Carhistory.gr Logo
  » portraits » Clay Regazzoni
Clay Regazzoni
portraits

Είπαν πως ήταν ένας από τους πιο αντιαθλητικούς οδηγούς, το πιθανότερο όμως είναι πως στον «Rega» περίσσευε το πάθος μέσα στον αγώνα.

Στο Watkins Glenn το 1975 οι θεατές τον θυμούνται να ακυρώνεται επειδή έκλεινε την ΜcLaren του Fittipaldi, στο Brands-Hatch του 1976 ο Hunt τον είδε ξαφνικά μπροστά του εκεί που δεν έπρεπε να βρίσκεται. Στην πρώτη περίπτωση ένας κριτής γρονθοκοπήθηκε από τον Μοντετζέμολο, επειδή βγήκε η μαύρη σημαία για ένα αυτοκίνητο της Ferrari. Στην δεύτερη περίπτωση ακολούθησε για μήνες ένας πόλεμος ενστάσεων και εφέσεων ανάμεσα στην Scuderia και την ΜcLaren. O Stewart θα είχε εδώ να προσθέσει και τον άκομψο τρόπο με τον οποίο ο Ελβετός του έκοψε τον δρόμο για την δεύτερη θέση στο Νurburgring το 1972. Το πρόβλημα με τον Regazzoni ήταν πως δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον προσπεράσει και έκανε ο,τιδήποτε για να μην συμβεί αυτό. Είπαν πως ήταν ένας από τους πιο αντιαθλητικούς οδηγούς, το πιθανότερο όμως είναι πως στον «Rega» περίσσευε το πάθος μέσα στον αγώνα. Νίκησε για πρώτη φορά στην Μonza, μια μέρα μετά τον θάνατο του Rindt στις δοκιμές. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του την ημέρα που ο Frank Williams δοκίμασε την μεγαλύτερη πίκρα της ζωής του, βλέποντας τον Piers Courage να χάνεται στο Ολλανδικό Grand Prix του 1970. Τα συναισθήματα του Βρετανού ήταν τελείως διαφορετικά εννέα χρόνια αργότερα στο Silverstone, όταν ο Clay ανεβαίνοντας για τελευταία φορά στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου του έδωσε το πρώτο νικηφόρο αποτέλεσμα ως κατασκευαστή. Παραλίγο όλα να τελειώσουν στο Long Beach το 1980, όταν βγήκε με την Εnsign χωρίς φρένα στην «φουρκέτα της βασίλισσας» και έπεσε με δύναμη σε έναν τοίχο. Όμως ο Regazzoni ήταν δύσκολος αντίπαλος ακόμη και για τον θάνατο. Με σοβαρά κινητικά προβλήματα από τότε, εξακολούθησε να αντιμετωπίζει την ζωή με το ίδιο πάθος ως τον Δεκέμβριο του 2006, που χάθηκε άδοξα σε ένα δρόμο κοντά στην Parma.

Ο Gianclaudio Regazzoni έτρεξε για πρώτη φορά σε αγώνες αυτοκινήτου το 1963, σε ηλικία 24 ετών. Συμμετείχε αρχικά με ένα δικό του Austin-Healey Sprite, με το οποίο ανέβηκε δύο φορές στο podium, ενώ τον επόμενο χρόνο οδήγησε ένα Mini Cooper. Το 1965 είχε την πρώτη του εμπειρία από μονοθέσια, λαμβάνοντας μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Formula 3 με μια Brabham. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε τη συνεργασία του με την ιταλική Tecno, η οποία αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη, με επιστέγασμα τον ευρωπαϊκό τίτλο στο πρωτάθλημα της Formula 2 το 1970. Αυτή ήταν που τον έφερε, ως ταλέντο πολλά υποσχόμενο, στον προθάλαμο της Formula 1. Χρειάστηκε βέβαια και η βοήθεια του Θεού για να φτάσει ως εκεί: Προηγήθηκε το ατύχημά του στο Μοnaco το 1968 με το μονοθέσιο της Formula 3, που είναι πλέον πασίγνωστο στα αγωνιστικά χρονικά, ενώ ακόμη απορούμε πώς βγήκε ζωντανός από το αυτοκίνητό του.

