Carhistory.gr Logo
  » lost names » Amilcar
Amilcar
lost names
Παρά το ολιγόχρονο πέρασμά της από την Αυτοκίνηση, η Amilcar πρόλαβε να γίνει διάσημη για τις επιτυχίες της στους αγώνες στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '20, οι οποίες συνέβαλαν και στην απήχηση των μοντέλων παραγωγής της.

H εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων «Societe Nouvelle pour l' automobile Amilcar» ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1921 στο Παρίσι, από τους Joseph Lamy και Emile Akar, με την κύρια ονομασία της (Amilcar) να προέρχεται από τον μερικό αναγραμματισμό των ονοματεπωνύμων τους. Ξεκίνησε τη δραστηριότητά της στο χώρο των τεσσάρων τροχών με ένα μοντέλο της κατηγορίας των cyclecars, η οποία συμπεριλάμβανε τα αυτοκίνητα έως δύο θέσεων, με μέγιστη χωρητικότητα κινητήρα 1.100 κυβικών εκατοστών και βάρος ως 350 κιλά. Η γαλλική κυβέρνηση είχε τότε ανακοινώσει τη μείωση του ετήσιου συντελεστή φορολογίας γι αυτή, με αποτέλεσμα τη μεγάλη αύξηση του εμπορικού της ενδιάφεροντος, η οποία υποσχόταν σημαντικά κέρδη στους εμπλεκόμενους κατασκευαστές.

Επιτυχία, από την αρχή...
Στην αγορά η Αmilcar τα κατάφερε καλά από το πρώτο της μοντέλο, το «CC», που σχεδίασαν οι Jules Solomon και Edmond Moyet, τελειοποιώντας μια προπολεμική τους ιδέα (το δουλεμένο αρχικά για τη Citroen «Le Zebre»). Το αυτοκίνητο παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, στο Σαλόνι του Παρισιού. Με μήκος μεταξονίου 2.320 χιλιοστά, διέθετε τετρακύλινδρο κινητήρα των 903 κ.εκ. με πλευρικές βαλβίδες, ο οποίος συνδυαζόταν με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών σχέσεων. Σύντομα το «CC» πλαισιώθηκε με έκδοση sport («SC»), αλλά και με μια πιο άνετη εκδοχή για το δρόμο, την «C4». Παράλληλα, ο κυβισμός των προσφερόμενων μοντέλων της εταιρείας αυξήθηκε στα 970 και λίγο αργότερα στα 1.004 κ.εκ., για να φτάσει τα 1.074 κ.εκ. στο εξοπλισμένο με φρένα και στους τέσσερις τροχούς «CGS Grand Sport» του 1924. To τελευταίο, μαζί με το πιο προσεγμένο και πολυτελές «CGSS Grand Sport Surbaisse», έγινε με τη σειρά του επιτυχία και παρήχθη κατόπιν αδείας στη Γερμανία, στην Αυστρία και στην Ιταλία. Η Amilcar ήταν πια γνωστή σε όλη την Ευρώπη, σε αυτό όμως συνέβαλαν και οι επιτυχίες του γαλλικού εργοστασίου στους αγώνες...

Πρώτη στους αγώνες
H Amilcar ήταν ο μεγάλος ανταγωνιστής της Salmson στην αγορά των μικρών sport αυτοκινήτων, παράλληλα όμως ήταν ο και μοναδικός πραγματικός της αντίπαλος στις αναβάσεις, στα circuit πόλης και στα μεγάλα αυτοκινητοδρόμια. Στα Grand Prix των Cyclecars και στις κλάσεις μέχρι τα 1.100 κ.εκ. η δεύτερη ήταν κυρίαρχη, με σποραδικές μόνο νίκες να υπενθυμίζουν τους άλλους, ώσπου ένα Amilcar με κινητήρα 903 κ.εκ. και οδηγό τον Andre Morel να κερδίσει το «Bol d Or» του 1922. H μέση ωριαία ταχύτητα του νικητή ήταν 60,41 χλμ./ώρα, ενώ δύο ακόμη αυτοκίνητα της εργοστασιακής ομάδας τερμάτισαν στην 4η και στην 5η θέση. Aκολούθησαν πολυάριθμες επιτυχίες σε αναβάσεις και δευτερεύουσας σημασίας αγώνες, που επιβεβαίωσαν την αξιοπιστία του αυτοκινήτου και αύξησαν τη δημοτικότητά του στις τάξεις των ιδιωτών αγωνιζόμενων. Το 1924 τα Amilcar κέρδισαν 102 νίκες στις κατηγορίες έως 1.100 κ.εκ., με τις πιο αξιοσημείωτες από αυτές στο δημοφιλέστατο Τarga Florio και στις 24 ώρες του Spa. Στα τέλη του 1925 η γαλλική εταιρεία είχε πλέον την απάντηση στην κυριαρχία της Salmson, μέσω του νέου 6κύλινδρου σε σειρά κινητήρα της, που απέδιδε 62 ίππους στην έκδοση παραγωγής και 83 στην αγωνιστική. Έτσι, στις 74 νίκες του 1926 συμπεριλαμβάνονταν και αρκετές πρώτης γραμμής, όπως εκείνη του Morel στη Monza στο Voiturette GP, με μέση ωριαία ταχύτητα 133 χλμ./ώρα. Tα τρία επόμενα χρόνια η Amilcar έζησε τις μεγαλύτερες στιγμές της στους αγώνες, κερδίζοντας νίκες και πρώτες θέσεις στην κλάση της με την εργοστασιακή της ομάδα, αλλά και με τους ταλαντούχους ιδιώτες που επέλεγαν τα αυτοκίνητά της. Μεταξύ των επιτυχιών της περιλαμβάνεται και η νίκη στη γενική κατάταξη του Monte Carlo Rally το 1927, με πλήρωμα τους Lefebvre και Despaux, που είχαν ξεκινήσει από το Κένιγκσμπεργκ. Η φήμη της έφτασε και στην Αυστραλία, όπου αρκετοί ήταν οι πιλότοι που νίκησαν στο τιμόνι των αυτοκινήτων της. Από το 1932 η αίγλη της εξασθένησε, κυρίως λόγω των οικονομικών προβλημάτων του εργοστασίου, που είχαν αντίκτυπο και στους αγώνες. Ωστόσο, στα χέρια ιδιωτών οδηγών κυρίως, συνέχισε να σημειώνει σποραδικές επιτυχίες ως το κατώφλι του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Τα προβλήματα που έφεραν το τέλος...

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '30 οι ιδρυτές της Amilcar Joseph Lamy και Emile Akar αντιμετώπισαν μεγάλα προβλήματα, που προήλθαν από τις δυσμενείς συνέπειες του Κραχ του 1929 και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ακολούθησε. Προκειμένου να βελτιώσουν τη θέση τους, το 1931 ήρθαν σε συμφωνία με τους επενδυτές André Briès και Marcel Sée, οι οποίοι έλαβαν τον πλήρη έλεγχο της εταιρείας στα τέλη του 1933. Ύστερα από αρκετές περιπέτειες και συχνές διακοπές στην παραγωγή της, η Amilcar πέρασε στην ιδιοκτησία της Hotchkiss. Τελευταίο της μοντέλο έμελλε να είναι το προηγμένο τεχνολογικά προσθιοκίνητο Compound, που σχεδίασε ο Jean-Albert Grégoire, το οποίο όμως λόγω της έκρηξης του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου δεν πρόλαβε να κατασκευαστεί σε περισσότερες από λίγες εκατοντάδες μονάδες.

ΟΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΝΙΚΕΣ

1922
Bol d'Or: André Morel

1924
GP de Marseille Miramas: B. Orello
Circuito del Tigullio Junior: Caberto Conelli
Avusrennen Berlin-AVUS: Fritz Gockenbach (Pluto/Amilcar 1100)

1925
Copa RMCC Llevant-Mataró: Salvador Fàbregas

1926
GP Vetturette Monza: André Morel
JCC 200 Brooklands (class): Charles Martin
GP de Provence Miramas (class): André Morel
GP de La Baule (class): Jeuffrain
GP du Salon Cyclecars Montlhéry: Arthur Duray
Copa Sitges Terramar: Pedro Soler
Buckow (class): Willi Scholl

1927
GP de San Sebastián Lasarte (class): Charles Martin
GP di Milano Monza completo (class): Alfonso Zampieri
GP de Boulogne (class): Arthur Duray
JCC 200 Brooklands (class): André Morel
GP de Provence Miramas (class): André Morel
Course du Tourist Trophy Montlhéry: André Morel
Course du Tourist Trophy Montlhéry: Charles Martin
Montlhéry: Arthur Duray
Coupe de Paris Montlhéry: Charles Martin
GP de l'UMF Boulogne: Charles Martin
Coppa della Perugina (class): Alfonso Zampieri
Premio di Bologna (class): Alfonso Zampieri
Copa Primavera Sitges-Terramar: Pedro Soler
Solituderennen (class): Hans von Meister
Buckow (class): Willi Scholl

1928
JCC 200 Brooklands (class): Vernon Balls
GP d’Antibes-Juan les Pins la Garoupe (class): Jules Moriceau
GP d’Algérie Alger-Staouéli (class): Guy Cloître
Tunis-le Bardo (class): Guy Cloître
GP de la Marne Reims-Gueux (class): José Scaron
GP de La Baule (class): José Scaron
GP de Boulogne (class): José Scaron
GP de Thuin (class): Marcel Rouleau

1929
GP d’Antibes-Juan les Pins la Garoupe (class): José Scaron
GP d’Algérie Alger-Staouéli (class): Guy Cloître
GP de Picardie Péronne (class): Treffel
GP de Lyon Quincieux (class): José Scaron
GP de Dieppe (class): José Scaron
GP du Comminges St.-Gaudens (class): Darroman
GP de La Baule (class): José Scaron
GP de Tunisie Tunis-le Bardo (class): José Scaron
Circuito di Alessandria (class): Luigi Castelbarco
Circuito di Cremona (class): Filippo Sartorio

1930
GP d’Oranie Oran-Arcole (class): Émile Dupont
Coupe du Matin Dieppe: José Scaron
Circuit du Dauphiné Cyclecars Grenoble: José Scaron
GP du Comminges St.-Gaudens (class): José Scaron

1931
GP de Genève Cyclecars Meyrin: Benoît Falchetto
Premio Littorio di Roma (class): José Scaron
GP Vetturette Monza Florio: José Scaron
GP du Dauphiné Cyclecars Grenoble: José Scaron
Copa Sitges Terramar (class): F. Castelló

1932
British Empire Trophy Brooklands (class): Bill Humphreys
Coppa Acerbo Junior Pescara: José Scaron
GP d’Oranie Oran-Arcole (class): José Scaron
Trophée de Provence Nîmes: José Scaron
GP de La Baule (class): Louis Devaux
GP des Frontières Chimay (class): Georges Bultot

1934
GP des Frontières Chimay (class): Marcel Rouleau

1936
Journée des Indépendants Montlhéry (class): Jean Blot

1938
GP des Frontières Chimay (class): René Biolay
GP de La Baule (class): Maurice Mestivier

ΤΑ ΜΟΝΤΕΛΑ ΤΗΣ AMILCAR

1922 Amilcar CC
1922 Amilcar C4
1923 Amilcar E
1924 Amilcar CGS
1924 Amilcar CGS-3
1925 Amilcar CS
1926 Amilcar CGSS
1927 Amilcar C6
1928 Amilcar M
1928 Amilcar C8
1930 Amilcar C8 bis
1930 Amilcar CS8
1934 Amilcar Pégase
1938 Amilcar Compound

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Bibliotheque Nationale de France