Carhistory.gr Logo
  » racing » SPEED » BRM Can-Am series cars
BRM Can-Am series cars
SPEED

Τα θηριώδη βρετανικά αγωνιστικά του Group 7 με την αμερικανική καρδιά

To 1969 η British Racing Motors περιέλαβε στο έμψυχο δυναμικό της ως διευθυντή σχεδιασμού τον Tony Southgate, στην προσπάθειά της να καλύψει επιτέλους το χαμένο έδαφος στα Grand Prix και να αφήσει πίσω της τα ανεπιτυχή αποτελέσματα του δεύτερου μισού της δεκαετίας του '60. Η παγκόσμια πρωταθλήτρια του 1962 και παραδοσιακή αντίπαλος των Lotus εντός και εκτός Ηνωμένου Βασιλείου, είχε να νικήσει αγώνα της Formula 1 από το Monaco του 1966, με τον Jackie Stewart και το μονοθέσιο με σχήμα πούρου «Ρ261». Την ίδια χρονιά, ο τρίλιτρος H16 κινητήρας της που δεν μακροημέρευσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είχε κερδίσει το Watkins Glen, τοποθετημένος στο σασί της Lotus του Jim Clark. Aυτές ήταν οι τελευταίες επιτυχίες της βρετανικής ομάδας, ως το Spa του 1970, όπου το νέο «P153» με πιλότο τον έμπειρο Μεξικανό Pedro Rodriguez είδε πρώτο τη σημαία του τερματισμού. Στους ευτυχείς εκείνης της ημέρας συμπεριλαμβάνεται ασφαλώς και ο Southgate, που είδε το αγωνιστικό του να φέρνει ξανά δάφνες στη BRM. Στη συνέχεια και για τα επόμενα δύο χρόνια, ακολούθησε μια περίοδος αναγέννησης για την εταιρεία από πλευράς αποτελεσμάτων, με αποκορύφωμα τη νίκη στο πριγκιπάτο του Monaco το 1972.


Ρ154
Η σειρά αγώνων «Canadian-American» (Can-Am) με αυτοκίνητα πιστοποιημένα στο Group 7, που αρχής γενομένης το 1966 λάμβανε χώρα στη Βόρεια Αμερική με μεγάλη επιτυχία στο δεύτερο εξάμηνο κάθε χρονιάς, αποτέλεσε εκείνη την εποχή ένα ακόμη πεδίο δράσης για τον ταλαντούχο Tony. H ΒRM του ζήτησε να σχεδιάσει ένα αγωνιστικό ειδικά γι αυτή τη σειράκι εκείνος ανταποκρίθηκε θετικά, καθώς είχε ήδη στο ενεργητικό του ανάλογη εμπειρία, από τη δουλειά του στις Lola του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Sport Aυτοκινήτων και όχι μόνο. Το «όπλο» της βρετανικής ομάδας για τα αυτοκινητοδρόμια της άλλης πλευράς του Ατλαντικού ακολούθησε την τυπική κωδικοποίηση της BRM και ονομάστηκε «Ρ154». Με αυτοφερόμενο πλαίσιο από αλουμίνιο και ανεξάρτητη ανάρτηση σε όλους τους τροχούς, διέθετε ελαφρωμένο αμάξωμα, κατασκευασμένο από fiberglass. Ο Southgate πίστευε ότι λόγω του σφηνοειδούς σχήματός του, η κάθετη δύναμη που παρήγαγε ήταν επαρκής, αυτή ήταν και η αιτία που δεν εξόπλισε το πίσω μέρος του με αεροδυναμική πτέρυγα. Αντί γι αυτό, επιμήκυνε την ουρά του κατά το δοκούν, ακολουθώντας το παράδειγμα των Porsche του Le Mans (ducktail). Oι ειδικές ανάγκες τωναγώνων της σειράς Can-Am λήφθηκαν σοβαρά υπόψιν από την εταιρεία, που αφήνοντας στην άκρη την τακτική της να κατασκευάζει μόνη τους κινητήρες της, αναζήτησε κατάλληλο για τις περιστάσεις μηχανικό σύνολο από τα αμερικανικά εργοστάσια. Τελική επιλογή ήταν ο V8 της Chevrolet, ο οποίος συνδυάστηκε με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων της Hewland. Η τελευταία πινελιά στο αυτοκίνητο ήταν το λευκό χρώμα του αμαξώματος, με τις κόκκινες και τις πράσινες ρίγες, ευγενική προσφορά του χορηγού (Castrol). Το BRM «Ρ154» ανέλαβε να οδηγήσει ο Καναδός πιλότος George Eaton, με σημαντική εμπειρία στην κατηγορία Can-Am.

Φτωχά αποτελέσματα...

Το βάπτισμα του πυρός για το αγωνιστικό της BRM στο Can-Am έλαβε χώρα στις 14 Ιουνίου 1970 στο Mosport, όπου ο Eaton αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με μηχανικά προβλήματα, ενώ βρισκόταν στην έβδομη θέση της προσωρινής κατάταξης. Όμως, δεκαπέντε ημέρες αργότερα στο Mont-Tremblant, ο Καναδός οδηγός έφερε το «Ρ154» στην τρίτη θέση του βάθρου των νικητών. Ωστόσο, η επιτυχία αποδείχθηκε αποσπασματική, καθώς τίποτε άλλο -εκτός από δεκάδες μικρά και μεγάλα προβλήματα- δεν την ακολούθησε. Για τους τρεις τελευταίους αγώνες, η BRM έδωσε το αυτοκίνητο στο μεγάλο της αστέρι, τον Pedro Rodriguez της Formula 1. Τα πράγματα πήγαν λίγο καλύτερα, με τον Μεξικανό να τερματίζει ένατος στο Donnybrooke, πέμπτος στη Laguna Seca και τρίτος στο Riverside.

Ρ167

Μετά την απογοητευτική για τους στόχους της εταιρείας σεζόν του 1970, το αυτοκίνητο σχεδόν επαναδιατυπώθηκε, αναθεωρημένο καίρια και στην αεροδυναμική του. Μια μύτηπου έμοιαζε με «φτυάρι» και μια ξεχωριστή πίσω πτέρυγα προστέθηκαν στο αυτοκίνητο, για να το κάνουν πιο σταθερό στις μεγάλες ταχύτητες. Το «P167» -όπως κωδικοποιήθηκε- αρχικά έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Interserie, με οδηγό τον Brian Redman. Οι δύο νίκες του τελευταίου έδωσαν το έναυσμα για την αποστολή του ενός από τα δύο αγωνιστικά στη Βόρεια Αμερική, για τους τελικούς γύρους του Can-Am. Ο Howden Ganley οδήγησε το αυτοκίνητο στην τέταρτη θέση στη Laguna Seca, ενώ ο Brian Redman που ήταν πίσω από το τιμόνι του στο Riverside, τερμάτισε τρίτος. Το 1972 το «P167» συμμετείχε ξανά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Interserie, κερδίζοντας τρεις νίκες, δύο με τον Howden Ganley και μια με τον Helmut Marko. Ύστερα από τρεις αγωνιστικές περιόδους με αποτελέσματα που κρίθηκαν μέτρια, η BRM πούλησε τα αγωνιστικά του Group 7 με όλα τους τα συνοδευτικά στον ιδιώτη οδηγό αγώνων David Hepworth, ο οποίος ήδη κατείχε ένα από τα P154. Εκείνος συνέχισε να αγωνίζεται στην Interserie με περιορισμένη επιτυχία ως το 1974.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

BRM P154
Σχεδιαστής:Tony Southgate
Kινητήρας: Chevrolet V8 90o
Κυβισμός: 7.620 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 105 mm x 108 mm
Ισχύς: 760 ίπποι στις 6.800 σ.α.λ.
Ροπή: 881 Nm στις 5.600 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο Hewland 4 σχέσεων
Μεταξόνιο: 2.362 χλστ.
Βάρος: 700 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1970-1972
Μονάδες παραγωγής: 5 (2 P154, 2 P167, 1 ενδιάμεσο)

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας