Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » 1977: Ο Lauda ξεπερνά τον Αscari
1977: Ο Lauda ξεπερνά τον Αscari
GRAND PRIX
Αγώνα προς αγώνα, η χρονιά που ο μεγάλος Αυστριακός έγινε ο πολυνίκης της Ferrari...

Τo 1977 τις Ferrari «312 Τ2», που κέρδισαν το πρωτάθλημα κατασκευαστών την προηγούμενη χρονιά, κλήθηκε να οδηγήσει ο Carlos Reutemann. Ο Αργεντινός έπαιρνε θέση δίπλα στον Lauda, αντικαθιστώντας τον Clay Regazzoni που πήγε στην Εnsign. Μετά την άνοδο της ομάδας στα τέλη της προηγούμενης περιόδου, όλοι στη Lotus περίμεναν περισσότερα από τους Αndretti και Νilsson. Κι αυτό γιατί έβλεπαν πως το νέο τους όπλο, η Lotus «78» ή «ΜΚ ΙΙΙ», ήταν ικανό για μεγάλα πράγματα. Στη ΜcLaren είχαν αρχίσει την εξέλιξη της νέας «Μ 26» εδώ και λίγους μήνες, ο Hunt θα αγωνιζόταν με αυτήν από το ισπανικό Grand Prix. Ο John Watson έφθασε για να καλύψει το κενό του Reutemann στην Brabham. Ο Ιρλανδός και ο Pace παρέλαβαν τις εξελιγμένες «ΒΤ 45», με κινητήρες που οι Iταλοί μηχανικοί θεωρούσαν ανθεκτικότερους. Λόγω όμως της μεγάλης κατανάλωσής τους, τα αυτοκίνητα θα ξεκινούσαν από τις αφετηρίες πάντοτε βαρύτερα. Ο Κen Tyrrell κάλεσε τον Peterson να οδηγήσει το εξάτροχο, μετά τη φυγή του Scheckter. Η Ligier-Gitanes παρουσιάζοντας το «JS 7» με τον κινητήρα της Μatra, έδινε στον Jacques Laffite ελπίδες για ακόμη μεγαλύτερες διακρίσεις. Ο Αlan Jones μετακινήθηκε από τη Surtees στη Shadow, όπου θα έβρισκε στις «DN 8» τους Τοm Pryce και Renzo Zorzi. Η νέα ομάδα της ΑΤS πήρε κοντά της τον Γάλλο Jarrier και θα έπαιρνε μέρος στο πρωτάθλημα, αγοράζοντας τις «PC-4» του Roger Penske, όταν εκείνος αποφάσισε να αποσυρθεί.

 

Η Renault επέστρεφε στα Grand Prix για πρώτη φορά από το Le Mans του 1906. Με όπλο την εμπειρία από τη F2 και οδηγό τον Jabouille παρουσιαζόταν με το «RS-01». Ένας υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας 1,5 λίτρων που απέδιδε 500 ίππους στις 11.000 στροφές, ήταν η πρότασή της για το μέλλον των αγώνων. Με τη Renault έμπαινε στον κόσμο της Formula 1 η εταιρία ελαστικών Michelin. Ο Walter Wolf, παραμερίζοντας τον Frank Williams, προσλαμβάνει τους Πίτερ Γουόρ, Ποστλεθγουέιτ και με οδηγό τον Jody Scheckter εμφανίζει στις πίστες το «WR-1» με κινητήρα Cosworth.



Wolf: Νίκη στην πρεμιέρα
H αγωνιστική περίοδος άρχισε στην Αργεντινή, όπου ο παγκόσμιος πρωταθλητής Hunt τοποθέτησε τη ΜcLaren του στην πρώτη θέση της εκκίνησης, ακολουθούμενος από τον εντυπωσιακό John Watson με την Brabham-Alfa Romeo. Με το σύνθημα του αλυτάρχη ο Watson βρήκε την ευκαιρία με μια ταχύτατη ενέργεια να τοποθετηθεί στην κορυφή και για δεκαεπτά λεπτά οδήγησε την κούρσα. Στη συνέχεια επικεφαλής πέρασε ο Hunt, που μετά τον 30ό γύρο έβλεπε από τους καθρέφτες του τη ΜcLaren του Μass να τον ακολουθεί. Η χαρά για τους ανθρώπους της ερυθρόλευκης ομάδας κράτησε λίγο, καθώς είδαν τους δύο πιλότους να βγαίνουν από την πίστα, τελειώνοντας άδοξα την προσπάθειά τους στις μπαριέρες. Έτσι ο Watson επανέκτησε την πρώτη θέση, όμως μια επίσκεψη στα pits για αλλαγή ελαστικού τον απομάκρυνε οριστικά από αυτήν. Ο Carlos Pace έβλεπε τώρα το δρόμο για τη νίκη να ανοίγει μπροστά του, αλλά και τα δικά του λάστιχα είχαν άλλη γνώμη. Εξαιτίας αυτής της καθυστέρησης ο Βραζιλιάνος είδε δεύτερος τη σημαία του τερματισμού. Έμεναν λίγοι γύροι και το Wolf «WR-1» του Schekter στην πρώτη του εμφάνιση ήταν επικεφαλής του αγώνα, θέση που κράτησε ώς την πτώση της σημαίας.

