan Manuel Fangio (Maserati) 7
1
4 Jack Brabham (Cooper-Climax) 3
1
5 Cliff Allison (Lotus-Climax) 3
16 Joakim Bonnier (Maserati, BRM) 3
17 Bruce McLaren (Cooper-Climax) 2

(Δεν έχουν συμπεριληφθεί οι βαθμοί του αγώνα της Iνδιανάπολης, στον οποίο δεν λάμβαναν μέρος οδηγοί και μονοθέσια από την Ευρώπη)

ΟΜΑΔΕΣ
1 Vanwall 48
2 Ferrari 40
3 Cooper-Climax 31
4 BRM 18
5 Maserati 6
6 Lotus-Climax 3
7 Porsche 0
8 Connaught-Alta 0
9 OSCA 0



Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Goodwood Festival of Speed