Carhistory.gr Logo
  » product » 1951-2000 » Alfa Romeo Giulia berlina
Alfa Romeo Giulia berlina
1951-2000

Αρκετά μοντέλα έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτό που είναι σήμερα η ιταλική εταιρεία, όμως η Giulia είχε έναν από τους πλέον καθοριστικούς.

Αυτές οι 4θυρες μπερλίνες αποτέλεσαν τη «ραχοκοκκαλιά» των μοντέλων της AlfaRomeo μέχρι και το 1972, που ξεκίνησε η μαζική παραγωγή της Αlfasud, ξεπερνώντας σε πωλήσεις τις 456.000 μονάδες. Λίγο πριν από την έλευση της δεκαετίας του ’60, οι άνθρωποι του ιταλικού εργοστασίου σκέφτηκαν πως η ποιότητα ζωής του κόσμου, που συνεχώς αναβαθμιζόταν, τους δημιουργούσε την υποχρέωση να πραγματοποιούν όλο και πιο φιλόδοξα σχέδια.



'Eτσι, αποφάσισαν να ασχοληθούν με την εξέλιξη ενός νέου προγράμματος για ένα πραγματικά πρωτοποριακό αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα της προσπάθειας αυτής, που διάρκεσε από το 1959 ως το 1961, ήταν ένα πρωτότυπο που αναπτύχθηκε σε συνεργασία με τη Renault, με την ονομασία Τipo 103. Επρόκειτο για ένα 4θυρο αυτοκίνητο μικρού κυβισμού, το οποίο στην εμφάνιση έμοιαζε πολύ με την Giulia, όπως την ξέρουμε σήμερα.



Ωστόσο, μηχανολογικά διέφερε ριζικά, αφού ο κινητήρας του ήταν τοποθετημένος εγκάρσια και κινούσε τους εμπρός τροχούς. Αν και δεν προχώρησε πέρα από το στάδιο του πρωτοτύπου, παρά το γεγονός ότι κατέληξε στο γνωστό μας «8» για τη γαλλική εταιρεία, αναφέρεται εδώ γιατί αποτέλεσε την αφετηρία για να αλλάξει ο εξωτερικός σχεδιασμός των μεσαίων μοντέλων της Alfa Romeo στη δεκαετία του ’60.


Η γέννηση της Giulia

Μετά την οριστική εγκατάλειψη των σχεδίων του Τipo 103, στην AlfaRomeo συγκέντρωσαν τις προσπάθειές τους στην αντικατάσταση της φημισμένης Giulietta της δεκαετίας του ’50. Η τελευταία έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα αυτοκίνητο που θα συμβάδιζε με τις απαιτήσεις της εποχής κι η δημιουργία της Giulia ήταν η υλοποίηση αυτής της απόφασης. Το χαρακτηριστικό παρουσιαστικό του αυτοκινήτου ήταν δημιουργία του «Ufficio Stile» του Τζιουζέπε Σκαρνάτι. Το ντεμπούτο της Giulia πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιουλίου 1962 στο αυτοκινητοδρόμιο της Μonza, με την παρουσία ανθρώπων της πολιτικής και δημοσιογράφων. Το αυτοκίνητο απέσπασε ομόφωνα ευνοϊκές κριτικές, τόσο για την αυθεντικότητα και τη μοντέρνα γραμμή του, όσο και για τις μηχανολογικές του καινοτομίες. Ανάμεσά τους οι ισχυροί κινητήρες, αλλά και το χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των πέντε σχέσεων, κάτι που δεν ήταν ακόμη συνηθισμένο για τα αυτοκίνητα της εποχής. Τότε, στο Αrese κοντά στο Μιλάνο, είχαν ήδη ξεκινήσει οι εργασίες κατασκευής ενός νέου εργοστασίου. Οι παλιές βιομηχανικές εγκαταστάσεις του Portelo, όπου κατασκευάζονταν η Giulietta και οι πρώτες Giulia, δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στην αύξηση της παραγωγής. Το ξεκίνημα των πρώτων εργασιών έγινε το καλοκαίρι του 1963 και η μεταφορά του ιστορικού εργοστασίου αντιπροσώπευε για την εταιρεία το ξεκίνημα μιας νέας εποχής.

Tα συστατικά της επιτυχίας

Η Giulia δεν πρόδωσε τις φιλοδοξίες της μιλανέζικης εταιρείας: Η μεγάλη εμπορική της επιτυχία έδωσε τη δυνατότητα στην AlfaRomeο να συναγωνιστεί τις πιο μεγάλες και μοντέρνες αυτοκινητοβιομηχανίες. Ήταν ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα που αντιμετώπισε το πρόβλημα της παθητικής ασφάλειας των επιβατών χάρη στην κατασκευή του πλαισίου της, το οποίο ήταν σχεδιασμένο έτσι, ώστε να έχει χαρακτηριστικά προγραμματισμένης παραμόρφωσης σε περίπτωση σύγκρουσης. Ο 4κύλινδρος κινητήρας των 1.570 κ.εκ. (αργότερα ακολούθησαν και οι πιο προσιτές εκδόσεις των 1.300 κ.εκ.) προσέφερε όλη την αναγκαία ισχύ για άνετα και ασφαλή ταξίδια. Το σύνολο αυτό προερχόταν από την προγενέστερη Giulietta και είχε δεχθεί ορισμένες επιμέρους βελτιώσεις, με το πέρασμα του χρόνου. Όποιος οδήγησε μια Giulia στον αυτοκινητόδρομο, γνωρίζει ποιο είναι το αποτέλεσμα: Μία παράξενη αίσθηση ευφορίας. Κι αυτό γιατί η Giulia δεν υπήρξε μόνο καλύτερη από αντίστοιχες μπερλίνες της εποχής, αλλά καλύτερη ακόμα και από άλλα, πολύ ακριβότερα μοντέλα μεγάλου τουρισμού. Οι εμπειρογνώμονες του Πολυτεχνείου του Τορίνο επιβεβαιώνουν το σαφές πλεονέκτημα της αεροδυναμικής της, προερχόμενο από το απότομο «τελείωμα» της ουράς της. Αυτό ήταν έργο του σχεδιαστή Unnibald Kamm, ο οποίος παράλληλα φρόντισε για την ομαλοποίηση των γωνιών του αμαξώματος. Δική του έμπνευση ήταν και το κοίλωμα που εκτείνεται σε όλο το μήκος της πλευράς του αυτοκινήτου, κάτω από τα πλευρικά κρύσταλλα και στο επάνω μέρος των εμπρός και πίσω φτερών, που είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της 4θυρης Giulia. Η επιθετική γραμμή, το χαρακτηριστικό ρύγχος και η ουρά του αυτοκινήτου δημιούργησαν σχολή και νέες σχεδιαστικές τάσεις. Όσο κι αν το τετραγωνισμένο σχήμα του αυτοκινήτου το διαφοροποιεί από τα αντίστοιχα μοντέλα της εποχής, η αεροδυναμική επάρκεια της Giulia είναι αξιοσημείωτη ακόμα και με σημερινά κριτήρια. Ο συντελεστής αεροδυναμικής αντίστασης (Cx) δεν ξεπερνά το 0,34, επίδοση εξωπραγματική για την εποχή και απολύτως αξιοπρεπής στις μέρες μας. Φαίνεται απίστευτο, αλλά υπήρξαν και κάποιοι γραφειοκράτες στο εσωτερικό της εταιρείας, που δεν κατανόησαν την έμπνευση του σχεδίου και το απέρριψαν κατηγορηματικά ως πολύ φουτουριστικό. Θέλησαν να ρίξουν ευθύνες στον υπεύθυνο του γραφείου σχεδιασμού και να εμποδίσουν την έναρξη της παραγωγής του αυτοκινήτου. 'Oμως, η Giulia δεν ήταν γραφτό να έχει την τύχη του Τipo 103, στο οποίο έμοιαζε εξωτερικά.

 

Giulia 1.3

H πρώτη Giulia με τον 4κύλινδρο κινητήρα των 1.290 κ.εκ. κύλησε στους τροχούς της το 1964, αρχικά με ισχύ 80 ίππων, που έγιναν 85 στην έκδοση «1300 ΤΙ» του επόμενου χρόνου. Η συγκεκριμένη έκδοση, όπως και η «1300 Super» των 88 ίππων από το 1970 και έπειτα, αποδείχθηκαν οι πιο εμπορικές σε αυτόν τον κυβισμό του αυτοκινήτου. Aπό το 1974, όπως και η μεγαλύτερη σε χωρητικότητα κινητήρα αδελφή της κυκλοφόρησε ως «NuovaGiulia», προδίδοντας την αναβάθμιση των εξωτερικών χαρακτηριστικών της.

1300 80 hp (1964-1968)
1300 ΤΙ 85 hp (1965-1972)
1300 Super 88 hp (1970-1972)
1300 Nuova Super 88 hp (1974-1978)

Giulia 1.6

Οι πρώτες εκδόσεις της Giulia κυκλοφόρησαν το 1962, με τον κινητήρα των 1.6 λίτρων της «ΤΙ» να αποδίδει 90 ίππους. Τον επόμενο χρόνο το ιταλικό εργοστάσιο παρουσίασε την «1600 ΤΙ Super», με την ισχύ στους 113 ίππους, η οποία κατασκευάστηκε σε μόλις 501 μονάδες. Το 1965 ήρθε η ώρα για την «1600 ΤΙ» των 90 ίππων και την «1600 Super» των 98 ίππων. Η δεύτερη, που υπήρξε και η πιο εμπορική έκδοση των 1.6 λίτρων, ισχυροποιήθηκε το 1969 και ανέβηκε στους 104 ίππους. Την ίδια περίοδο και για ένα περίπου χρόνο παρήχθη και η «1600 S» των 96 ίππων, η οποία αρίθμησε συνολικά 2.215 μονάδες.

1600 ΤI 90 hp (1962-1967)
1600 TI Super 113 hp (1963-1964)
1600 Super 98 hp (1965-1968)
1600 S 96 hp (1969-1970)
1600 Super 104 hp (1969-1972)
1600 Nuova Super 104 hp (1974-1978)

Λαμπερή στατιστική…

Η Giulia, στα 16 χρόνια που σταδιοδρόμησε στη γκάμα της ιταλικής εταιρείας (1962-1978) αρίθμησε συνολικά 572.646 μονάδες παραγωγής. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται οι εκδόσεις Giardinetta (stationwagon) των μέσων της δεκαετίας του ’60, που κατασκευάζονταν από την αμαξοποιΐα Colli, όπως και οι 6.573 μονάδες της έκδοσης 1.8 Dieselτων 50 ίππων (1976-1978).

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ΑLFA ROMEO GIULIA 1600 SUPER (1969)
Kινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 1.570 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 78 mm x 82 mm
Καρμπιρατέρ: 2 Weber 40 DCOE
Ισχύς: 104 ίπποι στις 5.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 5 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 175 χλμ/ώρα
Μέση κατανάλωση: 11,1 λτ./100 χλμ.
Μήκος: 4.160 χλστ.
Πλάτος: 1.560 χλστ.
Ύψος: 1.430 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.510 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.324 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.274 χλστ.
Βάρος: 1.020 κιλά

carhistory

Photos: Alfa Romeo, Alberto Alquati