ΝΙΚΕΣ ΣΤΗ FORMULA 1
Monza 1970: Ferrari 312B
Nurburgring 1974: Ferrari 312B3
Monza 1975: Ferrari 312T
Long Beach 1976: Ferrari 312T
Silverstone 1979: Williams FW0
7

1970-1980: Η δεκαετία του Clay Regazzoni

1970

Το βάπτισμα του πυρός
Η Lotus «72» του Rindt έκανε τον καλύτερο χρόνο στις κατατακτήριες δοκιμές του Ζandvoort, όπου τρεις οδηγοί έκαναν την πρώτη τους συμμετοχή στην F1. Ο Regazzoni με Ferrari, ο Chevert με Μarch και ο Gethin με ΜcLaren. O Ελβετός διεκδίκησε την τρίτη θέση από τον Ickx, που αγωνιζόταν επίσης με Ferrari, αλλά στον 57ο γύρο υποχρεώθηκε οριστικά να παραμείνει τέταρτος. Ο αγώνας σημαδεύτηκε από το θανατηφόρο ατύχημα του 23ου γύρου, που στοίχισε τη ζωή του άξιου Piers Courage.

Brands-Hatch
Tην πρώτη του συμμετοχή σε αγώνα της Formula 1 έκανε στο βρετανικό αυτοκινητοδρόμιο ο Βραζιλιάνος Ε. Fittipaldi, έχοντας στη διάθεσή του τη Lotus «49C», που κέρδισε το πριγκιπάτο στα χέρια του Rindt. Ο Clay Regazzoni δείχνοντας δείγματα του ταλέντου του κατόρθωσε να κρατήσει τέταρτη τη Ferrari ώς το τέλος, πίσω από τον Hulme και μπροστά από τη Μarch του Chris Amon.

Monza 1970, η πρώτη νίκη...
Η αναμέτρηση ξεκίνησε μέσα σε βαρύ κλίμα εξαιτίας της απώλειας του Jochen Rindt. Η ΜcLaren του Hulme φλερτάρισε για λίγο την πρώτη θέση, αλλά γρήγορα η Μarch του Stewart και η Ferrari του Regazzoni ανέλαβαν την πρωτοβουλία. Οι δύο άσσοι μονομάχησαν τρεις φορές μέχρι τον 52ο γύρο, ώσπου η Ferrari του Clay να αποσπαστεί και να νικήσει τον αγώνα. Tαχύτερος της ημέρας αναδείχθηκε ο νικητής Regazzoni, με χρόνο 1.25.2.

Τyrrell-Ford «001»
Σχεδιασμένες από τον Derek Gardner εμφανίστηκαν στον Καναδά, στο σιρκουί του St. Jovite, αντικαθιστώντας τις Μarch της ομάδας του έμπορου ξυλείας Κen Tyrrell. Ο Stewart κρατούσε με το νέο μονοθέσιο την κορυφή μέχρι τον 31ο γύρο που έσπασε η ανάρτησή του. Ο επερχόμενος Ickx ανέλαβε την πρώτη θέση με τη Ferrari και τίποτε δεν άλλαξε ώς την πτώση της σημαίας. Ο Regazzoni πέρασε το BRM του Rodriguez στον 23ο γύρο και μετά την εγκατάλειψη της Τyrrell του Σκότου τερμάτισε δεύτερος, αυξάνοντας τους πανηγυρισμούς στη Scuderia. Tαχύτερη επίδοση του αγώνα ήταν εκείνη του Ελβετού με χρόνο 1.32.2.

1971
Zandvoort
Οι Rodriguez και Ickx ξεκίνησαν την κούρσα από την πρώτη σειρά της γραμμής εκκίνησης. Οι δύο άσοι μονομάχησαν για τη νίκη στη γλιστερή πίστα, με τελικό επικρατήσαντα τον Ickx. Ο Ρεγκατσόνι τους ακολούθησε στον τερματισμό αγωνιζόμενος στην τρίτη θέση από τον 2ο γύρο, χωρίς την πίεση του Stewart που παραιτήθηκε εύκολα από κάθε φιλοδοξία του στην Ολλανδία. Ταχύτερος της κούρσας αναδείχθηκε ο νικητής Ickx, με χρόνο 1.34.95.

Η απώλεια του Jo Siffert...
Στις 24 Οκτωβρίου, έγινε στο Brands-Hatch ένας εξωπρωταθληματικός αγώνας που σκοπό είχε κυρίως να γιορταστεί από τους Βρετανούς ο παγκόσμιος τίτλος του Stewart και του Κen Tyrrell. Δυστυχώς, ήταν η θλίψη που κυριάρχησε, ως αποτέλεσμα της απώλειας ενός από τους καλύτερους οδηγούς στον κόσμο. O Jo Siffert ήταν ο πρώτος άσσος του βολάν που έχανε τη ζωή του οδηγώντας BRM, αφήνοντας τον Clay Regazzoni μοναδικό εκπρόσωπο της Ελβετίας στους μεγάλους διεθνείς αγώνες αυτοκινήτου.

1972

Μοnaco...
Ο Beltoise ύστερα από τέσσερα χρόνια προσπαθειών έφθασε στην πρώτη του νίκη, έχοντας το μονοθέσιό του στην κορυφή σε όλη τη διάρκεια της κούρσας. Για την BRM με τη μεγάλη ιστορία, αυτό ήταν το τελευταίο δάφνινο στεφάνι. Μάχη έγινε για την τρίτη θέση του βάθρου των νικητών: Ο Fittipaldi κατείχε τη θέση τα πρώτα επτά λεπτά, για να τον αντικαταστήσει ο Regazzoni μέχρι τον 32ο γύρο. Ο Stewart ανέλαβε την υπόθεση για τα επόμενα δεκαεπτά λεπτά, ώσπου η Ferrari του Ελβετού να ανακαταλάβει τη θέση. Ο Clay υπήρξε άτυχος στη συνέχεια, καθώς στον 51ο γύρο λόγω της βροχής είχε έξοδο και εγκατέλειψε.

1973
Για τη Marlboro-BRM που θα είχε και την υποστήριξη της STP, οι διάφορες εκδόσεις της δωδεκακύλινδρης «Ρ160» ήταν στη διάθεση του Beltoise και των νεοφερμένων Regazzoni και Lauda. To oδηγικό δίδυμο που θα έφτανε στην κορυφή με τη Ferrari, συναντιόταν για πρώτη φορά.

1974

Eπιστροφή στο Maranello
Ο Clay Regazzoni επέστρεψε στη Scuderia για να βοηθήσει την προσπάθεια του Ferrari να ξαναγυρίσει στην κορυφή. Η απόφαση του Enzo να καλέσει κοντά του τον Νiki Lauda προκάλεσε αίσθηση και αμφιβολίες για την ορθότητά της. H «312 B3» στήριζε τις ελπίδες της ιταλικής ομάδας για διάκριση.

Νίκη στο Ring
Οι θεατές στο Νurburgring είδαν τις βολίδες της Ferrari να πρωτεύουν άνετα στις χρονομετρήσεις της κλασικής διαδρομής. Ο Frank Williams δίνει την ευκαιρία στον Jacques Laffite να αρχίσει τη σταδιοδρομία του στη F1 και ο νεαρός Γάλλος εγκαταλείπει στο 2ο γύρο από πρόβλημα στον τροχό. Για τον Μike Hailwood με τη ΜcLaren «Μ23» αυτή ήταν η τελευταία συμμετοχή, καθώς είχε μια άσχημη έξοδο στο 12ο γύρο, σπάζοντας τα πόδια του. Η Ferrari του Regazzoni κυριάρχησε σε όλο τον αγώνα και παρέμεινε πρώτη μέχρι το τέλος.

 1975

Transversalmente
Η Ferrari SEFAC ετοίμασε ένα νέο μονοθέσιο, που οι Lauda και Regazzoni θα είχαν στα χέρια τους από τον αγώνα της Νότιας Αφρικής. Ο Φοργκιέρι με συνεργάτες τους Μπούσι και Ρόκι, παρουσιάζουν την «312 Τransversalmente». To αυτοκίνητο απέδιδε 495 ίππους στις 12.200 σ.α.λ., είχε ανάφλεξη της Marelli, φρένα της Lockheed και αμορτισέρ από την Κonie. Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν, όπως πάντα, κατασκευασμένο από τη Scuderia. Μόνο που αυτή τη φορά οι σχεδιαστές του προχώρησαν ακόμη περισσότερο. Το τοποθέτησαν κάθετα στο διαμήκη άξονα, μεταξύ των ορίων του μεταξονίου, εξ ου και ο κωδικός «Transversalmente». Τρεις 12κύλινδροι κινητήρες είχαν υπηρεσία στα Grand Prix. Ο «Ρ 200» της BRM, o «Boxer» της Ferrari και εκείνος της Μatra που αγωνίστηκε μόνο δύο φορές. Δεκατέσσερις ήταν συνολικά οι ομάδες που χρησιμοποιούσαν τον V8 της Cosworth-Ford.

Monza!
Oι Ferrari πρώτευσαν στα δοκιμαστικά και οι φίλοι της ομάδας εύχονταν να εξασφαλίσει η Scuderia τον παγκόσμιο τίτλο, τον πρώτο ύστερα από 11 χρόνια. Με το σύνθημα της έναρξης το μονοθέσιο του Clay Regazzoni ανέλαβε την πρωτοπορία, για να τη διατηρήσει σε ολόκληρη τη διάρκεια της κούρσας. Ο Eλβετός νικητής αναδείχθηκε ο ταχύτερος της ημέρας με χρόνο 1.33.1. Η Ferrari, αθλητικό σύμβολο της Ιταλίας μαζί με τη «Squadra Αzzura», κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα.

1976

«312 Τ2»
Στη θριαμβεύτρια Ferrari ήταν αγωνιστικός διευθυντής από την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο ο Ντανιέλε Αουντέτο, θέση που πριν κατείχε ο Λούκα Μοντεζέμολο. Το επιτυχημένο αυτοκίνητο είχε τώρα ανάρτηση De Dion και λόγω της επιβολής νέων ορίων ανώτατου ύψους, καταργήθηκε η εισαγωγή αέρα πάνω από το κεφάλι του οδηγού. Στο εξής ο αέρας στον κινητήρα θα έφθανε από δύο θέσεις που δημιουργήθηκαν στο εμπρός μέρος του πιλοτηρίου. Το δίδυμο των πιλότων δεν άλλαξε και η «312 Τ2» έκανε την εμφάνισή της στον τέταρτο γύρο του πρωταθλήματος.

H νίκη στην Αμερική
Για την κούρσα στο Long-Beach οι θέσεις στην πρώτη σειρά της εκκίνησης κλείσθηκαν από τη Ferrari του Regazzoni και την Τyrrell «007» του Depailler. Ο Clay Regazzoni ξεκίνησε πρώτος και δεν επέτρεψε σε κανένα να τον προσπεράσει, ώσπου η αναμέτρηση να τελειώσει.

Το τέλος του παλιού Nurburgring
Η έξοδος του Αυστριακού Niki Lauda στη στροφή Μπεργκβεγκ στάθηκε μοιραία για τo Ring των 22,8 χλμ., καθώς η διοργάνωση του 1976 ήταν η τελευταία της διαδρομής, που τόσο αγάπησαν οι αγωνιστές του παρελθόντος. Τα δηλητηριώδη δημοσιεύματα που είδαν το φως της επικαιρότητας μετά το ατύχημα και η επίθεση κατά των αγώνων αυτοκινήτου που ακολούθησε, «σκότωσαν» το θρυλικό σιρκουί που δεν επαναλήφθηκε ποτέ. Χρόνια αργότερα, μικρό μέρος της πίστας χρησιμοποιείται για το σύγχρονό μας αγώνα, που έχει την ίδια ονομασία αλλά εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Τον ταχύτερο γύρο της παλιάς διαδρομής για τα μονοθέσια της Formula 1 κράτησε για πάντα δικό του ο Clay Regazzoni, με χρόνο 07.06.40 και αυτοκίνητο Ferrari 312T (1975).

1977
Τις Ferrari «312 Τ2» κλήθηκε να οδηγήσει ο Carlos Reutemann. Ο Αργεντινός έπαιρνε θέση δίπλα στον Lauda, αντικαθιστώντας τον Clay Regazzoni που πήγε στην Εnsign.

1979
Ο Clay Regazzoni κλήθηκε από τον Williams να οδηγήσει μαζί με τον Alan Jones τις «FW07» του Patrick Head, που θα έκαναν την εμφάνισή τους στο Long Beach.

Μια νέα εποχή προ των πυλών...
Οι Ferrari ανέλαβαν την πρωτοβουλία στο Μοnaco και οδήγησαν την κούρσα. Στον 52ο γύρο ο Villeneuve απέσυρε το μονοθέσιό του με πρόβλημα μετάδοσης, αφήνοντας μόνο στην κορυφή τον Scheckter. Τα πράγματα συνεχίστηκαν έτσι μέχρι τα τελευταία λεπτά, που φάνηκε να πλησιάζει απειλητικός ο Regazzoni. Υπό τα έκπληκτα βλέμματα των θεατών μείωνε την απόσταση από την πρώτη θέση, όμως το Grand Prix πρόλαβε να τελειώσει και η Williams παρέμεινε δεύτερη.

Η πρώτη νίκη της Williams
Τα «FW07» έκαναν καλούς χρόνους στο Silverstone και από την αρχή του αγώνα ο Jones έβαλε τη Williams στην κορυφή, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να απαλλαγεί από τον Jabouille που ακολουθούσε στη δεύτερη θέση. Προβλήματα στον κινητήρα υποχρέωσαν τον Γάλλο να οπισθοχωρήσει και να παραδώσει τη σκυτάλη στον Regazzoni. Εκείνος αποφάσισε να επιτεθεί και η κίνησή του αποδίδει καρπούς: στη διάρκεια του 39ου γύρου αναγκάζει τον Jones να εγκαταλείψει και παραμένει πρώτος ώς το τέλος. Ήταν μια εξαιρετική μέρα για τον Williams που για δέκα χρόνια επιχειρούσε να διακριθεί και να ζήσει τη χαρά της νίκης.

1980
Στο Long Beach, κατά τη διάρκεια του 52ου γύρου, ο Regazzoni βρισκόταν στη «φουρκέτα της βασίλισσας», όταν τα φρένα του αρνήθηκαν να υπακούσουν. Αστραπιαία έσβησε τον κινητήρα για το φόβο φωτιάς και χτυπώντας αρχικά μια Brabham που είχε εγκαταλείψει, έπεσε στον προστατευτικό τοίχο. Η σύγκρουση ήταν φοβερή και ο πιλότος αναγκάστηκε να μείνει μισή ώρα παγιδευμένος στα υπολείμματα της Εnsign. Μετά από αγωνία αρκετών ημερών, οι γιατροί τού ανακοίνωσαν ότι η ζωή του δε διέτρεχε κίνδυνο, αλλά η πιθανότητα να περπατήσει ξανά είχε χαθεί.

 

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας