Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Bristol 450
Bristol 450
ENDURANCE

Καταξιωμένη στο χώρο της Αεροναυτικής, η Bristol αποφάσισε μετά το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου να επεκταθεί στα αυτοκίνητα. Οι μηχανικοί της είχαν λάβει ως πολεμική αποζημίωση το δίλιτρο 6κύλινδρο κινητήρα του Φριτς Φίντλερ, που χρησιμοποιούσαν οι BMW 328.

Σύντομα το μοτέρ βρέθηκε στο σώμα των Fraser-Nash, των Lister και των AC. Δε θα αργούσε να το ζητήσει και ο Charles Cooper, για να εφοδιάσει τις F2 που έφεραν το όνομά του. Το πρώτο Bristol με την ονομασία «400» εμφανίστηκε το Μάρτιο του 1947 στη Γενεύη και χαιρετίστηκε ως αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων. Με ισχύ 85 ίππων, η τιμή του ορίστηκε στις 2.375 λίρες. Στο ράλλυ Πολωνίας του 1948 έκανε την πρώτη του νίκη, με πλήρωμα δύο Τσέχους από την Πράγα. Στη συνέχεια, συμμετείχε σε ευρωπαϊκούς αγώνες, νικώντας συχνά την κλάση του, όπως στο Coppa Τοscana το 1949 και στο Τulip το 1952. Φυσικά δεν έλειψε από κούρσες όπως το Τarga Florio, το Μille Μiglia και το RAC, ενώ το 1949 τερμάτισε τρίτο στο Μοnte Carlo. Οι αγώνες ωφελούσαν την εταιρεία στις πωλήσεις, που πρόσφερε τα αυτοκίνητα στους ιδιώτες με τους κωδικούς «401-403».


Τα σχέδια υλοποιούνται
O ανταγωνισμός μέσα στη Βρετανία ήταν σκληρός για τη Bristol. Υπήρχαν κατασκευές γρήγορες, δυναμικές και περιβεβλημένες με δόξα. Ωστόσο, οι διακρίσεις για το Νησί ήταν περιορισμένες και δεν είχαν διάρκεια. Ο χάρτης άλλαζε από το 1951 με τις Jaguar C-Type στο Μαν, όμως στην κλάση των δύο λίτρων καμία αγγλική ομάδα δε φαινόταν έτοιμη να κερδίσει. Την κατάσταση αυτή θέλησαν να αλλάξουν στη Bristol και ο στόχος είχε επιτέλους τεθεί. Στα τέλη του 1952 η εταιρεία εργάστηκε με προσοχή, προετοιμάζοντας δύο αεροδυναμικά κουπέ, στα οποία έδωσε την ονομασία «450». Τα αυτοκίνητα θα έμπαιναν στους αγώνες με τον ενισχυμένο κινητήρα των 155 ίππων, με σωληνωτό πλαίσιο, τρία καρμπιρατέρ Solex και πίσω άξονα De Dion. Η κύρτωση πίσω και η μακριά άτρακτος εντυπωσίασαν όσους τα είδαν, ενώ και οι πιλότοι, ύστερα από πολύωρες δοκιμές, σχημάτισαν εξαιρετική γνώμη γι αυτά. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Lance Macklin: «Αυτή η 450 είναι ένα από τα πιο σπάνια σπορ αυτοκίνητα που θα μπορούσαν να οδηγηθούν χωρίς χέρια».

Oι πρώτες προσπάθειες

Τον Iούνιο του 1953, τα Bristol ξεκινούσαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις τη δοκιμασία στο Λε Μαν. Μετά τη δεύτερη ώρα, κρατούσαν τις πρώτες θέσεις στην κατηγορία τους, σκορπώντας ενθουσιασμό. Όμως, ξαφνικά το αυτοκίνητο των Lance Macklin και Peter Whitehead πήρε φωτιά και αποσύρθηκε. Η ομάδα έμεινε με μία συμμετοχή, που διατηρούσε εύκολα τον έλεγχο της κούρσας στην κλάση της. Η τύχη της έμελλε να αλλάξει τη νύχτα και η συνέχεια ήταν καταστροφική για τους Εγγλέζους: Νέα φωτιά κατέστρεψε και το δεύτερο αυτοκίνητο. Η προσπάθεια είχε τελειώσει, η απογοήτευση διαδέχθηκε την αισιοδοξία και σύντομα οι μηχανικοί εντόπισαν την αιτία των συμβάντων: Ήταν η κακή τοποθέτηση των εξατμίσεων. Σαν να μην αρκούσαν αυτά, ένα άλλο αγγλικό αυτοκίνητο, το Fraser-Νash του Ken Wharton, κέρδισε την κατηγορία, εφοδιασμένο με κινητήρα Bristol. Τις επόμενες εβδομάδες όλοι ρίχτηκαν στη δουλειά, ξεχνώντας όσα είχαν προηγηθεί. Στις «12 ώρες» της Reims τα χαμόγελα ξαναγύρισαν, όταν το «450» των Jack Fairman και Wisdom τερμάτισε έκτο και κέρδισε την κλάση Ε. Μπροστά τους βρίσκονταν μόνο οι Jaguar, η μεγάλη Τalbot και μία τεράστια Cunningham. Τα πράσινα κουπέ μπορούσαν τώρα ν’ ανταγωνιστούν με επιτυχία τη Ferrari 166 των Pozzi και Picard. Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η χαρά, όταν είδαν πως η μέση ωριαία ταχύτητα του αυτοκινήτου (149,165 χλμ./ώρα) ήταν μόλις 20 χλμ. μικρότερη των πρώτων γενικής Μοss και Whitehead με τη Jaguar των 3.5 λίτρων. Τον Οκτώβριο μία ολοκαίνουργια «450» αποβιβαζόταν στο Mοntlhery, στοχεύοντας να σπάσει τα ρεκόρ των 200 μιλίων και των 500 χλμ., με οδηγό το Μακλίν. Η προσπάθεια ήταν επιτυχής και οι επιδόσεις της δίλιτρης Ferrari του Luigi Chinetti του 1948 και μιας Hotchkiss του 1935 έγιναν παρελθόν.

O ερχομός της νίκης

Οι αλλαγές που έγιναν για να αντιμετωπιστεί ο ανταγωνισμός του 1954 ήταν ήδη ορατές στο εμπρός τμήμα του αυτοκινήτου. Οι προβολείς και τα φλας είχαν διαφορετική θέση και τα φώτα ομίχλης μεταφέρθηκαν προς το κέντρο. Ο κινητήρας εξοπλίστηκε με τρία ογκώδη φίλτρα αέρα, με αποτέλεσμα το καπό να παρουσιάσει μεγαλύτερη κλίση από την αρχική. Ένα νέο ήρθε να προστεθεί στο καλό κλίμα που επικρατούσε στην ομάδα λίγες μέρες πριν το Μαν: Οι πιο υπολογίσιμοι αντίπαλοι, οι δίλιτρες Μaserati, δε θα έπαιρναν μέρος στην 24ωρη μάχη. Όταν έφτασε η ώρα, όλα εξελίχθηκαν όπως έπρεπε. Σαράντα πέντε λεπτά μετά τη νίκη της 5λιτρης Ferrari των Gonzalez και Τrintignant, το Bristol είδε την καρό σημαία στην έβδομη θέση. Η πρώτη θέση της κλάσης είχε κερδηθεί με πιλότους τους Wilson και Μayers. Πίσω τους έρχονταν τα άλλα «450», που συμπλήρωσαν το θρίαμβο. Από τα 57 αυτοκίνητα που ξεκίνησαν, ολοκλήρωσαν τα 18 και τα τρία Bristol ήταν ανάμεσά τους σε διακεκριμένες θέσεις. Ομαδοποιημένη σε όλα η εταιρεία, παρουσιάστηκε στον αγώνα του 1955 με τα ίδια πρόσωπα και στόχο μία ακόμη διάκριση. Τα αυτοκίνητα είχαν διασκευαστεί σε καμπριολέ με το διακριτικό «450C», ακολουθώντας τις σχεδιαστικές τάσεις των Jaguar, με την προέκταση πίσω από τον οδηγό. Οι Βρετανοί, ψύχραιμοι, παρά την πολύνεκρη τραγωδία στις εξέδρες που προκάλεσε η Mercedes του άτυχου Pierre Levegh, διατήρησαν την παράδοση και τερμάτισαν ξανά στις ίδιες θέσεις. Η νίκη στην κατηγορία των δίλιτρων αυτοκινήτων ήταν δική τους για δεύτερη φορά.

Aπόηχος

Η αγωνιστική εμπειρία αποδείχθηκε χρήσιμη για τη Bristol, που μετά από κάθε προσπάθεια εφάρμοζε στα αυτοκίνητα παραγωγής όσες λύσεις είχαν θεωρηθεί επιτυχημένες. Έμοιαζε σπουδαίο το γεγονός ότι τα τρία πρωτότυπα έφτασαν στις νίκες χωρίς υπερβολές στην κατασκευή τους, χωρίς τερατώδη και επιβλητικά χαρακτηριστικά. Τα Bristol «450» απέκτησαν το 1954 ένα «στενό συγγενή» στην Αμερική, όταν ο Γουόκι Άρνολτ, αντιπρόσωπος στο Σικάγο, παρέλαβε από το Bertone ένα διθέσιο sportcar, εξοπλισμένο με το δίλιτρο 6κύλινδρο της εταιρείας. Τα επόμενα δέκα χρόνια, το Arnolt κέρδισε τρεις φορές την κλάση του στο Sebring και συνολικά 340 Αμερικανοί επέλεξαν να το αγοράσουν. Το θρυλικό μοτέρ νίκησε άλλες δύο φορές το Μαν στο σασί των AC (1958 και 1959) και παρέμεινε σε δράση ως το 1962, που αντικαταστάθηκε από τον 250 ίππων V8 της Chrysler, που τοποθετήθηκε στο «408». Ήδη από το 1965, δημοσιογράφοι όπως ο Kριστιάν Tαβάρντ του «L Automobile», έγραφαν πως προτιμούσαν, όταν μπροστά τους περνούσε ένα Bristol, να ακούνε τον ήχο εκείνου του κινητήρα, κι ας ήταν πια ξεπερασμένος.

BRISTOL 450

TEXNIKA XAPAKTHPIΣTIKA
Kινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά BMW
Κυβισμός: 1971 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 66 mm x 96 mm
Καρμπιρατέρ: 3 Solex καθέτου ροής
Μέγιστη ισχύς: 155 ίπποι στις 6000 σ.α.λ.
Mετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Kιβώτιο ταχυτήτων: συγχρονισμένο 4 σχέσεων
Συμπλέκτης: πολύδισκος 185mm
Aνάρτηση εμπρός: ανεξάρτητη
Ανάρτηση πίσω: άξονας De Dion
Φρένα: ταμπούρα
Mεταξόνιο: 2,47 μ.
Mήκος: 4,47 μ.
Πλάτος: 1,65 μ.
Ύψος: 1,26 μ.
Bάρος: 750 κιλά
Eλαστικά εμπρός: Dunlop 5.50-15
Eλαστικά πίσω: Dunlop 6.50-15

BRISTOL 400

Kινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά BMW
Κυβισμός: 1.971 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 66 mm x 96 mm
Σχέση συμπίεσης: 6.5: 1
Καρμπιρατέρ: 3 SUI D2
Μέγιστη ισχύς: 81 ίπποι στις 4.200 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 140 χλμ/ώρα
Μήκος: 4.648 χλστ.
Πλάτος: 1.626 χλστ.
Ύψος: 1.499 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.896 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.321 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.372 χλστ.
Βάρος: 1.170 κιλά
Μονάδες παραγωγής: 474
Περίοδος δράσης: 1946-1950

carhistory

Photos: Bristol