Carhistory.gr Logo
  » portraits » Alec Issigonis
Alec Issigonis
portraits

Ο δημιουργός του Mini δεν τα κατάφερε ποτέ στο πανεπιστήμιο και αποκαλούσε τα μαθηματικά «εχθρό κάθε δημιουργικού ανθρώπινου όντος». Τίποτε όμως δεν τον ενέπνεε περισσότερο, όσο η γνήσια τεχνολογία. Και όταν ήταν σίγουρος για μια ιδέα, δεν επιτάχυνε τις διαδικασίες με προχειρότητες, ούτε έκανε συμβιβασμούς.

Ο Alexander Arnold Constantine Issigonis κληρονόμησε τη μεγάλη του αγάπη για την τεχνολογία και τις μηχανές από τον ελληνικής καταγωγής Άγγλο πατέρα του, ο οποίος λίγο πριν το ξεκίνημα του αιώνα διηύθυνε μια εταιρεία με κινητήρες σκαφών στο λιμάνι της Σμύρνης. Εμπνευσμένος από αυτά τα τεχνολογικά επιτεύγματα και όλα όσα έβλεπε στην εταιρεία, ο Alexander (που χαϊδευτικά τον φώναζαν Alec) σύντομα έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον, κυρίως για τους κινητήρες τρένων και τους ατμοκινητήρες. Μετά την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και το σφαγιασμό των Ελλήνων κατοίκων της από τους Τούρκους, η οικογένεια αναγκάστηκε να καταφύγει στη Μάλτα, όπου ο μικρός Issigonis έμεινε ορφανός από πατέρα. Τότε η μητέρα του τον πήγε στην Αγγλία, όπου δύο χρόνια αργότερα κατάφερε να αγοράσει το πρώτο του αυτοκίνητο: Ήταν ένα Singer με αμάξωμα Weymann, με το οποίο ταξίδεψε μαζί της στη Ευρώπη το 1925, αντιμετωπίζοντας όπως ανέφερε αργότερα μια ατέλειωτη σειρά μηχανικών βλαβών. Προφανώς αυτή ήταν μια εμπειρία που δεν θα ξεχνούσε ποτέ, η οποία τον ώθησε όταν γύρισε στην Αγγλία να ξεκινήσει ένα τριετές πρόγραμμα σπουδών ως μηχανολόγος μηχανικός στην Πολυτεχνική σχολή της Battersea στο Λονδίνο. Η δεξιοτεχνία του και ο ενθουσιασμός του για τη ζωγραφική και τη σχεδίαση ήταν αρκετά για να πυροδοτήσουν την απέχθειά του προς τη θεωρία των μαθηματικών, πράγμα που τον δυσκόλεψε αφάνταστα στις τελικές εξετάσεις, με αποτέλεσμα να μην έχει την παραμικρή πιθανότητα να συνεχίσει τις σπουδές του.


 

To ξεκίνημα μιας μεγάλης καριέρας

Χωρίς περαιτέρω προοπτικές, ο Alec ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως τεχνικός σχεδιαστής και πωλητής σε ένα γραφείο που ειδικευόταν στην τεχνολογία αυτοκινήτου στο Λονδίνο. Σύντομα επένδυσε τον πρώτο του μισθό σε ένα Austin Seven, το οποίο βελτίωσε για αγωνιστικό σκοπό και συμμετείχε στον πρώτο του αγώνα τον Μάρτιο του 1929. Τα χρόνια που ακολούθησαν περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του εξελίσσοντας το δικό του μονοθέσιο, με τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά που έμελλαν να τον κάνουν κάποτε διάσημο: Το Lightweight Special ήταν μικροσκοπικό, εξαιρετικά ελαφρύ, αλλά προηγμένο σε τεχνικά χαρακτηριστικά και πολύ επιτυχημένο.

Το 1934 ο Issigonis προσχώρησε στην ομάδα σχεδίασης της Humber Ltd Coventry, όπου εργάστηκε για τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης ανάρτησης. Μόλις δύο χρόνια αργότερα, η Morris Motors τον προσέλαβε χάρη στις έξοχες ικανότητές του και στην τεχνογνωσία του στον τομέα εξέλιξης πλαισίου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν είχε άλλη επιλογή από το να δουλέψει επάνω σε διάφορα στρατιωτικά οχήματα, το οποία με το πρακτικό πνεύμα και την ευφυΐα του χρησιμοποίησε για τεστ, δοκιμάζοντας έτσι νέα τεχνικά χαρακτηριστικά και ιδέες. Το 1941 η Morris παρουσίασε το Mosquito Project, ένα συμπαγές τετραθέσιο για την μεταπολεμική περίοδο. Παρά τις δύσκολες συνθήκες η ομάδα με επικεφαλής τον Issigonis, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε γίνει γνωστός εργασιομανής, όχι μόνον ετοίμασε το πρώτο λειτουργικό πρωτότυπο μέσα σε τρία μόλις χρόνια, αλλά και το λανσάρισε το 1948 με τη μορφή του Morris Minor, του πιο επιτυχημένου μοντέλου της εταιρείας στα χρόνια μετά τον πόλεμο.

Mini...

Τέσσερα χρόνια αργότερα η Morris και η Austin Motor Company συγχωνεύτηκαν για τη δημιουργία της British Motor Corporation, όπου ο Issigonis δεν έβλεπε περαιτέρω μελλοντικές προοπτικές για τις δημιουργικές ανησυχίες του. Γι αυτό προσχώρησε στην Alvis, με στόχο την εξέλιξη ενός πολυτελούς sedan υψηλών επιδόσεων. Αλλά επειδή αυτό το project αστόχησε για οικονομικούς λόγους, η BMC προσέλαβε εκ νέου τον Issigonis στους κόλπους της το 1955 σαν αναπληρωτή τεχνικό διευθυντή στο εργοστάσιο της Austin στο Longbridge. Αποστολή του αυτή τη φορά ήταν η δημιουργία τριών νέων μοντέλων, για την μικρή, μεσαία και πολυτελή υψηλών επιδόσεων κατηγορία αντίστοιχα, προκειμένου να διασφαλιστεί το μέλλον της μεγαλύτερης, εκείνη την εποχή ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας. Με τη δύναμη και την επιβολή του χαρακτήρα του, ο Issigonis κατάφερε να αντέξει την πίεση που υπέστη η εξέλιξη του νέου μικρού αυτοκινήτου από το 1956, λόγω της κρίσης του Σουέζ. Έτσι, πολύ γρήγορα οδήγησε την ομάδα του σε κορυφαίες επιδόσεις, παραμένοντας ανένδοτος και στον παραμικρό συμβιβασμό για το αυτοκίνητο και την αποστολή του. Παρά την πίεση, το προσωπικό του τον σεβόταν απεριόριστα, αφού για τους περισσότερους από τους συνεργάτες του αποτελούσε πρότυπο επαγγελματία. Το προϊόν αυτής της συντονισμένης προσπάθειας ήταν το Mini, που έκανε το ντεμπούτο του τον Αύγουστο του 1959, ενώ τρία χρόνια αργότερα ακολούθησε το τετράθυρο μεσαίο Morris 1100 και το 1964 το μεγάλο και ευρύχωρο Austin 1800.

Παγκόσμια αναγνώριση

Πολύ σύντομα, η μεγάλη επιτυχία του Mini έκανε τον εμπνευστή του αυτοκινήτου διάσημο σε όλο τον κόσμο. Αλλά ο Issigonis τόνιζε συνεχώς πως «δεν εφηύρα εγώ το Mini, απλά το σχεδίασα». Το 1961 ο Alec, ως τεχνικός διευθυντής, διορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Austin Motor Company, ενώ έπειτα από δύο χρόνια προσχώρησε στο διοικητικό συμβούλιο της British Motor Corporation. Το 1967 έγινε μέλος της Royal Society, της πιο διάσημης εταιρείας έρευνας στη Μεγάλη Βρετανία και μετά από δύο χρόνια η Βασίλισσα τον έχρισε Sir, ως πατέρα του Mini. Ακόμα και όταν πήρε σύνταξη το 1971, ο Alec Issigonis συνέχισε να εργάζεται για την εταιρεία ως σύμβουλος μέχρι το 1987. Έφυγε από τη ζωή ένα χρόνο αργότερα, στις 2 Οκτωβρίου, λίγο πριν τα 82α του γενέθλια.

MORRIS MINOR (1952)

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά Austin A-Series
Κυβισμός: 803 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 58 mm x 76 mm
Σχέση συμπίεσης: 7.2:1
Ισχύς: 30 ίπποι στις 4.800 σ.α.λ.
Ροπή: 5,5 χλγμ. στις 2.400 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μήκος: 3.760 χλστ.
Πλάτος: 1.550 χλστ.
Ύψος: 1.524 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.184 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.286 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.286 χλστ.
Βάρος: 787 κιλά

carhistory

Κείμενο & φωτογραφίες: Mini, BMC Press Office, Brooklands Museum Archives