Carhistory.gr Logo
  » motorbikes » Ducati 125 GP
Ducati 125 GP
motorbikes
Ένα από τα πρώτα αριστουργήματα σε δύο τροχούς του μηχανικού Fabio Taglioni και, πάνω από όλα, η πρώτη desmo...

To σωτήριο έτος 1955 η ιταλική Ducati, στον ένατο χρόνο ενασχόλησής της με τον κόσμο των δύο τροχών, παρουσίασε το πρωτότυπο μιας εντυπωσιακής μοτοσικλέτας για τα Grand Prix της εποχής. Το πρώτο στοιχείο που απέσπασε την προσοχή του φιλοθεάμονος κοινού ήταν το σχεδόν ολόσωμο fairing της, βαμμένο λευκό με κόκκινες ρίγες, χρώματα που τραβούσαν το βλέμμα και ασφαλώς εξέφραζαν την φιλοσοφία της νεανικής εταιρείας. Το πραγματικό ενδιαφέρον όμως βρισκόταν κάτω από αυτό και πιο συγκεκριμένα στον τετράχρονο μονοκύλινδρο κινητήρα της, που προερχόταν από τη Gran Sport των 98 κ.εκ., την οποία είχε σχεδιάσει επίσης ο Fabio Taglioni και έγινε γνωστή με το παράξενο για μοτοσικλέτα όνομα Marianna.

desmo...
Ο νεαρός δημιουργός του -και μετέπειτα μύθος για την εταιρεία από τη Bologna- είχε χρησιμοποιήσει τεχνολογία αιχμής για την εποχή, αντλώντας έμπνευση από τα αυτοκίνητα παραγωγής, αλλά και από το αγωνιστικό σκηνικό της Formula 1. Στην πρώτη περίπτωση, φωτεινό μονοπάτι του ήταν το μηχανικό σύνολο της Alfa Romeo Giulietta Sprint, με τον διπλό εκκεντροφόρο (bialbero). Στην δεύτερη ήταν οι δεσμοδρομικές βαλβίδες, που υιοθέτησε στον κινητήρα του το μονοθέσιο W196 της Mercedes-Benz, στα νικηφόρα για εκείνη Grand Prix του 1954. H επιλογή αυτή ήταν προϊόν της συνεργασίας του Rudolf Uhlenhaut με τον Fritz Nallinger, αμφότεροι σπουδαίοι σχεδιαστές-μηχανικοί του γερμανικού αστεριού εκείνα τα χρόνια. Στην πραγματικότητα, η ιδέα δεν ήταν δική τους, αφού με αυτήν είχε επιτυχημένα πειραματιστεί πρώτος ο Γάλλος μηχανικός Εmile Petit στα μοντέλα της Salmson το 1927, ενώ οι αρχικές προσπάθειες έγιναν το 1910 από την βρετανική Arnott και το πρώτο μισό της δεκαετίας του '20 από την γαλλική Bignan. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, η Ducati επέμεινε σε αυτές για πολλά χρόνια, με συνέπεια ο χαρακτηρισμός Desmo να ταυτιστεί μαζί της σε ό,τι αφορά τον χώρο της μοτοσικλέτας. Σύμφωνα με όσα είπε ο Taglioni για να τεκμηριώσει την επιλογή του «ο κύριος σκοπός του συστήματος είναι να αναγκαστεί η βαλβίδα να εκτελέσει όσο το δυνατόν πιστότερα την αποστολή της, με τις απώλειες ενέργειας σχεδόν αμελητέες, τις καμπύλες απόδοσης ομοιόμορφες και την αξιοπιστία βελτιωμένη». Kαταλήγοντας πια στους αριθμούς, αναφέρουμε πως με όλα αυτά ο κινητήρας των 124,6 κ.εκ. του Fabio απέδιδε 16 ίππους στις 11.500 σ.α.λ., που ήταν αρκετοί για να κερδίσει η Ducati σημαντικές νίκες και λαμπερά πρωταθλήματα στην κατηγορία των 125 κ.εκ. την περίοδο 1956-1959.

Oι επιτυχίες

Η πρώτη μεγάλη νίκη της Ducati 125 GP σημειώθηκε στις 15 Ιουλίου 1956, στη Hedemora της Σουηδίας, με αναβάτη τον Gianni Degli Antoni. Δύο χρόνια αργότερα, οι Maranghi-Mandolini κέρδισαν την κατηγορία των 125 κ.εκ. στις 24 ώρες του Montjuic στην Ισπανία, με τον Alberto Gandossi να θριαμβεύει στο Spa-Francorchamps του Βελγίου. Το 1958 οι επιτυχίες γενικεύτηκαν, με μια σειρά αξιοζήλευτων τίτλων στα σημαντικότερα εθνικά πρωταθλήματα: Το έτος εκείνο ο Bruno Spaggiari κατέκτησε το πρωτάθλημα Senior των 125 κ.εκ. στην Ιταλία και ο Franco Farne το αντίστοιχο της Junior, με την εταιρεία να παίρνει και τους δύο τίτλους κατασκευαστών στους προαναφερόμενους θεσμούς (στον πρώτο το 1958 και στον δεύτερο το 1959). Επίσης, με την 125 GP o Mike Hailwood αναδείχθηκε πρωταθλητής Βρετανίας στα 125 κ.εκ., για δύο συνεχόμενες χρονιές (1959-1960). Σε επίπεδο παγκοσμίου πρωταθλήματος, ο Alberto Gandossi τερμάτισε δεύτερος στην τελική βαθμολογία των αναβατών το 1958, με την Ducati να ολοκληρώνει στην ίδια θέση στην κατάταξη των κατασκευαστών. Ασφαλώς, υπήρξαν δεκάδες ακόμη επιτυχίες από αναβάτες χωρίς επίσημη εργοστασιακή υποστήριξη, όπως εκείνες του Willy Scheidhauer, ο οποίος σημείωσε νίκες στο Zandvoort και στο Tubbergen μεταξύ των ετών 1956 και 1961.

dustbin fairings...

Με αφορμή το σχεδόν ολόσωμο fairing του πρωτοτύπου της Ducati 125 GP, είναι μια καλή ευκαιρία να μιλήσουμε για αυτή την ελαφριά υπερκατασκευή, που χιουμοριστικά αποκλήθηκε «σκουπιδοτενεκές» (dustbin fairing) και βρήκε ευρεία εφαρμογή στους αγώνες τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '50. Επρόκειτο ουσιαστικά για ένα ενιαίο κομμάτι-περίβλημα που κάλυπτε το μπροστινό μισό της μοτοσικλέτας και το έκανε να μοιάζει με ρύγχος αεροσκάφους (γι αυτό και κάποιες φορές αναφερόταν ως τορπίλη). Η Διεθνής Ομοσπονδία Μοτοσικλέτας (FIM) απαγόρευσε τη χρήση του στους αγώνες το 1958, επειδή θεωρήθηκε πως η μεγάλη μετωπική του επιφάνεια έκανε ιδιαίτερα ασταθή την μοτοσικλέτα που τo «φορούσε» ακόμη και σε χαμηλές ταχύτητες, ενώ παρατηρήθηκε και ευπάθεια στους πλευρικούς ανέμους. Ακόμη, ειπώθηκε πως δημιουργούσε προβλήματα και στην ψύξη των κινητήρων. Οι νέοι κανονισμοί της FIM που τέθηκαν σε ισχύ από εκείνη τη χρονιά, άφηναν ακάλυπτο πλέον τον εμπρός τροχό, ενώ όριζαν πως έπρεπε να είναι ορατά τα χέρια και τα πόδια των αναβατών.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

DUCATI 125 GP
Σχεδιαστής: Fabio Taglioni
Kινητήρας: 4χρονος μονοκύλινδρος με δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής και δεσμοδρομικές βαλβίδες.
Κυβισμός: 124,6 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 55.25 mm x 52 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.8:1 (1956) 11:1 (1958)
Καρμπιρατέρ: Dell 'Orto SS1 26 ή 27 mm
Ισχύς: 16 ίπποι στις 11.500 σ.α.λ. (17/10.500 το 1958)
Μετάδοση κίνησης: με αλυσίδα
Κιβώτιο ταχυτήτων: 5 σχέσεων
Μεταξόνιο: 1.219 χλστ.
Βάρος: 90 κιλά
Περίοδος δράσης: 1956-1959

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Ducati, Jose Gallino