GP Βραζιλίας και Νότιας Αφρικής

Η δεύτερη κούρσα της χρονιάς έγινε στο Ιnterlagos της Βραζιλίας μπροστά σε εκατό χιλιάδες θεατές, που είδαν στους έξι πρώτους γύρους τον συμπατριώτη τους Carlos Pace να προηγείται στον αγώνα. Μια επαφή του μονοθεσίου του με εκείνο του Hunt ανάγκασε τον Βραζιλιάνο να μείνει λίγο πίσω, ενώ η ΜcLaren αναλάμβανε την πρωτοπορία. Γρήγορα ο Βρετανός άρχισε να πιέζεται από τον Reutemann και τη Ferrari, που συνεχώς τον πλησίαζε. Στον 24ο γύρο ο James Hunt οδήγησε τη βολίδα του στα πιτ για αλλαγή ελαστικών και ο « Ελ Λόλε» Reutemann πενηντατρία λεπτά αργότερα νικούσε για τον εαυτό του και τη Scuderia. Η ΜcLaren δεν κατάφερε να καλύψει τη διαφορά και τερμάτισε 10 δλ. μετά τον Αργεντινό. Την παράταξη για τον αγώνα στο Κυαλάμι έκλεινε η BRM «P207»του Larry Perkins, που έμελλε να είναι ο τελευταίος οδηγός που έτρεξε σε Grand Prix αυτοκίνητο της ιστορικής ομάδας. Μόλις η 15η θέση ήταν το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του με τη γαλάζια Stanley-ΒRM. Πρώτος ξεκίνησε ο James Hunt μόλις άναψε το πράσινο φως, όμως ο αποφασιστικός Lauda φρέναρε τελευταίος στην πρώτη στροφή του σιρκουί κατά τη διάρκεια του 6ου γύρου και τοποθετήθηκε επικεφαλής. Έμεινε εκεί και για τους υπόλοιπους 72 γύρους του αγώνα, κερδίζοντας μια νίκη που του έλειπε από το Μonaco του 1976. Στον 23ο γύρο του αγώνα της Νότιας Αφρικής η Shadow του Ζorzi έμεινε στην άκρη του δρόμου από πρόβλημα στον κινητήρα. Μικρή φωτιά εκδηλώθηκε σε αυτόν από τα λάδια που είχε αρχίσει να χάνει και δύο κριτές, κρατώντας πυροσβεστήρες, διέσχισαν την πίστα για να τη σβήσουν. Ο δεύτερος δεν έδειξε την απαιτούμενη προσοχή και δεν κοίταξε αν τη στιγμή εκείνη περνούσε κάποιο μονοθέσιο. Αυτό είχε σαν συνέπεια να χτυπηθεί θανάσιμα από τη Shadow του Pryce, που ερχόταν με ταχύτητα μεγαλύτερη των 250 χλμ. Δυστυχώς το κακό δε σταμάτησε εκεί, καθώς από τη βιαιότητα της σύγκρουσης ο οδηγός δέχθηκε τον πυροσβεστήρα που κρατούσε ο άτυχος κριτής στο κεφάλι. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος και στη συνέχεια το ακυβέρνητο αυτοκίνητό του έπεσε πάνω στη Ligier του Laffite, τραυματίζοντάς τον ελαφρά στα πόδια. Ο Carlos Pace, καλύτερος ως τότε Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων μετά τον Emerson Fittipaldi, χάθηκε άδοξα σε ένα αεροπορικό δυστύχημα και οι φίλοι της Formula 1 στερήθηκαν για πάντα τη μαχητική του φυσιογνωμία.

GP Long Beach, Ισπανίας & Μonaco

Στο Long Beach εντυπωσιακή ήταν η απόδοση της Lotus και του Μario Andretti, που με χρόνο 1.22.067 νίκησε στις χρονομετρημένες δοκιμές και κατέλαβε την κορυφαία θέση στην εκκίνηση. Ο Jean-Pierre Jarrier συμμετείχε στην αναμέτρηση με τα χρώματα της ATS, που έπαιρνε μέρος για πρώτη φορά σε Grand Prix με το αυτοκίνητο που κάποτε ανήκε στον Roger Penske. Οι Scheckter, Αndretti και Lauda έδωσαν πολύ μεγάλη μάχη μεταξύ τους για τη νίκη και με αυτήν τη σειρά ακολουθούσαν ο ένας τον άλλον σε απόσταση αναπνοής. Σε αυτό βοηθούσε και το γεγονός ότι οι δρόμοι του Long Beach ήταν στενοί και δεν επέτρεπαν την ανάπτυξη μεγάλων ταχυτήτων. Ύστερα από μεγάλη προσπάθεια τρεις γύρους πριν από το τέλος οι Αndretti και Lauda κατάφεραν να περάσουν τη Wolf του Scheckter, αφήνοντάς τον οριστικά τρίτο. Οι δύο πιλότοι τερμάτισαν με αυτήν τη σειρά και η Lotus «78» πήρε έτσι την πρώτη της νίκη. Τέσσερις ώρες πριν από την έναρξη του ισπανικού Grand Prix στην πίστα της Jarama, ο Νiki Lauda ένιωσε δυνατούς πόνους στα πλευρά του με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να πάρει μέρος στην κούρσα. Έτσι έμεινε μόνο η Ferrari του Reutemann, για να εκπροσωπήσει τη Scuderia. Ο Αργεντινός έκανε τον τρίτο καλύτερο χρόνο των δοκιμών, στις οποίες πρώτευσαν οι Αndretti και Laffite. Μόλις ο Γάλλος αλυτάρχης Μπερνάρ Τραμόν έδωσε το σύνθημα της έναρξης, ο Μario Andretti έφυγε πρώτος με τη Ligier του Laffite να τον ακολουθεί. Ο Γάλλος ανταγωνίστηκε τη Lotus στους τέσσερις αρχικούς γύρους, κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει στη συνέχεια, χάνοντας χρόνο από κακό σφίξιμο στα μπουλόνια των πίσω τροχών. Τη θέση του πήρε η Ferrari του Reutemann, χωρίς όμως ο Αργεντινός να απειλήσει σε καμιά στιγμή τον Αndretti και η σειρά των δύο πρώτων δε μεταβλήθηκε μέχρι το τέλος. Το πριγκιπάτο του Μοnaco διοργάνωνε αγώνα Grand Prix για 35η φορά και στην πρώτη σειρά της εκκίνησης είχαν παραταχθεί τα μονοθέσια των John Watson και Jody Scheckter. Η κούρσα κρίθηκε από την αρχή, όταν η Wolf του Νοτιοαφρικανού ξεκίνησε καλύτερα από την Brabham και στη στενή πίστα ο Ιρλανδός δεν μπόρεσε να βρει κατάλληλο σημείο για να περάσει μπροστά. Επί 44 γύρους ο Watson πίεζε τον Scheckter, όμως για την Brabham η εγκατάλειψη ήταν η μόνη αλλαγή στη συνέχεια. Απαλλαγμένος από το διώκτη του ο πιλότος της Wolf αντίκρισε πρώτος την καρό σημαία και στα πιτ οι μηχανικοί της Cosworth γιόρταζαν τις εκατό νίκες του οκτακύλινδρου κινητήρα.

GP Βελγίου, Σουηδίας & Γαλλίας

Στην πίστα του Ζolder ο Ιταλός Ricardo Patrese έπαιρνε μέρος για πρώτη φορά σε κούρσα της Formula 1, στο τιμόνι μιας Shadow «DN 8». Οι Lotus των Αndretti και Νilsson έκαναν τον πρώτο και τρίτο καλύτερο χρόνο, με την Brabham του Watson να τοποθετείται ανάμεσά τους. Στην αφετηρία κανείς δεν μπορούσε να αποφασίσει με τι είδους ελαστικά θα ξεκινούσε την αναμέτρηση, καθώς ο συννεφιασμένος καιρός άφηνε πολλά ερωτηματικά. Οι απώλειες για τη Lotus άρχισαν αμέσως μετά την έναρξη και οι άνθρωποι της ομάδας είδαν τον Αndretti να συγκρούεται με τον Watson, για να εγκαταλείψουν αμφότεροι. Αυτό έγινε επειδή ο πιλότος της Brabham κατάφερε να αιφνιδιάσει μέσα στη βροχή, που είχε αρχίσει, τον οδηγό της Lotus και ο τελευταίος αντέδρασε βεβιασμένα. Στη συνέχεια ο Scheckter οδήγησε τον αγώνα, ακολουθούμενος από τους Νilsson και Μass. Η βροχή κάποια στιγμή σταμάτησε και αποφασιστικά ο Lauda επισκέφθηκε τα pits για να αντικαταστήσει τα λάστιχά του. Όταν ο δρόμος στον 40ό γύρο άρχισε να στεγνώνει, ο Αυστριακός τοποθέτησε τη Ferrari επικεφαλής του συναγωνισμού. Δέκα γύρους αργότερα η βροχή επανήλθε δριμύτερη και ο Gunnar Nilsson που δεν είχε ακόμη αλλάξει ελαστικά είδε μπροστά του το δρόμο για τη νίκη να ανοίγει. Παρά το ότι η πίστα στέγνωσε γρήγορα λόγω της μικρής διάρκειας της βροχής και τα μονοθέσια οδηγήθηκαν ξανά στα πιτ για αλλαγή ελαστικών, ο νεαρός Σουηδός κατόρθωσε να παραμείνει πρώτος και να κερδίσει έτσι το μοναδικό του δάφνινο στεφάνι. Ο Jackie Oliver έκλεινε την καριέρα του στα Grand Prix στο αυτοκινητοδρόμιο του Αndestorp της Σουηδίας, οδηγώντας μια Shadow «DN 8». Ο John Watson έκανε την καλύτερη εκκίνηση και το Brabham-Alfa Romeo οδηγούσε την κούρσα στους δύο πρώτους γύρους. Σύντομα όμως η Lotus «78» του Αndretti εκτόπισε τον Ιρλανδό και η χρυσόμαυρη βολίδα κατευθυνόταν ταχύτατα προς τη νίκη, χωρίς κανείς να μπορεί να την απειλήσει. Δύο γύρους πριν από το τέλος ο Ιταλοαμερικανός ένιωσε τη θλίψη να τον πλημμυρίζει, καθώς κατάλαβε πως τα καύσιμα του μονοθεσίου δεν επαρκούσαν για να νικήσει. Το μόνο που του απέμενε ήταν να επισκεφθεί τα pits για να προσθέσει λίγη βενζίνη και να κατακτήσει μόλις την έκτη θέση. Ο επερχόμενος Jacques Laffite με τη Ligier-Matra γεύθηκε γεμάτος χαρά τον καμπανίτη για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του και οι άνθρωποι της ομάδας πανηγύρισαν έξαλλα αυτήν την επιτυχία, που ήταν σε όλα γαλλική. Στην πρώτη σειρά της εκκίνησης του αγώνα της Dijon παρατάχθηκαν ο Αndretti με τη Lotus «78» και ο Hunt με τη ΜcLaren «Μ26». Η τύχη απάντησε στις όποιες κακές σκέψεις έκανε γι αυτήν ο Mario μετά την κούρσα της Σουηδίας. Εκείνη ήταν που του πρόσφερε το δάφνινο στεφάνι ένα γύρο πριν από την πτώση της σημαίας στη Γαλλία, όταν το Brabham του Watson έμενε από βενζίνη. Ο Ιρλανδός ήταν επικεφαλής από το 2ο γύρο, έχοντας προσπεράσει τον James Hunt, όμως έφθασε στο τέρμα 1,5 δλ. μετά τη Lotus. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής τον ακολούθησε στην απονομή, αλλά για τον Jacques Laffite η κατάκτηση της τέταρτης θέσης δεν έγινε εφικτή. Ο Γάλλος την κράτησε για 60 γύρους, έχοντας από πολύ νωρίς τραυματισμένο το δωδεκακύλινδρο κινητήρα της Μatra. Η κατάταξη ήρθε στα χέρια του Νilsson και οι δύο βαθμοί που αποκόμισε ο Νiki Lauda τον έφεραν πρώτο στη γενική βαθμολογία.

GP Mεγάλης Βρετανίας, Γερμανίας & Αυστρίας

Το Renault «RS-01» με τον υπερσυμπιεστή και πιλότο τον Jabouille βρισκόταν στη γραμμή εκκίνησης στο σιρκουί του Silverstone, έτοιμο να ανοίξει μια νέα εποχή στο μηχανοκίνητο αθλητισμό. Στην πέμπτη σειρά της αφετηρίας εμφανιζόταν για πρώτη φορά στο κόκπιτ μιας ΜcLaren «Μ 23» ο Γαλλοκαναδός Gilles Villeneuve. Στις κατατακτήριες δοκιμές επικράτησε ο Watson με την Brabham-Alfa Romeo. Ο Ιρλανδός τοποθετήθηκε επικεφαλής μόλις ο αλυτάρχης κατέβασε τη σημαία του, με τον Hunt σε πολύ μικρή απόσταση να τον κυνηγά. Τα πράγματα εξελίσσονταν έτσι για πενήντα ολόκληρους γύρους, ώσπου το σύστημα τροφοδοσίας της Brabham άρχισε να μη λειτουργεί σωστά. Νέα απογοήτευση περίμενε τον John Watson, που δέκα γύρους αργότερα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει. Χωρίς τίποτε πλέον να τον εμποδίζει από τη νίκη, ο James Hunt κατευθύνθηκε προς το τέρμα για να γιορτάσει την πρώτη επιτυχία του για εκείνη τη χρονιά. Από την αρχή της κούρσας η Ferrari του Lauda ήταν πίσω από τους δύο πιλότους και στη λήξη της ο μεθοδικός Αυστριακός βρέθηκε δεύτερος, αυξάνοντας σε επτά βαθμούς τη διαφορά από τους διώκτες του. Tο γερμανικό Grand Prix μεταφέρθηκε πλέον στην 6,8 χλμ. γρήγορη πίστα του Hockenheim, όπου οι οδηγοί θα ξεδίπλωναν τις ικανότητές τους παρουσία εκατόν δέκα χιλιάδων θεατών. Μόλις δόθηκε η εκκίνηση ο Jody Scheckter οδήγησε για οκτώ λεπτά τον αγώνα, ώσπου ο Lauda να του αφαιρέσει την πρωτοπορία. Ο άσος της Wolf κατεδίωξε τη Ferrari και λίγα μόνο μέτρα χώριζαν τους δύο πιλότους μέχρι το 16ο γύρο. Η ΜcLaren του Hunt πλησίασε τους ανταγωνιστές, αλλά μετά τον 24ο γύρο ο Lauda ανέβασε κι άλλο το ρυθμό του και η πολύ πειστική νίκη του ενθουσίασε τους φίλους της Ferrari. Ο Αυστριακός έκανε έναν από τους καλύτερους αγώνες της σταδιοδρομίας του, κερδίζοντας για 14η φορά στο τιμόνι μιας Ferrari. Από εκείνη την ημέρα ο Νiki Lauda έγινε ο πρώτος οδηγός σε νίκες για τη Scuderia, πριν την έλευση του Michael Schumacher, έχοντας ξεπεράσει τον Αlberto Ascari που στη διετία 1952-1953 έκτισε το δικό του μύθο. Οι Lauda και Hunt ηγεμόνευσαν τη γραμμή εκκίνησης στο Zeltweg της Αυστρίας, όπου ο άστατος καιρός προβλημάτιζε τους υπευθύνους όλων των ομάδων. Μέσα στη βροχή η Ferrari του Αυστριακού όρμησε για τη νίκη, στην πρώτη όμως στροφή ο Μario Andretti με τη Lotus «78» τον ξεπέρασε και ανέλαβε την αρχηγία. Δώδεκα μόνο γύρους μπόρεσε να χαρεί ο πιλότος του Colin Chapman την επιτυχία του αυτή, καθώς ο 8κύλινδρος Cosworth έσπασε και τον έβγαλε από την κούρσα. Ο James Hunt ήταν τώρα εκείνος που οδηγούσε τον ανταγωνισμό, όμως στον 47ο γύρο ο κινητήρας της «Μ 26» τον ανάγκασε σε μια πικρή εγκατάλειψη. Ο επερχόμενος Αlan Jones που μεθοδικά είχε ανεβάσει ψηλά τη Shadow, κατόρθωσε στους επτά ακόμη γύρους που απέμεναν να της δώσει αναπάντεχα την πρώτη και μοναδική νίκη της, που χρόνια κυνηγούσε.

GP Ολλανδίας & Ιταλίας

Τους πάντες εντυπωσίασε η απόδοση και οι χρόνοι που σημείωσε στο Ζandvoort το Renault «RS-01» του Jabouille, δείχνοντας έτσι ότι η λύση του υπερτροφοδότη είχε μέλλον. Το ίδιο θαυμάσιες ήταν οι επιδόσεις των Τyrrell που αρχικά είχαν μεγάλα προβλήματα με τις πίσω αναρτήσεις τους, ενώ οι Lauda και Hunt παρέμεναν σταθερά ταχύτατοι έτσι όπως ο κόσμος τους είχε συνηθίσει. Ο Βρετανός έβαλε τη ΜcLaren στην πρώτη θέση αμέσως μόλις άναψε το πράσινο φως και διατηρήθηκε εκεί μέχρι τον 6ο γύρο. Μια σύγκρουση με τον Αndretti ανάγκασε τον Hunt να εγκαταλείψει και στη συνέχεια την πρωτοπορία ανέλαβε η Ligier-Matra του Jacques Laffite. Στον 21ο γύρο ο Νiki Lauda, προσπερνώντας τον Γάλλο, πήρε την αρχηγία του αγώνα. Παρά τις επίμονες προσπάθειες της Ligier που ο Αυστριακός έβλεπε το γαλάζιο χρώμα της να του γεμίζει τους καθρέφτες, κατάφερε να κρατήσει μπροστά τη Ferrari του ως το τέλος. Η σημαία του τερματισμού έπεσε για τον Laffite 2,9 δλ. μετά τον Lauda και τον βρήκε οριστικά στη δεύτερη θέση. Οι Hunt και Reutemann πρώτευσαν στις κατατακτήριες δοκιμές της Μonza, όπου ο Pillette προσπάθησε για τελευταία φορά να προκριθεί στην κούρσα με το BRM «P207-02». Δεν τα κατάφερε όμως και έκτοτε κανείς δεν είδε ξανά τα μονοθέσια της θρυλικής ομάδας να αγωνίζονται στα αυτοκινητοδρόμια. Για τους φίλους των Grand Prix κενά, σαν αυτό που άφησε η BRM έπειτα από τριάντα χρόνια δράσης, δεν αναπληρώνονται ποτέ. Για τον Bruno Giacomelli, που με ΜcLaren «Μ 23» έπαιρνε μέρος στην αναμέτρηση της Ιταλίας, ήταν η αρχή μιας νέας περιπέτειας. Στις χρονομετρήσεις ο Νiki Lauda έσπασε την πίσω δεξιά ανάρτηση της Ferrari του, ενώ οι Scheckter και Αndretti παρατάχθηκαν στη δεύτερη σειρά της γραμμής εκκίνησης. Ο Νοτιοαφρικανός λυγίζοντας τον Reutemann που ξεκίνησε θαυμάσια, τοποθέτησε τη Wolf στην πρώτη θέση και μαζί με τον Αndretti που τον ανταγωνιζόταν σκληρά άρχισε να απομακρύνεται από τους υπόλοιπους. Στο 10ο γύρο το ρύγχος της Lotus ξεπρόβαλε πίσω από το μονοθέσιο του Scheckter, όταν οι δύο πιλότοι βρίσκονταν μέσα στην «Parabolica». Η τολμηρή κίνηση του Αndretti αποδείχθηκε ευφυής, όταν στην έξοδο της στροφής ήταν εκείνος που είχε πλέον την αρχηγία του αγώνα. Το καθοριστικό αυτό προσπέρασμα έδωσε στον Μario τη νίκη και τους εννέα βαθμούς.

GP Watkins Glenn, Καναδά & Ιαπωνίας

Η ΜcLaren «Μ26» του James Hunt και το Brabham του Hans Stuck περίμεναν την έναρξη του αγώνα στο Watkins Glenn από την πρώτη σειρά της εκκίνησης. Ο Γερμανός άρχισε υπέροχα μέσα στη βροχή και προηγήθηκε στους πρώτους γύρους, γρήγορα όμως προβλήματα που εκδηλώθηκαν στο συμπλέκτη τον καθυστέρησαν με συνέπεια να τον διαδεχθεί στην κορυφή ο James Hunt. Ο Βρετανός οδηγούσε θαυμάσια στο βρεγμένο οδόστρωμα, έχοντας συνεχώς πίσω του τη Lotus του Αndretti. Ο Μario πίεσε τη χρυσόμαυρη βολίδα στους τελευταίους γύρους της κούρσας, όμως ο μαχητής James επιτάχυνε όσο χρειαζόταν για να νικήσει. Πίσω από τη Lotus αγωνίζονταν σταθερά οι Scheckter και Lauda, για να φθάσουν τελικά στον προορισμό τους μετά τον Ιταλοαμερικανό. Για τον Αυστριακό αυτό ήταν το τέλος της σκληρής προσπάθειας που έκανε για να κατακτήσει το δεύτερο παγκόσμιο τίτλο του με τη Ferrari, κάτι που ώς τότε είχε καταφέρει μόνον ο Αlberto Ascari. O Niki Lauda, έχοντας ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα για δεύτερη φορά, προτίμησε να μην αγωνισθεί στο Μosport του Καναδά. Οι κατατακτήριες δοκιμές έγιναν μέσα σε βροχή με αποτέλεσμα να υπάρξουν αρκετές εκπλήξεις, όπως ο τρίτος καλύτερος χρόνος του Fittipaldi με το Copersucar και ο τέταρτος του Rupert Keegan με τη Hesketh. Πολύ καλά επίσης πήγε ο Villeneuve με τη Ferrari, ενώ στην κορυφαία σειρά της εκκίνησης βρέθηκαν οι Jabouille και Brambilla. Η βροχή είχε σταματήσει και το οδόστρωμα ήταν στεγνό, όταν ο αλυτάρχης κήρυξε την έναρξη και ο Αndretti με καταιγιστικό ρυθμό τοποθετήθηκε πρώτος. Ο Hunt άρχισε αμέσως να τον κυνηγά και στο 10ο γύρο βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από τη Lotus. Τα πενήντα επόμενα λεπτά οι θεατές παρακολουθούσαν με αγωνία τους δύο να μονομαχούν για τη νίκη με πρωτόγνωρο ρυθμό και πάθος. Στον 53ο γύρο ο Αndretti έκανε την ταχύτερη διαδρομή με χρόνο 1.13.429 και ύστερα από δέκα λεπτά η ΜcLaren κατόρθωσε επιτέλους να προσπεράσει τον πεισματάρη Μario. Δευτερόλεπτα αργότερα ο Hunt βρισκόταν εκτός αγώνα, έπειτα από λάθος, που έκανε προσπαθώντας να «δώσει γύρο» στον Jochen Mass. Η χρυσόμαυρη βολίδα βρέθηκε πάλι στην κορυφή αλλά τρία λεπτά πριν από την πτώση της σημαίας το μονοθέσιο αρνήθηκε να... κερδίσει και ο Αndretti απογοητευμένος το οδήγησε στα pits. Για τον επερχόμενο Scheckter αυτή ήταν ίσως η πιο ανέλπιστη νίκη, η τελευταία για τον Walter Wolf. Η αυλαία της αγωνιστικής περιόδου έπεσε στην Gotemba της Ιαπωνίας, από όπου και πάλι απουσίαζε ο Νiki Lauda, του οποίου οι σχέσεις με τον Enzo Ferrari είχαν φθάσει σε οριακό σημείο. Οι Αndretti και Hunt τοποθέτησαν τα μονοθέσιά τους στην πρώτη σειρά της αφετηρίας, με τις δύο Brabham να περιμένουν πίσω τους το σύνθημα του αλυτάρχη. Μόλις δόθηκε η εκκίνηση, ο Hunt έφυγε ταχύτατα πρώτος και παρέμεινε στην πρώτη θέση σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, για να κερδίσει το τελευταίο δάφνινο στεφάνι της ένδοξης σταδιοδρομίας του. Η μάχη που περίμεναν όλοι να δώσει με τη Lotus του Αndretti δεν έγινε ποτέ, γιατί ο Ιταλοαμερικανός βρέθηκε σε ελάχιστο χρόνο εκτός πίστας, ύστερα από μια επαφή με τη Ligier του Binder. Στον 6ο γύρο η Ferrari του Villeneuve συγκρούστηκε με την Τyrrell του Peterson, με αποτέλεσμα το κόκκινο αυτοκίνητο να πέσει πάνω στο προστατευτικό για τους θεατές σύρμα και να το διαλύσει. Ο τραγικός απολογισμός ήταν δύο νεκροί φίλαθλοι και οκτώ τραυματίες και το γεγονός αυτό ήταν αρκετό για να χάσει η κούρσα κάθε σημασία.

Eπίλογος...

Θιγμένος ο Enzo Ferrari με την αποχώρηση του πρωταθλητή Niki Lauda από την εταιρεία του, δήλωσε πως «όλοι μπορούν να κερδίσουν με τα αυτοκίνητά μας», θέλοντας κατά κάποιο τρόπο να μειώσει την αξία του Αυστριακού. Η αλήθεια όμως είναι πως ο τελευταίος είχε δουλέψει σκληρά στις δοκιμές εξέλιξης για να μπορέσουν οι κόκκινες βολίδες του Μaranello να κατακτήσουν τίτλους. Επίσης ο Lauda είχε αρκετές φορές επισημάνει στους ανθρώπους της Ferrari πως η «312 Τ2» είχε πλησιαστεί από το συναγωνισμό και χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να πάρει ξανά το πρωτάθλημα. Δύο μόνο νίκες στη γραμμή εκκίνησης κέρδισε η ομάδα σε όλη την αγωνιστική περίοδο, ενώ οι επιτυχίες των Lotus, ΜcLaren και Wolf περίπου απέδειξαν πως η γνώμη του δύο φορές πρωταθλητή ήταν σωστή. Ακόμα, ο δωδεκακύλινδρος κινητήρας της Μatra έφερε αρκετές φορές σε δύσκολη θέση τον αντίστοιχο «Boxer» της Ferrari.

H ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ 1977

ΑΓΩΝΕΣ
Buenos Aires: Jody Scheckter, Wolf-Cosworth WR1
Interlagos: Carlos Reutemann, Ferrari 312T2
Kyalami: Niki Lauda, Ferrari 312T2
Long Beach: Mario Andretti, Lotus-Cosworth 78
Jarama: Mario Andretti, Lotus-Cosworth 78
Monaco: Jody Scheckter, Wolf-Cosworth WR1
Zolder: Gunnar Nilsson, Lotus-Cosworth 78
Andestorp: Jacques Laffite, Ligier-Matra JS7
Dijon-Prenois: Mario Andretti, Lotus-Cosworth 78
Silverstone: James Hunt, McLaren-Cosworth M26
Hockenheim: Niki Lauda, Ferrari 312T2
Osterreichring: Alan Jones, Shadow-Cosworth DN8
Zandvoort: Niki Lauda, Ferrari 312T2
Monza: Mario Andretti, Lotus-Cosworth 78
Watkins Glen: James Hunt, McLaren-Cosworth M26
Mosport: Jody Scheckter, Wolf-Cosworth WR1
Fuji: James Hunt, McLaren-Cosworth M26

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΟΔΗΓΩΝ
1 Niki Lauda 72
2 Jody Scheckter 55
3 Mario Andretti 47
4 Carlos Reutemann 42
5 James Hunt 40
6 Jochen Mass 25
7 Alan Jones 22
8 Gunnar Nilsson 20
8 Patrick Depailler 20
10 Jacques Laffite 18
11 Hans-Joachim Stuck 12
12 Emerson Fittipaldi 11
13 John Watson 9
14 Ronnie Peterson 7
15 Carlos Pace 6
15 Vittorio Brambilla 6
17 Clay Regazzoni 5
17 Patrick Tambay 5
19 Jean-Pierre Jarier 1
19 Riccardo Patrese 1
19 Renzo Zorzi 1

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΟΜΑΔΩΝ
1 Ferrari 95
2 Lotus-Ford 62
3 McLaren-Ford 60
4 Wolf-Ford 55
5 Brabham-Alfa Romeo 27
6 Tyrrell-Ford 27
7 Shadow-Ford 23
8 Ligier-Matra 18
9 Fittipaldi-Ford 11
10 Ensign-Ford 10
11 Surtees-Ford 6
12 Penske-Ford 1

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Ferrari, Ford