Carhistory.gr Logo
  » racing » SPEED » Chichibio
Chichibio
SPEED

Το προσθιοκίνητο αγωνιστικό μονοθέσιο του Augusto Monaco, με το αστείο όνομα, που ξεχώρισε χάρις στις επιτυχίες του στις ιταλικές αναβάσεις της δεκαετίας του '30...

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '20 ο Augusto Camillo Pietro Monaco, γεννημένος στο Buenos Aires και Ιταλός στην καταγωγή, κέρδισε μια υποτροφία και μετακόμισε από την Αργεντινή στο Τορίνο για να σπουδάσει μηχανικός. Μετά την ολοκλήρωση της φοιτητικής του θητείαςστο Πολυτεχνείο της πρωτεύουσας του βιομηχανικού Βορρά, δραστηριοποιήθηκε στον μηχανοκίνητο αθλητισμό της εποχής, μέσω του οποίου έγινε ευρύτερα γνωστός ως σχεδιαστής-μηχανικός αγωνιστικών αυτοκινήτων. Το 1927 και στην ηλικία των 24 ετών συνεργάστηκε επιτυχημένα με τον Antonio Baudo, με συνέπεια τη δημιουργία ενός μονοκύλινδρου μονοθεσίου των 500 κυβικών εκατοστών με πλευρικές βαλβίδες. Πέντε χρόνια αργότερα, γνωρίστηκε με τον μετέπειτα διάσημο συνάδελφό του Enrico Nardi. Από τη σχέση αυτή προέκυψαν πολλά, αρχής γενομένηςενός αγωνιστικούμε αστείο υποκοριστικό.


Chichibio
Το μικρό κόκκινο μονοθέσιο του αφιερώματός μας χτίστηκε το 1932 από τον Augusto Monaco, ο οποίος το βάφτισε με το όνομα του... σκύλου του. Για την ολοκλήρωσή του συνεργάστηκε με τον Enrico Nardi και τον Massimo Lancia, ενώ στους αγώνες κλήθηκε να το οδηγήσει ο Giulio Aymini, ένας πλούσιος ερασιτέχνης πιλότος από το Τορίνο που έτρεχε παλαιότερα με τα αυτοκίνητα της Fiat, της Diatto, της Bugatti, της Delage, της Alfa Romeo και της Maserati. Το «Chichibio» χαρακτηριζόταν από αρκετές ιδιαιτερότητες, εκ των οποίων η πιο σημαντική είχε να κάνει με τη μετάδοση της κίνησης στους εμπρός τροχούς, επιλογή εντελώς ασυνήθης για τις ημέρες εκείνες. O κινητήρας του, της βρετανικής εταιρείας JAP που κατά κύριο λόγο προοριζόταν για μοτοσικλέτες, ήταν αερόψυκτος δικύλινδρος σε διάταξη V. Με χωρητικότητα 998 κυβικών εκατοστών, απέδιδε 65 ίππους στις 5.400 στροφές ανά λεπτό, ικανούς να δώσουν στο βάρους 300 κιλών αυτοκίνητο τελική ταχύτητα 180 χιλιομέτρων την ώρα (τόσο μετρήθηκε στη μεγάλη ευθεία της Monza). Ο «σκύλος» του Augusto αποδείχτηκε επιτυχημένος, καθώς κέρδισε σημαντικές νίκες στην κατηγορία αυτοκινήτων κάτω των 1.100 κυβικών εκατοστών στις αναβάσεις του ιταλικού πρωταθλήματος, αλλά και σε αγώνες ταχύτητας, ενίοτε και με ηχηρούς αντιπάλους. Μεγαλύτερη διάκρισή του, η κατάκτηση της πρώτης θέσης στην κλάση έως 1.100 κ.εκ., στη φημισμένη ανάβαση του Klausen το 1932.

Απόηχος...
Τα θετικά αποτελέσματα του «Chichibio» ώθησαν τους Αugusto Monaco και Enrico Nardi να δουλέψουν ξανά μαζί, αυτή τη φορά στην κορυφαία κατηγορία των αυτοκινήτων Grand Prix, σχεδιάζοντας και εξελίσσοντας το πιο ιδιόμορφο μονοθέσιο όλων των εποχών. Μπορεί τo δίχρονο 16κύλινδρο και προσθιοκίνητο «Trossi-Monaco» με τον τοποθετημένο εμπρός αστεροειδή κινητήρα -που ήταν ο καρπός της νέας συνεργασίας τους- να αποδείχτηκε τελείως αποτυχημένο, ωστόσο ήταν μια πολύ τολμηρή ιδέα για το 1935. Οδηγός του, ήταν φυσικά ο Giulio Aymini. Όσο για τη συνήθεια τα αυτοκίνητα να κωδικοποιούνται με ονόματα ζώων, ήταν από ανέκαθεν πολύ δημοφιλής και συνεχίζεται ακόμα. Μόνο που είθισται τα μνημονευόμενα ζώα να είναι αρπακτικά της ζούγκλας, που φημίζονται για το δυναμισμό τους, όχι σκύλοι. Εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα -εκτός του μονοθεσίου του Augusto Monaco-αποτελεί και το «κουταβάκι» (Cucciolo)της Ducati, που παρουσιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του '40 και αρχικά δεν ήταν παρά ένα ποδήλατο με κινητήρα.

credits

Source: kolumbus.fi, museoauto.it. Photos: oldtimerphotography.de, museoauto.it

Kείμενο: Σπύρος Χατήρας