Carhistory.gr Logo
  » america » Dodge Wayfarer
Dodge Wayfarer
america
Με σπουδαία για την εποχή του τεχνολογία, το Wayfarer ήταν ένα από τα πρώτα μεταπολεμικά μοντέλα της Dodge. Παρέμεινε στη γκάμα της για τρία χρόνια, σημειώνοντας σημαντική επιτυχία, με τη συνολική παραγωγή του να ξεπερνά τις 200.000 μονάδες.

Πιάνοντας από την αρχή το νήμα της ιστορίας, θα πάμε πίσω στους ιδρυτές της μεγάλης αμερικανικής εταιρείας, κάνοντας μια σύντομη αναφορά στα δραστήρια αδέλφια John και Horace. Οι Dodge ήταν μηχανουργοί μοτοσικλετών αρχικά, οι οποίοι στις αρχές του 20ου αιώνα επινόησαν ένα επιτυχημένο σύστημα μετάδοσης για τα αυτοκίνητα της Oldsmobile. Στη συνέχεια κατασκεύαζαν πλαίσια και κινητήρες για τον Henry Ford, με αντάλλαγμα το 10% των μετοχών της εταιρείας του. To 1914 πούλησαν το μερίδιό τους στη Ford έναντι 25.000 δολαρίων, τα οποία αποτέλεσαν το αρχικό κεφάλαιο της δικής τους εταιρείας. Δύο χρόνια αργότερα η Dodge ήταν η τέταρτη σε πωλήσεις αυτοκινητοβιομηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, χάρις στο τετρακύλινδρο «Dependable» των 3.5 λίτρων. Οι αδελφοί Dodge έφυγαν από τη ζωή το 1920 και οκτώ χρόνια αργότερα η εταιρεία τους πέρασε στον έλεγχο της Chrysler, έναντι του ποσού των 126 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα μοντέλα της Dodge δεν υιοθέτησαν ποτέ το αεροδυναμικό στιλ των Chrysler, διατηρώντας το δικό τους ξεχωριστό χαρακτήρα, με ιδιαίτερο γνώρισμα τους εξακύλινδρους κινητήρες και τα προωθημένα για την εποχή τους αυτόματα κιβώτια ταχυτήτων. Διασημότερο προπολεμικά μοντέλο της ήταν το «Senior Six», ενώ το 1949 παρουσίασε τα κορυφαία για την τεχνολογία που χρησιμοποιούσαν «Wayfarer» και «Coronet» των 3.8 λίτρων.

Σταδιοδρομία
To Dodge Wayfarer έκανε την είσοδό του στη γκάμα των μοντέλων της εταιρείας τον Φεβρουάριο του 1949, μένοντας στην παραγωγή ως το 1952. Ήταν μάλιστα το πρώτο μοντέλο από τη δεκαετία του '30, μεταξύ των εταιρειών του λεγόμενου «Big Three» (Ford, General Motors, Chrysler), που διέθετε και roadster έκδοση. Το σασί του αυτοκινήτου εξελίχθηκε από το πρωτότυπο Dodge De Soto 109, που ολοκληρώθηκε το 1946. Δέχτηκε πολλούς τύπους αμαξωμάτων, κυρίως σε μορφή κλειστών coupe και ανοιχτής οροφής. Η χρήση του χρωμίου περιοριζόταν κυρίως στις λεπτές λωρίδες των πλαϊνών επιφανειών. Κανένας όμως συμβιβασμός δεν υπήρχε στους προφυλακτήρες, όπου κυριαρχούσαν οι διακοσμητικές γρίλιες και τα μνημειώδη σχήματα. Η διαμόρφωση του καπό ακολουθούσε τις σχεδιαστικές επιταγές των Plymouth και των Buick, ενώ οι πίσω τροχοί σκεπάζονταν κατά το ήμισυ από καλαίσθητα καλύμματα. O εξακύλινδρος σε σειρά κινητήρας των 230 κυβικών ιντσών του αυτοκινήτου, με βελτιωμένες κυλινδροκεφαλές και καρμπιρατέρ, απέδιδε 103 ίππους στις 3.600 στροφές ανά λεπτό. Το 1950 το D-33 (κωδική ονομασία του Wayfarer) ανανεώθηκε στα σημεία με νέες γρίλιες, νέους προφυλακτήρες και νέα πίσω φτερά, με τα πίσω φωτιστικά σώματα να τοποθετούνται απευθείας επάνω τους. Στα μέσα εκείνης της χρονιάς η έκδοση roadster μετονομάστηκε σε Sportabout, για εμπορικούς λόγους. H συνολική παραγωγή του μοντέλου αρίθμησε 217.623 μονάδες, από τις οποίες 184.054 ήταν sedan και 23.544 coupe, ενώ 9.325 πουλήθηκαν ως roadster/Sportabout.

TEXNIKA XAPAKTHPIΣΤΙΚΑ
DODGE WAYFARER SPORTABOUT FLUID-DRIVE (1950)
Kινητήρας: Chrysler L-head Six 230
Κυβισμός: 3.772 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 82.55 mm x 117.47 mm
Σχέση συμπίεσης: 7:1
Καρμπιρατέρ: Stromberg BXVD
Ισχύς: 103 ίπποι στις 3.600 σ.α.λ.
Ροπή: 258 Nm στις 1.200 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: αυτόματο 3 σχέσεων Fluid-Drive
Ανώτατη ταχύτητα: 129 χλμ./ώρα
0-100 χλμ./ώρα: 23,6 δλ.
Μήκος: 4.937 χλστ.
Πλάτος: 1.854 χλστ.
Ύψος: 1.633 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.921 χλστ.
Βάρος: 1.447 κιλά

carhistory

Kείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Dodge