Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Ecurie Ecosse
Ecurie Ecosse
ENDURANCE

H «Ecurie Ecosse», που η ονομασία της δεν είναι παρά η φράση «Team Scotland» στη γαλλική γλώσσα, υπήρξε μια από τις πιο επιτυχημένες αγωνιστικές ομάδες της δεκαετίας του ’50, με αποκορύφωμα τις δύο συνεχόμενες νίκες της στις περίφημες «24 ώρες» του Le Mans.

Η «Ecurie Ecosse» ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1951 στο Merchiston Mews του Εδιμβούργου, από τον οδηγό αγώνων David Marray και τον μηχανικό Walter Ernest Wilkinson. Ο πρώτος, γεννημένος το 1909, αριθμούσε ήδη πέντε συμμετοχές με βρετανικά μονοθέσια στους αγώνες των δύο πρώτων παγκόσμιων πρωταθλημάτων της F1, χωρίς όμως άλλες περγαμηνές. Ο δεύτερος είχε μεγάλη εμπειρία, καθώς από το 1929 λάμβανε μέρος σε Grand Prix, από την πολύ δύσκολη θέση του μηχανικού που βρισκόταν πλάι στον οδηγό (υποχρεωτικά εκείνα τα χρόνια, με βάση τους τότε κανονισμούς της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου). Ο Wilkinson, με θητεία στη Riley και μετέπειτα στην ERA, έγινε μέλος του «British Racing Drivers Club» το 1937. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σχημάτισε στα Highlands μια αγωνιστική ομάδα με τον Reg Parnell, η οποία είχε αρκετές επιτυχίες. Το 1951 αναζητούσε συνεργάτη για το ιδιόκτητο συνεργείο του, που βρισκόταν στο Merchiston Mews του Εδιμβούργου, με σκοπό την προετοιμασία αγωνιστικών αυτοκινήτων, αλλά και τη συμμετοχή τους στα πρωταθλήματα εκείνης της εποχής, όπως και στα δημοφιλέστερα έπαθλα. Τον βρήκε, στο πρόσωπο του κατά έξι χρόνια μικρότερού του, David Marray…   

Οι πρώτες εμπειρίες

Με λογότυπό της το πιο εμβληματικό της Σκωτίας, τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα σε Flag Blue Metallic φόντο, η «Ecurie Ecosse» έλαβε μέρος στο Grand Prix της Μεγάλης Βρετανίας τρεις συνεχόμενες φορές, από το 1952 έως το 1954. Την πρώτη χρονιά στην πίστα του Silverstone συμμετείχε με ένα Cooper «T20», με τον 6κύλινδρο σε σειρά κινητήρα της Bristol, που προερχόταν από τη BMW. Οδηγός του μονοθεσίου ήταν ο David Marray, στην έκτη και τελευταία του εμφάνιση στη F1, κατά την οποία εγκατέλειψε νωρίς με μηχανικά προβλήματα. Στον αγώνα του 1953 στο Cooper είχε προστεθεί και ένα Connaught «A-Type» με δίλιτρο 4κύλινδρο κινητήρα της Lea-Francis, το οποίο οδηγούσε ο Jimmy Stewart, νεότερος αδελφός του μετέπειτα παγκόσμιου πρωταθλητή της F1 Jackie Stewart. H προσπάθειά τους θα πήγαινε καλά, αν και τα δύο μονοθέσια δεν εγκατέλειπαν λίγους γύρους πριν τον τερματισμό, για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Τον επόμενο χρόνο η «Ecurie Ecosse» επέστρεψε στο Silverstone με το Connaught και οδηγό τον Leslie Thorne, χωρίς και και πάλι να προκύψει κάτι αξιόλογο. Μετά από αυτή την εμπειρία η ομάδα αποφάσισε να ρίξει το κύριο βάρος της στους αγώνες σπορ αυτοκινήτων, καθώς σε αυτό το χώρο είχε ήδη κερδίσει κάποιες διακρίσεις, με πιο σημαντική τον τερματισμό της «C-Type» της «Ecurie Ecosse» στη δεύτερη θέση της γενικής κατάταξης στο Spa-Francorchamps το 1953.

24 heures du Mans: Οι διαχρονικές επιτυχίες

Αναμφίβολα, η «Εcurie Ecosse» έφθασε στο απόγειο της επιτυχίας της το 1956 και το 1957, με τις δύο συνεχόμενες νίκες των Jaguar «D-Type», που την εκπροσωπούσαν στις δημοφιλέστατες «24 ώρες» του Le Mans, του πιο σημαντικού αγώνα ταχύτητας και αντοχής αυτοκινήτων στον κόσμο. Την πρώτη χρονιά η ομάδα κέρδισε με οδηγούς τον Ron Flockhart και τον Ninian Sanderson, ενώ τη δεύτερη στη θέση του Sanderson βρισκόταν ο Ivor Bueb. Με συνοδηγό τον John Lawrence, ο αποχωρήσας από το πλήρωμα των νικητών του 1957, έφερε τη δική του «D-Type» στη δεύτερη θέση εκείνη τη χρονιά, σημειώνοντας ένα πρωτόγνωρο «1-2» μιας ιδιωτικής ομάδας μέσα στο γαλλικό «ναό». Ο απόηχος αυτών των δύο διεθνών επιτυχιών ήταν τόσο μεγάλος, που παραμένει ενεργός μέχρι τις ημέρες μας: Με τη συνδρομή βέβαια και των πρώτων θέσεων του 1951 και του 1955, η αγωνιστική υστεροφημία της Jaguar ταυτίστηκε με τις τέσσερις συνολικά νίκες της στο Le Mans, δύο από τις οποίες κατέληξαν σε εκείνη μέσω της «Ecurie Ecosse». Λίγα χρόνια αργότερα η βασίλισσα Ελισάβετ απένειμε τον τίτλο του Sir στον ιδιοκτήτη της Jaguar William Lyons, επειδή «με τις επιτυχίες των αυτοκινήτων του στο Le Mans έκανε ακόμη λαμπερότερο το όνομα της Μεγάλης Βρετανίας στα πέρατα του κόσμου».

Η υποχώρηση…

Όσο κορυφαίες όμως κι αν ήταν οι Jaguar «D-Type», ο καιρός της απόλυτης κυριαρχίας τους παρήλθε. Αυτό φαίνεται πως δεν το κατάλαβαν εγκαίρως οι διοικούντες της σκωτσέζικης ομάδας, με αποτέλεσμα να απομακρυνθούν από το δρόμο των διεθνών επιτυχιών. Το 1958, η ιδιαίτερα φιλόδοξη συμμετοχή των Masten Gregory και Jack Fairman αναγκάστηκε να αποχωρήσει νωρίς από τις «24 ώρες», νικημένη από μηχανικά προβλήματα. Την επόμενη χρονιά η «Ecurie Ecosse» παρουσιάστηκε ενισχυμένη στο Le Mans, καθώς δίπλα στην «D-Type» υπήρχε η διασκευασμένη και τεχνικά πολύ ενδιαφέρουσα Jaguar του John Tojeiro. Ωστόσο, τα κέρδη ήταν πάλι ανύπαρκτα: Η «D-Type» αποσύρθηκε μετά από 70 γύρους με βλάβη στον κινητήρα, ενώ η Tojeiro-Jaguar άντεξε 137 γύρους, πριν πάρει φωτιά και εγκαταλείψει. Το 1960 τη θέση της είχε πάρει ένα Cooper «T49 Monaco», που δε μπόρεσε καν να ξεκινήσει. Αντίθετα, η «D-Type» έμεινε στον αγώνα για 168 γύρους, ώσπου να σπάσει ο στροφαλοφόρος άξονας. Αυτή ήταν και η τελευταία εμφάνισή της στο Le Mans με τα χρώματα της «Εcurie Ecosse», καθώς τον επόμενο χρόνο αντικαταστάθηκε από ένα Austin-Healey «Sebring Sprite». Όμως, ούτε οι «24 ώρες» του 1961 ήταν ευτυχείς για την ομάδα, αφού το Αustin-Healey εγκατέλειψε στον 32ο γύρο και το Cooper «T57 Monaco» στον 40ο, αμφότερα έπειτα από εξόδους. Το 1962 η «Ecurie Ecosse» πήγε στη Γαλλία με οδηγούς τον Tommy Dickson και τον Jack Fairman, στο cockpit ενός «Tojeiro EE», που ήταν το πρώτο αυτοκίνητο με τον κινητήρα στο κέντρο στην ιστορία του αγώνα. Το αποτέλεσμα ήταν μια ακόμη εγκατάλειψη, αυτή τη φορά με προβλήματα στο κιβώτιο ταχυτήτων, στην τελευταία συμμετοχή της ομάδας στις «24 ώρες» του Le Mans. Σχετικά σύντομα γράφτηκε και το τέλος αυτής της εξαιρετικής προσπάθειας, ύστερα από δέκα και πλέον χρόνια δράσης στις πίστες, λόγω οικονομικών προβλημάτων που κατέληξαν στην αυτοεξορία του David Murray, εξαιτίας των εκκρεμοτήτων που είχε με την εφορία. Ο συνέταιρός του, ο Walter Ernest Wilkinson, μεταπήδησε έκτοτε στην ΒRM ως μηχανικός του Graham Hill, όπου και παρέμεινε έως το 1972.

