Carhistory.gr Logo
  » lost names » Bignan
Bignan
lost names
Η Παριζιάνα του Μεσοπολέμου που κέρδισε το ράλλυ του Monte Carlo...

H Bignan Automobiles ήταν μια ανεξάρτητη γαλλική εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων, που με έδρα το Παρίσι δραστηριοποιήθηκε με επιτυχία στον κλάδο από το 1918 μέχρι το 1931. Ψυχή της ήταν ασφαλώς ο Jacques Bignan, ένας ικανότατος μηχανολόγος που παρήγαγε κατά παραγγελία κινητήρες εσωτερικής καύσης, στα χρόνια πριν το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Μετά την παύση των εχθροπραξιών ίδρυσε την εταιρεία «Etablissements Industriels J. Bignan», η οποία μάλιστα έλαβε μέρος με δικό της περίπτερο και στο Motor Show της Πόλης του Φωτός, τον Οκτώβριο του 1919.

Το πρώτο μοντέλο
Η πρώτη δημιουργία της Bignan, με μεταξόνιο 2.860 χλστ. και 4κύλινδρο μηχανικό σύνολο των τριών λίτρων, ανήκε στην κατηγορία των 25 φορολογήσιμων ίππων (25 CV). Η τιμή πώλησής του ως σασί-κινητήρας, γυμνό από αμάξωμα και χωρίς ελαστικά, ξεκινούσε από τα 30.000 γαλλικά φράγκα. Αν σήμερα αυτό μας ακούγεται παράξενο, αυτός ήταν ο κανόνας όταν αγόραζες αυτοκίνητο εκείνη την εποχή. Στη συνέχεια επέλεγες τον καροσερίστα της αρεσκείας σου και του ζητούσες τη διαμόρφωση που επιθυμούσες, σε συνάρτηση πάντα με το πορτοφόλι σου. Μπορούσες βέβαια να ολοκληρώσεις το αυτοκινητό σου με τη συνεργασία του κατασκευαστή του, βάζοντας και πάλι το χέρι στην τσέπη για όποια προσθήκη ζητούσες (και από αυτές κάποιες ήταν απαραίτητες). Για παράδειγμα, δίνοντας συνολικά 38.500 φράγκα, αποκτούσες την έκδοση Torpedo του μοντέλου της Bignan, που επιπλέον ήταν το επίσημο όχημα του Tour de France το 1920. Στη πλειοψηφία του πάντως, το πρώτο δημιούργημα του νέου εργοστασίου από το Παρίσι, πούλησε περισσότερο με το Tourer αμάξωμα.

Toujours en avant du progres
Το 1922 η εταιρεία παρουσίασε δύο νέα μοντέλα. Το πρώτο από αυτά φιλοξενούσε κάτω από το κάλυμμα του κινητήρα του το 4κύλινδρο μηχανικό σύνολο των 1.086 κ.εκ. τoυ Salmson ΑL3, με το μονό καρμπιρατέρ της Zenith, απόδοσης 24 ίππων. Το δεύτερο (των 11 φορολογήσιμων ίππων, 11CV) ήταν δίλιτρο, με κιβώτιο ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων και υποβοήθηση στα φρένα, που υπήρχαν μόνο μπροστά. Η ισχύς του μοντέλου παραγωγής ανερχόταν στους 50 ίππους, με την 16βάλβιδη αγωνιστική έκδοση να κερδίζει άλλους 20 χάρις στις δεσμοδρομικές βαλβίδες του Emile Petit, τεχνική επιλογή που εμφανιζόταν για δεύτερη φορά από το 1910, την οποία ο Γάλλος μηχανικός εξέλιξε περαιτέρω τα επόμενα χρόνια στα μοντέλα της Salmson. Ο κύριος σκοπός της εφαρμογής αυτού του συστήματος ήταν να αναγκαστεί η βαλβίδα να εκτελέσει όσο το δυνατόν πιστότερα την αποστολή της, με τις απώλειες ενέργειας σχεδόν αμελητέες, τις καμπύλες απόδοσης ομοιόμορφες και την αξιοπιστία βελτιωμένη. Συντάκτες αυτοκινήτου και δημοσιογράφοι της εποχής επιβεβαίωσαν όσα υπηστήριζε η εταιρεία, όταν οδηγώντας την αγωνιστική έκδοση ανέφεραν πως μπόρεσαν να αναπτύξουν ταχύτητα 140 χλμ./ώρα.

Αγωνιστικές επιτυχίες
Με τη συνδρομή του 16βάλβιδου κινητήρα με τις δεσμοδρομικές βαλβίδες, το αυτοκίνητο της Bignan κέρδισε την κατηγορία του στις 24 ώρες του Spa το 1923. Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη σημαντική αγωνιστική διάκριση σε διεθνές επίπεδο. Τρία χρόνια νωρίτερα, τρία Type B είχαν λάβει μέρος στο GP de Voiturettes του Le Mans, με τα αγωνιστικά των Nogue και Delauney να τερματίζουν στην δεύτερη και στην τρίτη θέση της γενικής κατάταξης, πίσω από τη νικήτρια Bugatti Type 13. Το 1923, στην πρώτη διοργάνωση των 24 ωρών του Le Mans, το δίλιτρο Bignan ολοκλήρωσε την επίπονη διαδικασία ανεβαίνοντας στην τρίτη θέση του βάθρου των νικητών, πίσω από τα δύο Chenard & Walcker. To αυτοκίνητο με τον αριθμό 23 και με πλήρωμα τους Ρaul Gros-Raymond de Tornaco είδε την σημαία της Γαλλίας (που χρησιμοποιήθηκε για να σηματοδοτήσει τον τερματισμό) οκτώ γύρους πίσω από το νικητή. Η μεγαλύτερη στιγμή για την εταιρεία από το Παρίσι ήρθε το 1924, όταν το αγωνιστικό της με οδηγό τον Jacques Edouard Ledure νίκησε το ράλλυ του Monte Carlo, έχοντας ξεκινήσει από τη Γλασκώβη (εκείνη την εποχή ο αγώνας στις διαδρομές του πριγκιπάτου εκκινούσε από διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, μεταξύ των οποίων και η Αθήνα). Χαρακτηριστικό του κλίματος, αλλά και της υπερηφάνειας που επικρατούσε στο εργοστάσιο για τις επιτυχίες της περιόδου 1923-1924, ήταν το σλόγκαν «Toujours en avant du progres» (πάντα μπροστά από την πρόοδο), με το οποίο εμφανίστηκε τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου των Παρισίων.

Τα προβλήματα που δεν τελείωσαν ποτέ
To 1926 το μοντέλο με τον 4κύλινδρο κινητήρα των 1.975 κ.εκ. και των 11 φορολογήσιμων ίππων επανασχεδιάστηκε, με την 8βάλβιδη έκδοση παραγωγής να αποδίδει 60 ίππους. Δύο ακόμη μηχανικά σύνολα, των 1.2 και των 1.6 λίτρων, προστέθηκαν στη γκάμα των Bignan που πλέον διέθεταν φρένα σε όλους τους τροχούς. Όμως η χρονιά ήταν κακή, αποκαλύπτοντας μεγάλα οικονομικά προβλήματα που εντάθηκαν από το υψηλό κόστος της συμμετοχής στους αγώνες και τελικά έμειναν άλυτα. Η εταιρεία πέρασε στον έλεγχο της Société La Cigogne και ο ιδρυτής της Jacques Bignan αποχώρησε. Ύστερα από δύο χρόνια, αφού είχαν μεσολαβήσει και άλλοι ιδιοκτήτες, ανέλαβε τα ηνία η Mécanique-Outillage-Pièces (MOP). Η τελευταία παρουσίασε δύο μοντέλα στην έκθεση της Πόλης του Φωτός το 1928, υπό την ονομασία MOP-Bignan. Το ένα από αυτά ήταν το γνωστό δίλιτρο της 11CV, ενώ το άλλο διέθετε 8κύλινδρο κινητήρα των 2.5 λίτρων, ανήκοντας στην κατηγορία των 14 φορολογήσιμων ίππων. Η μικρή σε αριθμούς παραγωγή τους διεκόπη το 1931, όταν η εταιρεία σταμάτησε οριστικά τις δραστηριότητές της.

Source: frenchvintageautomobiles.com, teamdan.com, Nick Georgano «The Complete Encyclopaedia of Motorcars 1885-1971». Photos: hprints.com, thschneider.wordpress.com, wikiwand.com

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας