Carhistory.gr Logo
  » racing » SPEED » BRE 2000 Roadster
BRE 2000 Roadster
SPEED

Τα Fairlady της Brock Racing Enterprises, που έγραψαν τη δική τους ιστορία στους αμερικανικούς αγώνες και συνέβαλαν στο κτίσιμο του καλού ονόματος της Datsun στην αγορά των ΗΠΑ.

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '60 τα ιαπωνικά μοντέλα ήταν ακόμη άγνωστα στην τεραστίου μεγέθους αγορά αυτοκινήτου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, στην οποία εισήλθαν για πρώτη φορά το 1958, με το Toyopet Crown. Τα εργοστάσια της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου έπρεπε να κάνουν ακόμη αρκετά για να πείσουν τους υποψήφιους πελάτες τους, ως προς την εύρυθμη λειτουργία των τετράτροχων προϊόντων τους. Ένα βασικό επικοινωνιακό στοιχείο, περισσότερο σε εκείνη την εποχή και σημαντικά λιγότερο στη σημερινή, ήταν η προβολή τους μέσω της αγωνιστικής δράσης σε μεγάλες διεθνείς αναμετρήσεις και εθνικά πρωταθλήματα. Στην προσπάθειά τους αυτή συνέδραμαν, άλλοτε με το μανδύα του οδηγού κι άλλοτε με εκείνον του εξελικτή, πολλοί άξιοι μη Ιάπωνες. Ένας από αυτούς ήταν και ο Peter Brock...

Brock Racing Enterprises
O πρωταγωνιστής της ιστορίας μας ήταν ένας ταλαντούχος σχεδιαστής-μηχανολόγος, γνωστός από την σημαντική συμβολή του στα επιτυχημένα προγράμματα εξέλιξης του Shelby Daytona Cobra Coupe και της Chevrolet Corvette Sting Ray. Τον Δεκέμβριο του 1965 ο φιλόδοξος Αμερικανός είχε ξεκινήσει τη δική του εταιρεία, την Brock Racing Enterprises (BRE). Κι η πρώτη εταιρεία της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου που τον προτίμησε ήταν η Hino, αρχικά συνάπτοντας συμφωνία μαζί του για την αγωνιστική προετοιμασία του μικρού μοντέλου τους Contessa,που θα συμμετείχε στα πρωταθλήματα αυτοκινήτων παραγωγής των ΗΠΑ. Μένοντας ευχαριστημένοι από τη συνεργασία προχώρησαν ακόμη παραπέρα, ορίζοντάς τον υπεύθυνο για την εξέλιξη ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου, με το οποίο θα λάμβαναν μέρος στο Ιαπωνικό Grand Prix του 1967. Ο πρόεδρος της εταιρείας μάλιστα προσδοκούσε περισσότερα, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο συμμετοχής ακόμη και στις 24 ώρες του Le Mans. Το Samurai GT που προέκυψε από τον εκ νέου γάμο των δύο πλευρών, ήταν επί της ουσίας ένα αμερικανικό αγωνιστικό με ιαπωνική καρδιά. Ο Καλιφορνέζος έντυσε το σασί με αλουμινένιο αμάξωμα, φροντίζοντας να τροποποιήσει τον 4κύλινδρο σε σειρά κινητήρα των 1.293 κ.εκ. της δεύτερης γενιάς του Contessa. Το πιο νεωτεριστικό στοιχείο όμως ήταν η υιοθέτηση κινητής πίσω αεροτομής, που μέσω ενός χειροκίνητου μηχανισμού ρύθμιζε την κάθετη δύναμη στην πίστα. Οι αγώνες έμπαιναν στον κόσμο των αεροδυναμικών βοηθημάτων με πρώτο διδάξαντα τον Jim Hall, εξέλιξη που ο Brock αντιλήφθηκε αμέσως.

Από τη Hino στη Datsun...

Όταν έφτασε η στιγμή για δράση, το αυτοκίνητο αποκλείστηκε από τους αγωνοδίκες, με αιτιολόγημα την παράβαση των κανονισμών που όριζαν την απόστασή του από το έδαφος. Τα δεδομένα όμως άλλαξαν περαιτέρω, με τον θάνατο του προέδρου της Hino Motors και την απόκτηση του ελέγχου της εταιρείας από την Toyota. Τα νέα αφεντικά αποφάσισαν να ακυρώσουν το αγωνιστικό πρόγραμμα της θυγατρικής τους και να στείλουν το BRE Samurai GT στο χρονοντούλαπο. Αυτό δεν επηρέασε άμεσα τον Brock, αφού του ανέθεσαν να εξελίξει ένα αγωνιστικό του Group 6 για τους μεγάλους αγώνες αντοχής και το Le Mans. Όμως oι ιθύνοντες της Toyota άλλαξαν γνώμη λίγο πριν την παρουσίασή του ματαιώνοντας το project, ενώ ανέθεσαν την αγωνιστική προετοιμασία του 2000 GT στον Carroll Shelby, αφήνοντάς τον στο περιθώριο. Από τύχη, σύμπτωση ή ίσως και από αντίδραση ο Brock στη συνέχεια έστρεψε την προσοχή του στην Datsun, επιλέγοντας για την ομάδα του το 2000 Roadster.

Fairlady...

Το αγωνιστικό όπλο του Peter Brock ήταν ο πρόγονος της περίφημης σειράς Ζ και παραγόταν από το 1959 μέχρι το 1970. Η ονομασία του ιαπωνικού roadster διέφερε από αγορά σε αγορά, σίγουρα η πιο ελκυστική ήταν εκείνη που απευθυνόταν στους ψαγμένους οδηγούς της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου (Fairlady). To 1963 ανανεώθηκε σημαντικά και από πλευράς εξωτερικής εμφάνισης, αφήνοντας οριστικά πίσω του τους κινητήρες των 1.000 κ.εκ. (S211) και των 1.200 κ.εκ. (SPL212/SP213). Τη χρονιά εκείνη εφοδιάστηκε με τον 4κύλινδρο σε σειρά κινητήρα των 1.500 κ.εκ. (SP310/SPL310) και δύο χρόνια αργότερα κάτω από το εμπρός καπό του τοποθετήθηκε το μηχανικό σύνολο των 1.600 κ.εκ. (SP311/SPL311). Το κατά πολλούς πρώτο αληθινό sport αυτοκίνητο της Datsun έφτασε στο απόγειό του τον Μάρτιο του 1967, όταν για πρώτη φορά εξοπλίστηκε με τον δίλιτρο κινητήρα U20 της εταιρείας (SR311/SRL311, με το γράμμα L να συνεχίζει να υποδηλώνει τις αριστεροτίμονες εκδόσεις). Στη βασική του έκδοση απέδιδε 133 ίππους, οι οποίοι γίνονταν 150 στο προαιρετικό αγωνιστικό πακέτο, που περιλάμβανε και τα καρμπιρατέρ Mikuni/Solex. Σε αυτό το πακέτο παρενέβη ο Brock, για να προκύψει ύστερα από τις απαραίτητες για την περίσταση αναβαθμίσεις το BRE 2000 Roadster, της κλάσης D Production του πρωταθλήματοςπου διοργάνωνε το Sports Car Club America(SCCA). Στη διάρκεια των αλλαγών αυτών τα καρμπιρατέρ Mikuni/Solex αντικαταστάθηκαν από τα Hitachi/SU.

Action...

Βρισκόμαστε στο 1969 και δύο χρόνια νωρίτερα η Datsun είχε κατακτήσει τον πρώτο της εθνικό τίτλο στην Αμερική, στην κλάση F Production του πρωταθλήματος SCCA, με το 1600 Roadster και οδηγό τον Bob Sharp. Το αγωνιστικό της BRE απέσπασε ορισμένα εξαιρετικά αποτελέσματα στις αρχές της περιόδου, με οδηγό τον Frank Monise, καταγράφοντας μια σειρά από ρεκόρ γύρων. Χάρις στην άψογη προετοιμασία της, η ομάδα πήρε τον περιφερειακό τίτλο της Southern Pacific Divisional του SCCA, στην πρώτη της χρονιά εμπλοκής με το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Στα μέσα της σεζόν ηBrock Racing Enterprises, με την τεχνική και την οικονομική υποστήριξη της Datsun, προετοίμασε ένα ακόμη 2000 Roadster για τους αγώνες. Ο Peter Brock αρχικά δοκίμασε ως πιλότο τον Jon Woodner, που είχε αγωνιστεί με το αυτοκίνητο για λογαριασμό της Datsun Racing Team. Όμως τελικά προτίμησε τον νεαρό John Morton, που τον ήξερε από τις ημέρες των Cobra και παλαιότερα έτρεχε με Lotus 7 και 23. Ο Morton πήρε θέση με το αυτοκίνητό του δίπλα στον Monise στους αγώνες της κατηγορίας D Production και, παρά την καθυστερημένη ένταξή του στην ομάδα, έδειξε τα προσόντα του. Όμως, η ατυχία χτύπησε την ομάδα στο American Road Race of Champions, που διεξαγόταν στο αυτοκινητοδρόμιο της Daytona: Τα δύο BRE 2000 Roadster έκαναν το 1-2 στις κατατακτήριες δοκιμές και παρουσιάζονταν ως φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου, αλλά στους πρώτους κιόλας γύρους του αγώνα εγκατέλειψαν αμφότερα από μηχανικές βλάβες. Έτσι, ο δρόμος έμεινε ανοιχτός για τον dealer της Datsun από το Oregon Jack Scoville να τερματίσει πρώτος και να πάρει το πρωτάθλημα D Production, στο τιμόνι ενός ελαφρωμένου εργοστασιακού 2000 Roadster.

Επιτυχημένο τέλος

Στα τέλη του 1970 ο Peter Brock πούλησε τα δύο αγωνιστικά του. Το αυτοκίνητο του Morton κατέληξε στον Bob McQueen, ενώ εκείνο του Monise αγοράστηκε από τον Gene Felton. Οι δύο οδηγοί, αμφότεροι με καταγωγή από την Πολιτεία της Georgia, πάλεψαν σκληρά μεταξύ τους για τον τίτλο της D Production τα δύο επόμενα χρόνια. Τελικά και οι δύο τίτλοι (του 1971 και του 1972) κατέληξαν στον πρώτο, που τη δεύτερη φορά άντεξε και στην πίεση που του ασκήθηκε από τους πιλότους των ημι-εργοστασιακών Triumph. Με αυτόν τον τρόπο δικαιώθηκε η δουλειά που είχε κάνει η Brock Racing Enterprises στα αυτοκίνητα της Datsun, που κατέκτησαν τίτλους, έστω και χωρίς την επιμελητεία της ομάδας που τα εξέλιξε και τα προετοίμασε αγωνιστικά.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

DATSUN 2000 ROADSTER
Αμάξωμα: διθέσιο roadster
Kινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 1.982 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 87.2 mm x 83 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.5:1
Καρμπιρατέρ: 2 Μikuni-Solex
Ισχύς: 150 ίπποι στις 6.000 σ.α.λ.
Ροπή: 19,1 χλγμ. στις 4.800 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 5 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 200 χλμ/ώρα
0-80 χλμ./ώρα: 6,4 δλ.
Μήκος: 3.955 χλστ.
Πλάτος: 1.495 χλστ.
Ύψος: 1.325 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.280 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.275 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.200 χλστ.
Βάρος: 910 κιλά
Περίοδος παραγωγής:Μάρτιος 1967-Απρίλιος 1970
Μονάδες παραγωγής: 15.006 (τα 2.129 δεξιοτίμονα)

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Nissan