Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Ferrari 156
Ferrari 156
GRAND PRIX

Το πρώτο μονοθέσιο της Ferrari με τον κινητήρα τοποθετημένο στο κέντρο, με το οποίο κατέκτησε το πρώτο της παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών στη Formula 1.

Το 1961 η διοίκηση του Sport όρισε τη μείωση της χωρητικότητας των κινητήρων για τα αυτοκίνητα Grand Prix στο 1.5 λίτρo, με το βάρος των μονοθεσίων να μην επιτρέπεται να ξεπερνά τα 450 κιλά. Αυτό είχε αποφασιστεί πολύ καιρό προτού αρχίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα, πλην όμως οι βρετανικές αγωνιστικές ομάδες δεν είχαν αρχίσει να προετοιμάζονται για την αλλαγή. H Ferrari, θέλοντας να κυριαρχήσει ξανά, είχε ήδη εξελίξει στη Formula 2 την απάντησή της. Ένας κινητήρας V6, τον οποίο είχαν σχεδιάσει από κοινού ο Βιτόριο Τζάνο και ο Αλφρεντίνο Φεράρι, που απέδιδε 190 ίππους στις 9.500 στροφές ανά λεπτό τοποθετήθηκε υπό γωνία 120ο στο κέντρο του αυτοκινήτου. Το μοντέλο κωδικοποιήθηκε ως «Dino 156», με το «15» να παραπέμπει στον κυβισμό και το «6» στον αριθμό των κυλίνδρων, ενώ έγινε ευρύτερα γνωστό με το προσωνύμιο «Sharknose» εξαιτίας της διαμόρφωσης του ρύγχους του, που θύμιζε καρχαρία. Σε κάποιους από τους πρώτους αγώνες εκείνης της περιόδου χρησιμοποιήθηκαν και μονοθέσια που είχαν τον κινητήρα τοποθετημένο υπό γωνία 65ο. Η κωδική ονομασία των τελευταίων ορίσθηκε ως Ferrari «155». H Dunlop ανέλαβε να της διαθέσει ελαστικά διαστάσεων 6.00-15 για τους πίσω τροχούς και 5.00-15 για τους εμπρός. Η τελική ταχύτητα της νέας βολίδας άγγιζε τα 260 χιλιόμετρα την ώρα και είχε ήδη νικήσει, ως «Dino 155», με οδηγό τον Tζανκάρλο Mπαγκέτι στις Συρακούσες. Τον νεαρό υποστήριζε η Oμοσπονδία Ιταλικών Αγωνιστικών Ομάδων. Η νέα θέση του κινητήρα στο αμάξωμα μετά την υιοθέτησή του και από τη Ferrari είναι πλέον κανόνας και ο φημισμένος αρχιμηχανικός Pούντι Oυλενάουτ δηλώνει σε συνέντευξή του «αν η Mercedes μού ανέθετε να σχεδιάσω ξανά κινητήρα Grand Prix, κι εγώ εκεί θα τον τοποθετούσα».





Ο θρίαμβος… 

Η πρώτη νίκη του αυτοκινήτου ήρθε στο Zandvoort, όπου ο Βόλφγκανγκ φον Tριπς, αφού έκαμψε την αντίσταση του Φιλ Xιλ στο ξεκίνημα του αγώνα, κατάφερε να νικήσει για τη Γερμανία πρώτη φορά μετά τον πόλεμο. Από εκείνη κιόλας την αναμέτρηση, έγινε φανερό ότι οι δύο πιλότοι της Ferrari θα ήταν αυτοί που θα μάχονταν για τον παγκόσμιο τίτλο των οδηγών, αφήνοντας πίσω τους τον ανταγωνισμό. Στη συνέχεια, στο αξεπέραστο μέχρι σήμερα περιβάλλον του Spa, εξελίχθηκε μια τρομερή γιγαντομαχία ανάμεσα στον Φιλ Xιλ και τον Βόλφγκανγκ φον Tριπς, που κράτησε μια ολόκληρη ώρα. Την πρώτη θέση άλλαξαν μεταξύ τους δέκα φορές, καθηλώνοντας τους Βέλγους φιλάθλους. Ο Αμερικανός άσσος της Ferrari στον 24ο γύρο κατόρθωσε να αφήσει πίσω του τον Γερμανό κόμη και η κατάταξη έμεινε ίδια ώς την πτώση της σημαίας. Την επόμενη θέση στο βάθρο των νικητών κέρδισε η Ferrari του Ρίτσι Γκίνθερ και κανείς πλέον δεν είχε αμφιβολία για το ποια ομάδα θα πρωταγωνιστούσε στο πρωτάθλημα. Στoν επόμενο αγώνα, στη Reims, τρεις Ferrari 156 ήταν οι ταχύτερες στις δοκιμές με τους Φιλ Xιλ, Βόλφγκανγκ φον Tριπς και Ρίτσι Γκίνθερ. Από την πέμπτη σειρά της εκκίνησης είχε ξεκινήσει μια Ferrari «155» με οδηγό τον Tζιανκάρλο Mπαγκέτι, που έτρεχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα. Ο νεαρός άσσος κατάφερε να προηγηθεί στον 39ο γύρο, η Porsche του Γιόαχιμ Mπονιέ όμως δεν του επέτρεψε να μείνει εκεί περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά. Ένδεκα γύρους πριν να τελειώσει η μάχη, o Mπονιέ αρχίζει να υποχωρεί και οι άνθρωποι της Porsche βλέπουν τον Νταν Γκέρνι να οδηγεί το μονοθέσιό τους προς την επιτυχία. O Mπαγκέτι όμως επιμένει και 200 μέτρα πριν από την πτώση της σημαίας προσπερνά τον αντίπαλό του και θριαμβεύει με μόλις ένα δέκατο του δευτερολέπτου διαφορά από εκείνον. Ταχύτερος της ημέρας, αναδείχθηκε ο Φιλ Xιλ. Ο Αμερικανός ήταν ξανά πρώτος στα δοκιμαστικά του circuit στο Έιντρι, όμως η Ferrari του ήταν επικεφαλής μόνο έως τον έκτο γύρο, που νικήθηκε από εκείνη του Βόλφγκανγκ φον Tριπς. Ο Γερμανός ευγενής διατηρήθηκε στην πρώτη θέση μέχρι το τέλος της κούρσας, βάζοντας πλέον σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο. Ο κόμης της Φεράρι βρέθηκε μπροστά από τον άμεσο ανταγωνιστή του και στο Νurburgring, όπου μονομάχησε τρεις φορές με αυτόν για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης, την οποία εξασφάλισε την τελευταία στιγμή.

…και η τραγωδία

O Βόλφγκανγκ φον Tριπς πήρε την πρώτη θέση στις δοκιμές του Grand Prix της Monza, με χρόνο 2.46.3 στις 10 Σεπτεμβρίου. Εκείνη την ημέρα ήταν πρώτος στην κατάταξη με τέσσερις βαθμούς διαφορά από τον Φιλ Xιλ. Η εκκίνησή του όμως στον αγώνα δεν ήταν τόσο καλή και στον δεύτερο γύρο βρέθηκε να αγωνίζεται από την τέταρτη θέση. Ο Γερμανός ευγενής, με τον Τζιμ Kλαρκ να τον κυνηγά, οδηγούσε ταχύτατα και πέρασε την «Curva Vialone» με τη Lotus τοποθετημένη ακριβώς πίσω του. Μόλις οι δύο βολίδες πέρασαν την «Parabolica» ο νεαρός Σκώτος βρέθηκε δίπλα του. Στην καμπή «Vedano» ο κόμης προσπαθώντας να πάρει καλύτερες γραμμές στην πίστα δεν τον είδε και οι τροχοί τους ήρθαν σε επαφή. H Ferrari του Γερμανού, εκτός ελέγχου πλέον, απογειώθηκε και έπεσε πάνω στους θεατές πριν επιστρέψει με δύναμη στο δρόμο. Εκεί διαλύθηκε εντελώς και το σώμα του κυβερνήτη της τινάχτηκε βίαια έξω από το κόκπιτ. Δεκατρείς φίλαθλοι βρήκαν το θάνατο και ο άσσος της Ferrari επέζησε μόνον για λίγα λεπτά. Στη συνέχεια, με την ατμόσφαιρα πολύ βαριά από το πιο πολύνεκρο δυστύχημα στην ιστορία της Formula 1, ο Φιλ Xιλ τερματίζοντας τον αγώνα στην πρώτη θέση ήταν ο νέος παγκόσμιος πρωταθλητής. Απέμενε ένας αγώνας, στο Watkins Glen, όπου oι Ferrari έχοντας ήδη κατακτήσει τον τίτλο, δεν πήγαν να αγωνιστούν σε ένδειξη τιμής για το νεκρό ευγενή.

Επίλογος… 

O ικανότατος Φιλ Xιλ έγινε ο πρώτος Αμερικανός πιλότος που κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών της Formula 1 και θα ήταν ευχής έργον γι αυτόν, αν δεν είχε χάσει άδικα τη ζωή του ο φίλος και συναθλητής του Βόλφγκανγκ φον Τριπς. Ο μετέπειτα μεγάλος Τζιμ Κλαρκ ταλαιπωρήθηκε γι αρκετό καιρό, καθώς οι Ιταλοί χωρίς να το σκεφτούν ιδιαίτερα τον θεώρησαν ως τον κύριο υπεύθυνο του δυστυχήματος. Tο ηθικό της ιταλικής ομάδας βρέθηκε πολύ χαμηλά λόγω της τραγωδίας στη Monza, ενώ την επόμενη χρονιά η Scuderia αποδυναμώθηκε από πολλά τεχνικά της στελέχη, που μεταπήδησαν στη νέα και φιλόδοξη ομάδα της ΑΤS. Οι Ferrari «156» δεν κατόρθωσαν να κερδίσουν άλλο αγώνα ως τη λήξη της σταδιοδρομίας τους, στα τέλη του 1962…

Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ

Συμμετοχές σε Grand Prix: 17
Νίκες: 4
Pole-positions: 6
Tαχύτεροι γύροι: 5

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FERRARI 156      
Σχεδιαστής: Carlo Chiti
Kινητήρας: Tipo 178 V6 120o
Κυβισμός: 1.477 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 73 mm x 58.8 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.8:1
Καρμπιρατέρ: 2 Weber 40 IF3C
Ισχύς: 190 ίπποι στις 9.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Tipo 543/C 5 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 260 χλμ/ώρα
Ελαστικά εμπρός: Dunlop 5.00 x 15
Eλαστικά πίσω: Dunlop 6.00 x 15
Χωρητικότητα ρεζερβουάρ: 150 λίτρα
Μήκος: 4.060 χλστ.
Πλάτος: 1.400 χλστ.
Ύψος: 1.000 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.200 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.200 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.300 χλστ.
Βάρος: 420 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 8 (1961: 5, 1962: 3)
Περίοδος δράσης: 1961-1962

carhistory

Photos: Ferrari