Η «Ecurie Ecosse» στη Formula 2

Η «Ecurie Ecosse» εμφανίστηκε ξανά στο διεθνές προσκήνιο, με τις εννέα συμμετοχές της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Formula 2 από το 1969 μέχρι το 1971. Στον πρώτο της αγώνα, στο Thraxton, ο πιλότος της Graham Birrell τερμάτισε 11ος στο τιμόνι μιας Brabham-Cosworth «BT23C». Το 1970 ήρθε στην ομάδα να τον πλαισιώσει και ο Richard Attwood, με τις Brabham «ΒΤ30» πλέον. Την επόμενη χρονιά, για την εμπλοκή στην ευρωπαϊκή Formula 2 επιλέχθηκε από την ομάδα η March «712Μ», με οδηγούς τον Tom Walkinshaw και τον Gerry Birrell. Κι αν ο πρώτος έγινε διάσημος μετέπειτα ως αγωνιστικός διευθυντής και ιδιοκτήτης επιτυχημένων ομάδων, ο δεύτερος ήταν ιδιαίτερα άτυχος, καθώς έχασε τη ζωή του δύο χρόνια αργότερα με μια Chevron «B25» στη Rouen της Γαλλίας. Όχι όμως με μονοθέσιο της «Εcurie Ecosse», καθώς η ομάδα από το 1972 είχε διαλυθεί ξανά.

Λαμπερή επιστροφή

Το 1982 η σκωτσέζικη ομάδα επανιδρύθηκε, με πρωτοβουλία του ενθουσιώδους οδηγού και φίλου των αγώνων Hugh McCaig, λαμβάνοντας στη συνέχεια μέρος στο κραταιό ακόμη τότε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων. Tέσσερα χρόνια αργότερα η «Εcurie Ecosse» κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην κατηγορία C2, με «όπλο» της τρεις Aston Martin AMR1 (στις οποίες μάλιστα οι άνθρωποι της ομάδας είχαν δώσει και ονόματα: «Henry», «Reggie» και «Pat»). Παράλληλα, ανέπτυξε δραστηριότητα και στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων, όπου με Vauxhall Cavalier και οδηγούς τους Allan McNish, David Coulthard, David Leslie, John Cleland, Dario Franchitti κατέκτησε αρκετές νίκες στη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, με αποκορύφωμα το Πρωτάθλημα του 1995. Ύστερα και από αυτό, από αγωνιστικής πλευράς, ακολούθησαν λίγα χρόνια σιωπής…

Εcurie Ecosse Transporter

Αντικείμενο θαυμασμού, σε κάθε είδους αγωνιστικές εκδηλώσεις νοσταλγικού χαρακτήρα, αποτελεί το φορτηγό που μετέφερε τα αγωνιστικά της ομάδας από αυτοκινητοδρόμιο σε αυτοκινητοδρόμιο. Το Ecurie Ecosse Transporter έκανε την πρώτη εμφάνισή του στα circuits το 1960, με δύο Jaguar «D-Type» στην οροφή του, έχοντας και χώρο για άλλο ένα αγωνιστικό στο εσωτερικό του. Για την αγορά του φρόντισε η «Ecurie Ecosse Association», η ομάδα που στήριζε οικονομικά το team σε κάθε περίπτωση. Τη διαμόρφωση του αμαξώματός του ανέλαβε ο Selby Howgate της «Walter Alexander Ltd», που είχε την έδρα της στο Falkirk. Το πολύ όμορφο μεταφορικό της ομάδας είναι βασισμένο σε ένα πλαίσιο της Commer, ενώ παίρνει κίνηση από τον τρικύλινδρο δίχρονο diesel «TS3» της εταιρείας.

Η αναβίωση του 2011

Ο ιθύνων νους της «Ecurie Ecosse» Hugh McCaig ανακοίνωσε πρόσφατα την επιστροφή της ομάδας στους αγώνες, 25 χρόνια μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της κατηγορίας C2 το 1986. Η σκωτσέζικη ομάδα εμφανίστηκε το 2011 στις «24 ώρες» του Spa με μια Aston Martin «DBRS 9», έχοντας τη συνδρομή της Barwell Motorsport, στενού συνεργάτη της Aston Martin Racing. Το αυτοκίνητο ολοκλήρωσε τον αγώνα στην 20η θέση και στην 9η της κατηγορίας του, ενάντια σε πολύ δυνατούς αντιπάλους, όπως είναι για παράδειγμα το Audi «R8 LMS GT3» και η BMW «Z4 GT3». Και, προφανώς, έπεται συνέχεια…

Οι οδηγοί

Δεκάδες οδηγοί, στην πλειοψηφία τους Σκωτσέζοι, αγωνίστηκαν στις πίστες με τα αυτοκίνητα της «Ecurie Ecosse». Κάποιοι από αυτούς στις αρχές της σταδιοδρομίας τους, άλλοι όταν ήδη ήταν καταξιωμένοι. Εξαιρώντας αυτούς που έχουμε ήδη αναφέρει, ανάμεσά τους ήταν και ο μεγάλος Jim Clark, που το 1959 οδήγησε στο Goodwood την Tojeiro-Jaguar, παλεύοντας για την πρώτη θέση με τη Ferrari «Testarossa» του Cliff Allison. Επίσης, ο τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής της F1 Jackie Stewart, ακόμη νεώτατος και άγνωστος τον Σεπτέμβριο του 1964, όταν οδήγησε την Tojeiro-Buick στο circuit του Charterhall. Τέλος, στη σύνθεση της ομάδας βρέθηκε κάποια στιγμή και ο Innes Ireland, ο πρώτος νικητής αγώνα της Formula 1 με τα χρώματα της Lotus.

Περισσότερα...

Περισσότερα ιστορικά στοιχεία και αναλυτικές πληροφορίες για τις κατά καιρούς αγωνιστικές δραστηριότητες της «Ecurie Ecosse» μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.ecurieecosse.com

JAGUAR D-TYPE

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Body design
: Malcolm Sayer
Κινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 3.442 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 83 mm x 106 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.0:1 
Καρμπιρατέρ: 3 Weber DC03
Ισχύς: 270 ίπποι στις 6.000 σ.α.λ.
Ροπή: 33,1 χλγμ. στις 4.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 280 χλμ./ώρα
0-100 χλμ./ώρα: 7,2 δλ. 
Mήκος: 4.102 χλστ.
Πλάτος: 1.659 χλστ.
Ύψος: 800 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.270 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.330 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.294 χλστ.
Bάρος: 880 κιλά
Περίοδος δράσης: 1955-1960
Μονάδες κατασκευής: 11

carhistory

Photos: Jaguar, Chelsea Auto Legends, Silverstone Classic, Aston Martin