Carhistory.gr Logo
  » motorbikes » Ariel Leader
Ariel Leader
motorbikes
Ο «ηγέτης» από την γηραιά Αλβιόνα κυκλοφόρησε με τη φιλοδοξία να προσφέρει στον αναβάτη του την άνεση ενός scooter με τις επιδόσεις μιας μοτοσικλέτας, ωστόσο στον εμπορικό τομέα δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την συντονισμένη επίθεση των ιαπωνικών μοντέλων.

Στα τέλη της δεκαετίας του '50 η «Ariel Motorcycles» αποφάσισε να βγάλει στην αγορά μια μοτοσικλέτα με προηγμένη τεχνολογία για την εποχή της και με ελκυστικά χρώματα, που θα συνδύαζε την άνεση με τις επιδόσεις. Έτσι, στα μέσα του 1958 παρουσίασε ένα ομολογουμένως εντυπωσιακό δίτροχο, με την άκρως φιλόδοξη ονομασία «Leader» (ηγέτης). Τη νέα δημιουργία της βρετανικής εταιρείας υπέγραφαν δύο ξεχωριστοί σχεδιαστές-μηχανικοί, οι Val Page και Bernard Knight, με τον πρώτο να είναι ήδη αναγνωρισμένος από τις προηγούμενες δουλειές του στην Brough, στην Triumph και στην BSA. Το δίδυμο εξέλιξε για τη μοτοσικλέτα ένα νέο δίχρονο μηχανικό σύνολο των 249 κυβικών εκατοστών, κατά τα πρότυπα της γερμανικής Adler, o oποίος απέδιδε 17 ίππους στις 6.250 στροφές ανά λεπτό. Η ευρηματικότητα των δύο συνεργατών δε σταμάτησε εκεί, αλλά συνεχίστηκε και στο υπόλοιπο κτίσιμο της κατασκευής, που ήταν επίσης καινοτομία: Στον αποτελούμενο από 20 χαλύβδινα τμήματα σκελετό της αναρτήθηκε ο κινητήρας, ο οποίος ακολούθως ντύθηκε με περίβλημα και κρύφτηκε εντελώς. Ακόμη, κάτω από την διπλή σέλα εγκαταστάθηκε η δεξαμενή των καυσίμων, ενώ υπήρχε και χώρος αποσκευών αρκετά μεγάλος για να χωρέσει μικροεργαλεία και ένα κράνος. Υιοθετώντας αυτές τις λύσεις κατέληξαν σε μια πλήρως «κλειστή» μοτοσικλέτα, στην οποία κανένα εξάρτημα δεν ήταν ορατό. Βέβαια, δεν ήταν οι πρώτοι που διάλεξαν αυτή τη λογική για την εξωτερική εμφάνιση του προϊόντος τους, αφού προηγήθηκε η Vincent «Black Prince» του 1954. Όσο για επιλογές στην βαφή, η βρετανική παράδοση έμεινε αυτή τη φορά στην άκρη δίνοντας τη θέση της στις καλόγουστες αποχρώσεις Cherry Red, Oriental Blue, και Admiral Gray. Ο «ηγέτης» διέθετε μεταξύ άλλων και μια ακόμη βρετανική «πρεμιέρα», καθώς ήταν η πρώτη μοτοσικλέτα από το Μεγάλο Νησί με δείκτες αλλαγής κατεύθυνσης που αναβόσβηναν.

  

Τίτλοι τέλους
Το ξεκίνημα στον στίβο των πωλήσεων ήταν θετικό για το «Leader», αφού κινήθηκε καλά, κερδίζοντας παράλληλα και το βραβείο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Motorcycle News» για την καλύτερη μοτοσικλέτα του 1959. Ο κατάλογος των επιλογών σε σημαντικά ή μη εξοπλιστικά στοιχεία που είχαν στη διάθεσή τους οι υποψήφιοι πελάτες ήταν ιδιαίτερα μακρύς, πολιτική ασυνήθιστη για τότε από πλευράς κατασκευαστή, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα λίγοι «ηγέτες» να μοιάζουν μεταξύ τους. Όμως, στο «έμπα» της δεκαετίας του '60 η δημοτικότητα του μοντέλου της Ariel επιβραδύνθηκε, εξαιτίας του σκληρού ανταγωνισμού. Ήδη τότε είχε αρχίσει η εμπορική σταδιοδρομία του «Arrow», που δεν ήταν παρά μια φθηνότερη απογυμνωμένη έκδοση του «Leader», με την χωρητικότητα του δίχρονου κινητήρα μειωμένη στα 200 κυβικά εκατοστά. Αυτά τα δύο μοντέλα έμελλε να είναι και τα τελευταία στην παραγωγική δραστηριότητα της Ariel, που δεν μπόρεσε να αντέξει στις αθρόες μοτοσικλετών από την Ιαπωνία, με συνέπεια την αναστολή των εργασιών της το 1965. Το όνομά της διατηρήθηκε στη ζωή για πέντε ακόμη χρόνια, καθώς η μητρική της εταιρεία BSA (η Ariel είχε εξαγοραστεί από αυτή το 1951) κατασκεύαζε το «Arrow» ως το 1967 και το μη επιτυχημένο εμπορικά «Ariel 3» των 49 κυβικών εκατοστών μέχρι το 1970.

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ARIEL LEADER
Kινητήρας: δίχρονος αερόψυκτος
Κυβισμός: 249 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 54 mm x 54 mm
Καρμπιρατέρ: Amal
Ισχύς: 17 ίπποι στις 6.250 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: 4 σχέσεων της Burman
Μετάδοση κίνησης: με αλυσίδα
Ανώτατη ταχύτητα: 112 χλμ./ώρα
Μέση κατανάλωση: 3,5 λτ./100 χλμ.
Ύψος καθίσματος: 762 χλστ.
Μεταξόνιο: 1.295 χλστ.
Φρένα εμπρός: ταμπούρα 152 χλστ.
Φρένα πίσω: ταμπούρα 152 χλστ.
Ελαστικό εμπρός: 3.25 x 16
Ελαστικό πίσω: 3.25 x 16
Χωρητικότητα ρεζερβουάρ: 9 λίτρα
Βάρος: 150 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1958-1965
Μονάδες παραγωγής: 22.000

credits

Source: realclassic.co.uk. Photos: maxcars.biz, shannons.com.au, bike-urious.com, racem.org, classicmotorads.com

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας