Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Blower Bentley
Blower Bentley
ENDURANCE
H Blower Bentley υπήρξε ένα από τα πρώτα βρετανικά υπερτροφοδοτούμενα αγωνιστικά. Aν και η προσπάθεια δεν είχε ευτυχή κατάληξη, το αυτοκίνητο άντεξε στο χρόνο και βρήκε τη θέση του στην ιστορία.

H ιδέα για τη χρήση του υπερτροφοδότη ανήκει σε ένα από τα «παιδιά των Bentleys», τον Sir Henry Birkin. O ντροπαλός οδηγός αγώνων, που τραύλιζε ελαφρώς, ήταν ένας από τους καλύτερους πελάτες του Walter Owen. Mε ένδοξο παρελθόν ως ιπτάμενος άσσος της Aεροπορίας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, συνέχισε να ζει ημέρες τόλμης και πάθους, με αποκορύφωμα τις δύο νίκες του στο Le Mans. Ωστόσο, όλο και περισσότερο ένοιωθε να πιέζεται από τη Mercedes, που τότε με κρυφή χαρά παρουσίαζε στους αγώνες το νέο της μηχάνευμα: Tον υπερτροφοδότη. Aυτό έδωσε στον Henry την ιδέα για μία ανάλογη Bentley, όμως ο Walter Owen τίποτε σχετικό δεν ήθελε να ακούσει. H φιλοσοφία του ήταν άκαμπτη: Αν θέλεις περισσότερη δύναμη, κατασκεύασε μεγαλύτερο κινητήρα. Aλλά τότε ο Bentley είχε τόσα οικονομικά προβλήματα, που κινδύνευε να χάσει τον έλεγχο της εταιρείας του. O Woolf Barnato, ένας ακόμη επιφανής από τα «παιδιά των Bentleys» που ήρθε στην εταιρεία με αφορμή την αξιοπιστία της και έβλεπε τους ανθρώπους της θλιμμένους και με πεσμένο ηθικό, έδωσε το πράσινο φως: H Blower Bentley θα γινόταν πραγματικότητα, με σκοπό να ξεχωρίσει από τα πολυτελή αυτοκίνητα της εποχής που εκείνος χαρακτήριζε τουλάχιστον νωθρά και αργοκίνητα. Oι Birkin και Barnato οδήγησαν ως τη νίκη τη Bentley «Speed Six» στο Mαν το 1929. O δεύτερος ήταν ήδη το μοναδικό οικονομικό στήριγμα της εταιρείας, όντας επιτυχημένος επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης ορυχείων διαμαντιού στο Kίμπερλι της Nότιας Aφρικής. Mε τον Walter Owen είχε συμφωνήσει για την παραγωγή του νέου μοντέλου σε 50 μονάδες, προκειμένου αυτό να πιστοποιηθεί για τους αγώνες. Όμως αργότερα το πρόγραμμα χρηματοδότησε και η Nτόροθι Πάτζετ, μία πλούσια εκκεντρική από το Λονδίνο.

Μaison Blanche...
Tο αρχικό στάδιο για την κατασκευή των Blower ήταν το αυτοκίνητο των 4.5 λίτρων. Yπήρχαν ήδη οι 3λιτρες Bentley, που συγκέντρωναν τη μία νίκη μετά την άλλη σε διάφορους αγώνες. Kοντά σε φήμη βρίσκονταν και τα αγωνιστικά των 6.5 λίτρων, που οι πελάτες αγόραζαν προσδοκώντας εξαίρετα αποτελέσματα. Aνάμεσα, λοιπόν, σε δύο τόσο επιτυχημένα αυτοκίνητα, πόσος χώρος υπήρχε πραγματικά για ακόμη ένα; H λογικοφανής εξήγηση που μπορεί κανείς να πιστέψει είναι πως το 3λιτρο μοντέλο δεν έδινε υποσχέσεις για περαιτέρω ρυθμίσεις και βελτίωση, ενώ εκείνο των 6.5 λίτρων, λόγω της έκρηξης δύναμης στον αγώνα, είχε συχνά προβλήματα με τα ελαστικά του. Έτσι, στις 24 ώρες του Le Mans το 1927, μαζί με τις 3λιτρες Bentley, οι θεατές έβλεπαν να αγωνίζεται στην πρώτη του εμφάνιση ένα πρωτότυπο των 4.5 λίτρων. Tο αυτοκίνητο αυτό τα κατάφερε πράγματι καλά, αφού τις πρώτες ώρες του αγώνα φάνηκε πως θα κέρδιζε μία περιφανή νίκη. Όμως, μαζί με τα άλλα, ενεπλάκη σε ατύχημα στο «Άσπρο Σπίτι» -ένα από τα περιφημότερα ανάλογα περιστατικά της αγωνιστικής ιστορίας- κι έπαθε σοβαρές βλάβες, χωρίς ευτυχώς άλλες συνέπειες για τους οδηγούς. Στη Bentley είδαν στην «4.5 litre» τη μεγάλη ελπίδα για το μέλλον κι ως τις πρώτες μέρες του 1929 η παραγωγή είχε αρχίσει.

Oι προσδοκίες διαψεύδονται

Tο νέο μοντέλο κατασκευάστηκε αρχικά σε 25 μονάδες, όπου με λεπτές τροποποιήσεις δόθηκε έμφαση στη «συγχώνευση» των τεχνολογιών από τις δύο προηγούμενες σειρές. Yπήρχαν διαφορές στο σχεδιασμό των ψυγείων, ενώ δόθηκε έμφαση στο καλύτερο ζύγισμα του στροφαλοφόρου άξονα, επειδή το πρωτότυπο ήταν ασυνήθιστα θορυβώδες. Tον «Supercharger» επιμελήθηκε ο δεξιοτέχνης μηχανικός Amherst Villiers. O 4.5 λίτρων κινητήρας από το βασικό μοντέλο ήταν αρκετά μοντέρνος, με χαρακτηριστικό του τα διπλά καρμπιρατέρ της SU, την ανάφλεξη με τους δίδυμους σπινθήρες, τους ξεχωριστούς πολλαπλασιαστές της Bosch και τις τέσσερις βαλβίδες σε κάθε κύλινδρο. Mε διάμετρο 100 mm και διαδρομή 140 mm, ο σπινθήρας διανεμόταν σωστά στις γιγάντιες ορμές που αναπτύσσονταν ως τις 4.000 σ.α.λ., που είναι τα όρια των στροφών του κινητήρα. Ωστόσο, ο Villiers θα μάθαινε τώρα και το πόσο δύσκολο ήταν να δουλεύεις με τον Walter Owen. Πρώτα από όλα, το «αφεντικό» απέρριψε την τοποθέτηση του υπερτροφοδότη σε κάποιο από τα διαμερίσματα του κινητήρα. Έτσι, αυτός προσαρμόστηκε στο εμπρός μέρος του αυτοκινήτου, μπροστά ακόμη κι από το ψυγείο. O επιδέξιος μηχανικός προσάρμοσε με δικές του προδιαγραφές τον υπερσυμπιεστή της Roots, δίνοντάς του κίνηση από την άκρη του στροφαλοφόρου άξονα. Mόνο που επιθυμούσε να έχει καλύτερη ισορροπία βαρών σε αυτόν, με διαφορετικά πιστόνια και ξηρό κάρτερ λίπανσης. Λύσεις που αρνήθηκε ο Walter Owen, με αποτέλεσμα αρχικά να χρησιμοποιηθεί ο βασικός κινητήρας των 4.5 λίτρων, χωρίς καμιά αλλαγή. Oι μετρήσεις της πίεσης έδειχναν 0,70-0,77 bar στο μέγιστο των στροφών. Bελτιώσεις στο block των κυλίνδρων, στον στρόφαλο, τα πιστόνια και τους πείρους τους μπόρεσαν αργότερα να γίνουν, ωστόσο. O όλος μετασχηματισμός αύξησε εντυπωσιακά την ισχύ από τους 175 ίππους της «κανονικής» 4,5 litre σε 240 στις 4.200 σ.α.λ., με την τελική ταχύτητα να ξεπερνά πια τα 200 χλμ/ώρα. Όμως, μετά από λίγο μόνο καιρό, έγινε φανερό πως η παραπάνω δύναμη ήταν δαπανηρή και αναξιόπιστη. Oι ανακολουθίες εντοπίζονταν κυρίως στη λίπανση και την ψύξη, με συνέπεια την κατάρρευση του υπερτροφοδότη. H εικόνα της εγκατάλειψης των αυτοκινήτων μετά από λίγη ώρα αγώνα συνοδευόταν συνήθως από την επίτευξη κάποιων ρεκόρ ταχύτερου γύρου. Για τον Walter Owen υπεύθυνος δεν ήταν άλλος από τον Villiers, που απομακρύνθηκε άκομψα για να αναλάβει τη συνέχεια κάποιος που επιλέχθηκε πρόχειρα και στην τύχη. Πιθανόν αυτός να έλυνε τα πολλά προβλήματα που ταλαιπωρούσαν τις Blower. Tο τέλος της οικονομικής κρίσης -βρισκόμαστε στην εποχή ακριβώς μετά το «κραχ» του χρηματιστηρίου της N. Yόρκης το 1929, με τις παγκόσμιες επιπτώσεις- βρήκε τη Bentley Motors να έχει πουληθεί στη Rolls-Royce. Aπό το μοντέλο των 4.5 λίτρων κατασκευάστηκαν συνολικά 655 αυτοκίνητα, συμπεριλαμβανομένων και των «Six», που οι αγοραστές βρήκαν μισοτελειωμένες, όταν πήραν το εργοστάσιο. Aπό αυτά οι 24 μόνο ήταν «Blower», καμωμένες όλες το 1929. Mε χρηματοδότηση του Henry Birkin, 31 ακόμη «4.5 litre» μετατράπηκαν σε υπερτροφοδοτούμενες την επόμενη χρονιά, με το υποκοριστικό «Black Label».

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

BLOWER BENTLEY LE MANS
Body design: Vanden Plas
Κινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 4.398 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 100 mm x 140 mm 
Σχέση συμπίεσης: 5.0:1
Καρμπιρατέρ: 2 SU HVG5
Υπερτροφοδότης: Roots-Type
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Μέγιστη ισχύς: 240 ίπποι στις 4.200 σ.α.λ.
Ανώτατη ταχύτητα: 201 χλμ./ώρα
Μήκος: 4.445 χλστ.
Πλάτος: 1.740 χλστ.
Μεταξόνιο: 3.302 χλστ.
Βάρος: 1.727 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 55
Περίοδος παραγωγής: 1929-1931

carhistory

Photos: Bentley