Carhistory.gr Logo
  » EVs » Faure
Faure
EVs

Το ηλεκτροκίνητο microcar που δημιουργήθηκε ως τέκνο ανάγκης την περίοδο της κατοχής της Γαλλίας από τους Νazi, όταν η εφευρετικότητα έπρεπε να αντισταθμίσει τις ελλείψεις. Σήμερα, δικαιούται να θεωρείται πρόγονος του Smart.

Στη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που σχεδόν διέλυσε την Ευρώπη για περισσότερο από πέντε χρόνια, δημιουργήθηκε ένα πλήθος νέων αναγκών. Μια από αυτές και ιδιαίτερα σημαντική ήταν η έλλειψη καυσίμων, καθώς οι Nazi δέσμευαν όλες τις υπάρχουσες ποσότητες για τις ανάγκες του πολέμου τους, δυσκολεύοντας τα μέγιστα τις κάθε είδους οδικές μετακινήσεις. Η ανθρώπινη εφευρετικότητα βρήκε μερικές ευκαιριακές λύσεις, με τις οποίες κατόρθωσε να αντιμετωπίσει οριακά τις πιο βασικές από αυτές. Σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κυκλοφόρησαν οχήματα που έκαιγαν ακόμη και ξύλα, προκειμένου να κινηθούν έστω και σε πολύ αργές ταχύτητες. Τότε, στο κατεχόμενο Παρίσι αλλά και αλλού, εμφανίστηκαν πολύ μικρά αυτοκίνητα (microcars) που χρησιμοποιούσαν εναλλακτικές μορφές ενέργειας, μεταξύ των οποίων δεσπόζουσα θέση είχαν το φυσικό αέριο και ο ηλεκτρισμός. Κι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά, το πιο ώριμο ίσως μαζί με το πολύ περισσότερο γνωστό Peugeot VLV, ήταν το αυτοκινητάκι της εταιρείας του Pierre Faure...

Μια έξυπνη προσπάθεια
Στα τέλη του 1940 ο Pierre Faure, πρώην συνεργάτης του Luis Breguet, παρουσίασε ένα διθέσιο αμαξίδιο που έφερε το όνομά του. Ήταν μια απλή κατασκευή με σωληνωτό πλαίσιο και ηλεκτρικό κινητήρα, στην οποία η μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς γινόταν με αλυσίδα. Οι έξι μπαταρίες που ήταν τοποθετημένες κάτω από το υπερμεγέθες για τις συνολικές διαστάσεις του μοντέλου εμπρός καπό, είχαν χωρητικότητα 100 Amber και τάση 72 Volt. Με βάρος που δεν ξεπερνούσε τα 550 κιλά, το αυτοκίνητο μπορούσε να κινηθεί με ταχύτητα έως 40 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ η αυτονομία του κυμαινόταν από 50 έως 70 χιλιόμετρα (ανάλογα με το φορτίο και τις οδικές συνθήκες). Όμως, το καλύτερο στοιχείο του ήταν το προηγμένο και σε σχήμα σταγόνας αμάξωμά του, που ήταν σχεδιασμένο από τον αεροναυπηγό Michel Dufet.

Το άδοξο τέλος...
Στις 25 Αυγούστου 1944 το Παρίσι απελευθερώθηκε από τους Νazi, ενώ σύντομα απαλλάχθηκε από αυτούς και ολόκληρη η Γαλλία. Σταδιακά, έστω και δύσκολα στην αρχή, αντιμετωπίστηκαν όλες οι ελλείψεις. Η βενζίνη και το πετρέλαιο άρχισαν και πάλι να κυκλοφορούν, εξαλείφοντας την πιο βασική από τις δυσκολίες των μετακινήσεων. Οι κατοχικές εφευρέσεις πήραν τότε το δρόμο της εξαφάνισης, αφού εξέλιπαν πλέον οι λόγοι για τους οποίους επινοήθηκαν. Το Faure είχε την ίδια τύχη με αυτές, καθώς η μετατροπή του σε βενζινοκίνητο ήταν ανέφικτη, λόγω της εκτόξευσης του κόστους σε επίπεδα απαγορευτικά για την περαιτέρω εμπορική του σταδιοδρομία. Το οριστικό τέλος ήρθε το 1947, ένα χρόνο ύστερα από την εμφάνιση του ηρωικού microcar στη πρώτη μεταπολεμική έκθεση αυτοκινήτου της Πόλης του Φωτός, όπου κέρδισε για μια ακόμη φορά τις εντυπώσεις. Η συνολική παραγωγή του αρίθμησε μόλις 20 μονάδες, αν και ακόμη κι αυτή η πληροφορία είναι αμφισβητήσιμη...

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας