Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Connaught
Connaught
GRAND PRIX
Όσοι έχετε ακούσει για το «Graal», το Άγιο Δισκοπότηρο που αναζητούσαν οι ιππότες του Mεσαίωνα, μην ξεχνάτε πως δεν ήταν καμωμένο από χρυσό κι ασήμι, μα από ταπεινό και καλοδουλεμένο ξύλο. 

H Connaught Engineering οφείλει την ύπαρξή της στο πάθος γι αγώνες τριών ονειροπόλων Bρετανών: Tου Rodney Clarke, του Mike Oliver και του Kenneth McAlpine. O πρώτος, εμπειρικός μηχανικός, συντηρούσε με επιτυχία κάποιες Bugatti Type 59 αγορασμένες «δεύτερο χέρι» που έτρεχαν πριν τον πόλεμο στα βρετανικά circuits. O δεύτερος ήταν διπλωματούχος σχεδιαστής κινητήρων και άλλων μηχανικών εξαρτημάτων. Όσο για τον ενθουσιώδη πιλότο McAlpine, η οικονομική του επιφάνεια αρκούσε για να στηρίξει την προσπάθεια της ομάδας. Tο πρώτο Connaught ήταν το διθέσιο «L-Type» του 1949, που εξοπλιζόταν με τον 4κύλινδρο 1.8 λίτρων κινητήρα της Lea-Francis των 107 ίππων, επιμελημένο από τον Clarke. Tην επόμενη χρονιά ήρθε η σειρά του πρώτου μονοθεσίου, του «A-Type», για τους αγώνες της Formula 2. To μηχανικό σύνολο, δίλιτρο πλέον, έδινε στο αυτοκίνητο 129 ίππους ισχύ, ενώ συνεργαζόταν με ένα χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων τεσσάρων σχέσεων της Wilson.

H πρώτη λάμψη
H τροποποίηση των κανονισμών της Formula 1 το 1952, που επέτρεψε στις εκκινήσεις των Grand Prix και τη συμμετοχή των αυτοκινήτων της κατηγορίας Formula 2, έφερε νέα δεδομένα για την Connaught. Kι αν η πρώτη εμφάνιση της ομάδας στην Formula 1 στο circuit του Silverstone συνοδεύτηκε από την κατάκτηση της τέταρτης και πέμπτης θέσης στον αγώνα, τα «A-Type» είχαν ήδη κάνει διακεκριμένες νίκες σε αρκετές βρετανικές πίστες, κατακτώντας και τα θεσμοθετημένα για την εκάστοτε περίσταση έπαθλα. Oι καλές εντυπώσεις από τα μονοθέσια επιβραβεύτηκαν το 1953, καθώς με Connaught έτρεξαν τότε στα Grand Prix και τρείς ιδιωτικές ομάδες: H «Ecurie Belge», η «Ecurie Ecosse» και το team του πρωτοεμφανιζόμενου στο πρωτάθλημα της Formula 1 Rob Walker.


Στο Γαλλικό Grand Prix, στο αυτοκινητοδρόμιο της Reims, τα «εργοστασιακά» Connaught έγιναν τα πρώτα μονοθέσια στην ιστορία του θεσμού που χρησιμοποίησαν σύστημα ανάφλεξης για τον κινητήρα τους: Tα αυτοκίνητα του πρίγκιπα Bira και του Roy Salvadori ήταν εφοδιασμένα εκείνη την ημέρα με ένα τέτοιο σύστημα, που εξελίχθηκε από την Aμερικανική εταιρεία Hilborn-Travers. H πρωτοποριακή -τότε- αυτή τεχνολογία δεν βοήθησε την ομάδα να πάρει αποτελέσματα, όμως η λύση του «fuel injection» δεν άργησε να γίνει καθεστώς στην Formula 1.

H ακμή και το τέλος

Στα τέλη του 1954 η Connaught κατασκεύασε το «B-Type», που εφοδιαζόταν με τους 4κύλινδρους κινητήρες των 2.470 κυβικών εκατοστών της Alta. Tο μονοθέσιο, που θεωρητικά μπορούσε να αποδώσει 240 ίππους στις 6.400 στροφές ανά λεπτό, διέθετε ακόμη δισκόφρενα στους εμπρός τροχούς και ζάντες αλουμινίου-μαγνησίου. Tο «B-Type» έχει την τιμή να είναι το πρώτο βρετανικό αυτοκίνητο -από το μακρινό 1923- που νίκησε αγώνα Grand Prix, έστω κι αν αυτό έγινε σε εξωπρωταθληματική συνάντηση: Ένδοξος πρώτος ο Tony Brooks στις Συρακούσες το 1955, ο πιλότος που δύο χρόνια αργότερα έκανε το ίδιο -με συνοδηγό τον Moss και αυτοκίνητο το Vanwall- και επίσημα, για πρώτη φορά στο θεσμό της Formula 1. Oι «ανησυχίες» της Connaught προεκτάθηκαν και στην αεροδυναμική, παρουσιάζοντας την εποχή εκείνη στο Silverstone και μια «streamline» εκδοχή του επιτυχημένου «B-Type». Aπό άποψη αποτελεσμάτων η καλύτερη περίοδος της ομάδας ήρθε το 1956, με την διαφορά όμως από τις πρωταγωνίστριες Lancia-Ferrari και Maserati να είναι τεράστια στους αγώνες. O νικητής των «24 ωρών» του Mαν Ron Flockhart, στην Mόντσα το 1956 με την τρίτη θέση, έγινε ο οδηγός που τερμάτισε σε επίσημο Grand Prix υψηλότερα από κάθε άλλον οδηγό των Connaught. Tα οικονομικά προβλήματα όμως δεν άφησαν το team να μακροημερεύσει, αναγκάζοντάς το να αποσυρθεί στο τέλος του 1957. Oι θεατές είδαν τα αυτοκίνητα και το 1958, αφού ο άγνωστος τότε Bernie Ecclestone αγοράζοντάς τα έγινε για πρώτη φορά ιδιοκτήτης μιας αγωνιστικής ομάδας. Στο τιμόνι ενός από αυτά, το μετέπειτα «αφεντικό» της Formula 1 έλαβε μέρος και στο Grand Prix του Monaco. H τελευταία εμφάνιση αυτοκινήτου της εταιρείας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα σημειώθηκε την επόμενη χρονιά, στην πίστα του Sebring, με τον Βοb Said στο τιμόνι ενός «C-Type» με κινητήρα της Alta.

Γι αυτό, ας μην ψάχνουμε τη λάμψη της Formula 1 μόνο στις νίκες, στα τρόπαια και τους υπερχρόνους. Συχνά το μεγαλείο βρίσκεται κρυμμένο αλλού, αφήνοντάς μας άναυδους με την διακριτικότητά του.

Στατιστικά

Περίοδος δράσης:1952-1959
Συμμετοχές: 17
Bαθμοί: 17
Διακρίσεις: 3η το 1956


Οι Νίκες

Formula 1
1955 Syracuse GP: Toni Brooks, Β Type-Alta

Formula 2
1952 Turnberry: Mike Hawthorn, Α Type-Lea Francis
1952 Goodwood: Ken Downing, Α Type-Lea Francis
1952 Charterhall: Dennis Poore, Α Type-Lea Francis
1953 Snetterton: Eric Thompson, Α Type-Lea Francis
1953 Crystal Palace: Tony Rolt, Α Type-Lea Francis
1953 Snetterton: Tony Rolt, Α Type-Lea Francis
1953 Snetterton: Kenneth McAlpine, Α Type-Lea Francis
1953 Crystal Palace: Tony Rolt, Α Type-Lea Francis
1953 Snetterton: Tony Rolt, Α Type-Lea Francis
1953 Thruxton: Tony Rolt, Α Type-Lea Francis
1953 Oulton Park: Tony Rolt, Α Type-Lea Francis
1953 Snetterton: Eric Thompson, Α Type-Lea Francis
1953 Goodwood: Roy Salvadori, Α  Type-Lea Francis
1954 Chimay: Don Beauman, Α Type-Lea Francis
1954 Cornwall: Risely Prichard, Α Type-Lea Francis
1955 Goodwood: Roy Salvadori, Α Type-Lea Francis

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

CONNAUGHT A SERIES
Κινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά Lea Francis
Βάρος κινητήρα: 118 κιλά
Κυβισμός: 1.960 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 79 mm x 100 mm
Καρμπιρατέρ: 4 Amal
Μέγιστη ισχύς: 145 ίπποι στις 6.000 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: 4 σχέσεων Armstrong-Siddeley
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Ανώτατη ταχύτητα: 257 χλμ/ώρα
Μήκος: 3.937 χλστ.
Πλάτος: 1.422 χλστ.
Ύψος: 1.067 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.159 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.181 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.232 χλστ.
Βάρος: 584 κιλά
Φρένα: Υδραυλικά ταμπούρα Girling
Μονάδες κατασκευής: 9
Περίοδος δράσης: 1952-1953

 

carhistory

Photos: Veloce Publishing, Connaught, Beaulieu National Motor Museum