Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Ferrari 250 GT SWB
Ferrari 250 GT SWB
ENDURANCE

Η γοητευτική ιταλική berlinetta, σήμα κατατεθέν της Ferrari στις αρχές της δεκαετίας του '60,ήταν ένα από τα καλύτερα αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Το αυτοκίνητο ανήκει ουσιαστικά στην κατηγορία Competition Grand Turismo Berlinetta, στην οποία πρωταγωνίστησε αγωνιστικά η Ferrari από το 1949 έως το 1964, χρονιά που ξεκίνησε στις πίστες η Εποχή των Πρωτοτύπων. Διακριτικό της κατηγορίας αυτής ήταν ο τοποθετημένος εμπρός κινητήρας, με κυριότερους αντιπάλους εκείνης της χρονικής περιόδου τις Μercedes 300 SLR, τις Μaserati 300 S, τις Alfa Romeo, τις Aston Martin DB3S και τις Jaguar ΧΚ-140. Tο σχεδιασμό των αμαξωμάτων εκείνης της εποχής επιμελούνταν για τη Ferrari σχεδιαστές με γούστο και φαντασία, όπως οι Μichelotti, Vignale, Pininfarina, Ζagato, Scaglietti, Ghia, Bertone. Oι τρίλιτροι V12 κινητήρες, που φορούσε το αυτοκίνητο που εξετάζουμε, σχεδιάστηκαν στα μέσα του 1953 από το χαρισματικό Gioacchino Colombo. Oι 250 GT που παρουσιάστηκαν στο Σαλόνι του Τορίνο το 1958 (με μεταξόνιο 2,6 μέτρων) αγοράστηκαν από διακεκριμένους πελάτες, όπως οι γόητες Πορφίριο Ρουμπιρόζα και Αγά Χαν, ο βαρόνος Γκράφενριντ, η σύζυγος του βασιλιά του Βελγίου και ο τότε μονάρχης του Ιράκ, Φεϊζάλ. Η ολιγάριθμη εκείνη σειρά των cabriolet και coupe αμαξωμάτων που βγήκε από το εργοστάσιο του Μaranellο, με τιμή πώλησης 12.600 δολάρια για το καθένα, μνημονεύεται σήμερα με το διακριτικό Long Wheel Base. Οι 250 GT με το κοντό μεταξόνιο (SWB) κατασκευάστηκαν σε δύο σειρές, από το 1959 μέχρι το 1962. Η μία από αυτές, με ελαφρωμένο αμάξωμα από αλουμίνιο, κτίστηκε από την Carrozzeria Scaglietti καθαρά για αγωνιστικούς σκοπούς. Η δεύτερη, που έφερε επιπρόσθετα και το διακριτικό Lusso, ήταν περισσότερο μια έκδοση δρόμου.


Το ξεκίνημα στους αγώνες

Το κτισμένο από τον Scaglietti αγωνιστικό, επάνω σε σχέδια του Pininfarina, εκτέθηκε στο Σαλόνι του Παρισιού στις αρχές του Οκτωβρίου. O εμπνευσμένος Ιταλός, δημιουργός και του αντίστοιχου LWB, είχε πετύχει το σκοπό του και αυτό θα φαινόταν περισσότερο καθαρά τα δύο επόμενα χρόνια. Μια καθυστέρηση στην πιστοποίηση για την κατηγορία GT δεν επέτρεψε στο ολοκαίνουργιο coupe να πάρει από την αρχή κανονικά μέρος στους αγώνες Τουρισμού του 1960, γι αυτό και οι επιτυχίες για τη Ferrari συνεχίστηκαν με τις LWB. 'Eξι αυτοκίνητα της εταιρείας τερμάτισαν πίσω από τη νικήτρια Aston Martin στο Grand Prix της Rouen στις 12 Ιουνίου, όπου την τρίτη θέση κατέκτησε μια 250 GT SWB με οδηγό τον Βόλφγκανγκ Σάιντελ. Ως τις παραμονές του αγώνα στο Μαν, η διαδικασία της πιστοποίησης είχε ολοκληρωθεί και οι δύο τύποι του αγωνιστικού δηλώθηκαν στην ίδια κλάση. Υπήρχε ακόμη μία διαφορά στην εξωτερική εμφάνιση του αυτοκινήτου, μια και ο Scaglietti πρόσθεσε στα πλαϊνά του από δύο γρίλιες στο εμπρός και πίσω μέρος. H 250 GT SWB είχε κατά 20 εκατοστά, περίπου, μικρότερο μεταξόνιο για λόγους ευελιξίας. Για λόγους εξοικονόμησης βάρους, το πίσω τζάμι της αγωνιστικής έκδοσης ήταν από πλαστικό. H αγωνιστική έκδοση της 250 GT δεν είχε προφυλακτήρες. Aντί αυτού, στο ρύγχος υπήρχαν αεραγωγοί για την ψύξη των φρένων. Οι θεατές στην πίστα της Λα Σαρτ έζησαν την ολοκληρωτική επικράτηση των Τestarossa και είδαν την SWB των Ταβάνο, Λουστέλ να κερδίζει την κατηγορία GT 2.501-3.000, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης.

Νικώντας το Γύρο της Γαλλίας

Το καταπληκτικό coupe απέσπασε την προσοχή του Rob Walker, που το αγόρασε και αφού το έβαψε με τα αγωνιστικά του χρώματα (γαλάζιο με μια φαρδιά λευκή λωρίδα, παράλληλη με τη μάσκα του αυτοκινήτου), ανέθεσε στον Stirling Moss να το οδηγήσει. Ο μεγάλος Βρετανός, που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να συμφωνήσει με τον Ferrari και να οδηγήσει ένα εργοστασιακό αυτοκίνητο, νίκησε τον Αύγουστο στο Goodwood και το Brands-Hatch έχοντας ως κυριότερο αντίπαλο τις Aston Martin. Νωρίς τον Σεπτέμβριο, ο Carloario Αbate νίκησε με μία άλλη SWB το Coppa Inter-Europa, όμως, τον ίδιο μήνα ένα ακόμη μεγάλο τρόπαιο επρόκειτο να κατακτηθεί: ήταν ο Γύρος της Γαλλίας, μακρύτερος και δυσκολότερος από κάθε άλλη φορά. Περιλάμβανε, μάλιστα, και επτά διαδρομές που χρησιμοποιούνταν σε αναβάσεις. Τα SWB κατέκτησαν τις τρεις πρώτες θέσεις της γενικής κατάταξης, με μεγάλο νικητή τον Οlivier Gendebien. Ο ταλαντούχος μηχανικός Giotto Bizzarrini είχε εργαστεί επάνω στον κινητήρα του αυτοκινήτου του, ελαφραίνοντας τα πιστόνια του κατά, περίπου, 20 γραμμάρια το καθένα.

Καταξίωση...

Στις 23 Οκτωβρίου, ο θρίαμβος των τριών αυτοκινήτων επαναλήφθηκε στα 1.000 χλμ. του Μοntlhery. Το 1961, οι Ferrari Τestarossa συνέχισαν να βασιλεύουν, όμως οι επιτυχίες συνεχίζονταν και για τις SWB. Τα θαυμάσια αυτοκίνητα νίκησαν στην κλάση τους στο Sebring, ενώ την ίδια μέρα στο Snetterton οι Μike Parkes και Graham Whitehead κέρδιζαν τις δύο πρώτες θέσεις, ταπεινώνοντας ακόμη μία φορά τις Aston Martin DB4. Οι Βρετανοί, με τη συνδρομή και των νέων Jaguar Ε-Type, πήραν την εκδίκησή τους στο Goodwood και το Oulton Park, κερδίζοντας τους δύο αγώνες εμπρός από τις Ferrari. Ταχύτατες οι SWB στα 1.000 χλμ. του Νurburgring, κατέλαβαν την πέμπτη θέση με τους Μπαγκέτι, Μερές, ενώ στο Μαν τις περίμενε η απόλυτη διάκριση: με οδηγούς δύο πολύ γρήγορους Γάλλους τερμάτισαν στην 3η θέση, νικώντας στην κλάση GT 2.501-3.000. Μετά τον αγώνα, το αυτοκίνητο του Rob Walker, που οδηγούσε ο Μοss, μεταφέρθηκε στο Μaranellο για να ανασκευαστεί ο κινητήρας του. Η κίνηση αποδείχθηκε σοφή, αφού ο Βρετανός νίκησε αμέσως μετά στο Silverstone, στο Brands-Hatch και στο Goodwood. Aκόμη δύο νίκες περίμεναν τις SWB, όταν ο Μερές κέρδισε τις 6 ώρες της Οβέρν και οι 'Aρεντς, Χάμιλ πήραν το κύπελλο της κλάσης τους στο τελευταίο Coppa Acerbo. Στις 10 Σεπτεμβρίου, λίγο πριν από το ιταλικό Grand Prix, το εξαιρετικό coupe κέρδισε στην πίστα της Μonza τον τρίωρο αγώνα του Coppa Inter-Europa με οδηγό τον Πιερ Νομπλέ. Λίγες ημέρες αργότερα, οι Ferrari έκαναν ξανά δικό τους το Γύρο της Γαλλίας και στο Snetterton ο Parkes επικράτησε, μετά από μάχη, των Jaguar E-Type, οδηγώντας τη μοναδική SWB που συμμετείχε στον αγώνα.

Επιτυχίες μέχρι το τέλος

Η επιτυχημένη για τα αυτοκίνητα περίοδος έκλεισε με την πρώτη θέση των αδελφών Rodriquez στο Μοntlhery και το θρίαμβο του Μοss στο Νassau. Η κυριαρχία των Ιταλών διατηρήθηκε και το 1962, που σημαδεύτηκε από την εμφάνιση ενός ακόμη αυτοκινήτου της εταιρείας, για πολλούς του πιο συγκλονιστικού: της Ferrari GTO. Το πολυθρύλητο αγωνιστικό, που προετοιμαζόταν από τον προηγούμενο χειμώνα, έκανε δοκιμές στα χέρια του Μοss στην Daytona για να εμφανιστεί ταχύτατο, κερδίζοντας την κλάση GT 2.501-3.000 στο Μαν. Πολύτιμη για τη μετέπειτα πορεία του στάθηκε η εμπειρία και οι τεχνολογικές λύσεις που δρομολογήθηκαν στις 250 GT SWB, οι οποίες αποτέλεσαν τον απευθείας πρόγονό του. Η σταδιοδρομία των τελευταίων συνεχίστηκε και εκείνη τη χρονιά, με τη δεύτερη θέση στις 12 ώρες του Sebring και νίκες στην κλάση του σε Τarga Florio, Νurburgring. Σήμερα, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, με την ασφάλεια των χρόνων που έχουν περάσει από εκείνες τις ημέρες, πως η 250 GT SWB ήταν ένα από τα καλύτερα αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν ποτέ.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FERRARI 250 GT SWB RACING CAR
Πρώτη εμφάνιση: Παρίσι 1959
Body design: Carrozzeria Scaglietti
Kινητήρας: V12 60o
Κυβισμός: 2.953 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 73 mm x 58.8 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.2:1
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 36 DCL6
Ισχύς: 280 ίπποι στις 7.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 268 χλμ/ώρα
Μήκος: 4.150 χλστ.
Πλάτος: 1.690 χλστ.
Ύψος: 1.260 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.400 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.354 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.349 χλστ.
Βάρος: 960 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1959-1962
Μονάδες παραγωγής: 91

 

carhistory

Photos: Ferrari