Carhistory.gr Logo
  » lost names » Autobleu Coupe
Autobleu Coupe
lost names
Το πιο κομψό από τα παράγωγα του Renault «4CV», που δεν σταδιοδρόμησε στην αγορά όσο του άξιζε...

Το Renault «4CV», το πρώτο στα χρονικά γαλλικό αυτοκίνητο που ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο πωλήσεις, ήταν μια ιδέα που γεννήθηκε την εποχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, έχοντας παράδειγμα το «σκαθάρι» του Porsche. Το αρχικό πρωτότυπό του ολοκληρώθηκε το 1942, με τους σχεδιαστές Fernand Picard, Charles-Edmond Serre και Jean-Auguste Riolfo να είναι υπεύθυνοι για την εξέλιξή του. To «4CV» εμφανίστηκε για πρώτη φορά δημόσια το 1946 στο Παρίσι, στη διάρκεια της διεθνούς έκθεσης. Το εργοστάσιο τότε είχε ήδη μετονομαστεί και λεγόταν «Regie Renault», αφού στις 16 Ιανουαρίου 1945 τα γαλλικά δικαστήρια είχαν διατάξει την άμεση κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων του Louis Renault, μετατρέποντας το βιομηχανικό του συγκρότημα σε ιδιοκτησία του κράτους. Τον Αύγουστο του επόμενου χρόνου ξεκίνησε η μαζική παραγωγή του, αρχικά με υδρόψυκτο κινητήρα 747 κ.εκ. ισχύος 17 ίππων, που συνδυαζόταν με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών σχέσεων. Με τον κινητήρα τοποθετημένο στον πίσω άξονα, το αυτοκίνητο ήταν ήδη από τα μέσα του 1949 το πιο δημοφιλές στη χώρα και με τις περισσότερες ταξινομήσεις, δικαιώνοντας έτσι το στόχο της επιδιωκόμενης καθιέρωσής του στη συνείδηση του κόσμου ως «λαϊκό αυτοκίνητο». Η επιτυχία του «Κατρ Σεβώ» συνέβαλε το 1956 στην έναρξη της παραγωγής του ίδιας φιλοσοφίας μοντέλου «Dauphine». Στον αγωνιστικό τομέα δεν τα κατάφερε άσχημα, κατορθώνοντας να νικήσει την κλάση του στις «24 ώρες» του Le Mans και στο Μille Miglia. Στις 4 Ιουνίου του 1961 το τελευταίο «4CV» εξήλθε από τη γραμμή παραγωγής, αριθμώντας συνολικά 1.105.547 μονάδες.

 

Παράδειγμα προς μίμηση 
Το επιτυχημένο μικρό μοντέλο πόλης ήταν μια καλή και αξιόπιστη βάση για τη δημιουργία ιδιαίτερων και ως επί το πλείστον αποκλειστικών εκδόσεων, από ανεξάρτητους αμαξοποιούς. Το «4CV» αρίθμησε πέντε τέτοιες εκδόσεις, αρχής γενομένης από το αεροδυναμικό roadster «Tank Vernet Pairard» του 1953. Στη συνέχεια ακολούθησε το «Barquette» του Raymond Rispal, αλλά και το εξίσου ελκυστικό Cabriolet του οίκου «Brissonneau et Lotz» (1956). Ασφαλώς δεν πρέπει να ξεχνάμε και το διασημότερο όλων, το «A106», που βασίστηκε στην πλατφόρμα του «4CV» και αποτέλεσε την πρώτη συνεργασία μεταξύ του βελτιωτικού οίκου της Διέππης «Αlpine» του Jean Redele και του εργοστασίου της Renault. Για το τέλος, αφήσαμε αυτό που θα μας απασχολήσει περισσότερο στο παρόν άρθρο, το «Autobleu Coupe». 

 

Όταν η ομορφιά δεν είναι αρκετή...
Η «Autobleu» ήταν ένας μικρός κατασκευαστής αυτοκινήτων με έδρα το Παρίσι, που ιδρύθηκε το 1950 από τους Maurice Mestivier και Roger Lepeytre. Η αρχική της δραστηριότητα αφορούσε την κατασκευή μηχανικών εξαρτημάτων, τα οποία οι αγοραστές μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να κάνουν τα Renault «4CV» τους να κινηθούν ταχύτερα. Τον Μάιο του 1953 παρουσίασε στον Τύπο ένα μικρό κομψό και πολυτελές coupe, με βάση τα μηχανικά μέρη του «4CV». Το αμάξωμα ήταν σχεδιασμένο στο Τορίνο από την Ghia του Τορίνο, με την συναρμολόγηση του μοντέλου να λαμβάνει χώρα στις εγκαταστάσεις της αμαξοποΐας του Henri Chapron, που εκείνη την εποχή ήταν μια από τις πιο φημισμένες στη Γαλλία. Στο αυτοκίνητο, που είχε χαλύβδινο πλαίσιο, χρησιμοποιήθηκε ευρέως το αλουμίνιο. Το συγκεκριμένο υλικό αναπτύχθηκε με γοργό ρυθμό στη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου στα μαχητικά αεροσκάφη, για να περάσει στη συνέχεια στον κλάδο του αυτοκινήτου και να βρεθεί σε δεύτερη μοίρα μετά την άνοδο των τιμών του στα τέλη της δεκαετίας του '50. Η εξωτερική εμφάνιση του Autobleu είχε ένα πολύ ιδιαίτερο στιλ, στοιχεία του οποίου υιοθετήθηκαν από την ίδια τη Renault το 1956, με την κυκλοφορία του «Dauphine». To μηχανικό σύνολο του αυτοκινήτου δεν ήταν άλλο από τον τετρακύλινδρο σε σειρά κινητήρα του «4CV», χωρητικότητας 747 κ.εκ. και απόδοσης 26 ίππων αντί των 17 του δημοφιλούς γαλλικού μικρού, χάρις στη χρήση μιας πολλαπλής εισαγωγής που κατασκεύαζε η Autobleu και του συνδυασμού της με το καρμπιρατέρ «BIC 22» της Solex. Αρχική φιλοδοξία ήταν το όμορφο coupe να μπορεί να αναπτύξει τελική ταχύτητα 115 χλμ./ώρα, κάτι που δεν έγινε εφικτό, καθώς μόλις που ξεπερνούσε τα 100. Αυτό ήταν λογικό, αφού το κύριο ζητούμενο από την εταιρεία ήταν το στιλ και η κομψότητα. Τα πράγματα βελτιώθηκαν, όταν το μοντέλο απέκτησε τον κινητήρα των 845 κ.εκ., φαίνεται όμως πως ήταν μάλλον αργά για να ανακάμψει και να καλυτερεύσει τη θέση του στην αγορά. Το 1958 η Autobleu δεν αναφερόταν πλέον ως αυτοκινητοβιομηχανία, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της πριν φτάσει τα δέκα χρόνια ζωής. Όσο για το coupe της, στα τέσσερα περίπου χρόνια που έμεινε στην παραγωγή αρίθμησε μόλις 81 μονάδες.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

AUTOBLEU COUPE
Kινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 747 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 54.5 mm x 80 mm
Σχέση συμπίεσης: 7.25:1
Καρμπιρατέρ: Solex BIC 22
Ισχύς: 26 ίπποι στις 4.100 σ.α.λ.
Ροπή: 55 Nm στις 2.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 3 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 101 χλμ./ώρα
0-60 χλμ./ώρα: 12,8 δλ.
Μήκος: 3.750 χλστ.
Πλάτος: 1.470 χλστ.
Ύψος: 1.340 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.100 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.210 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.210 χλστ.
Βάρος: 640 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1953-1957
Μονάδες παραγωγής: 81

credits

Source: histoirauto.eklablog.com, acso-classic.com. Photos: classic.cars.free.fr, hiveminer.com, auto-ancienne-a-votre-service.fr

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας