Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Ferrari 250 LM
Ferrari 250 LM
ENDURANCE

Η πρώτη Ferrari δρόμου με τον κινητήρα τοποθετημένο στο κέντρο ήταν συνάμα και η τελευταία που εκπροσώπησε νικηφόρα την ιταλική εταιρεία στις «24 ώρες» του Le Mans.

Το ύστατο μέλος της ένδοξης σειράς «250», που διαδέχθηκε τα θρυλικά διακριτικά «GT», «TR» και «GTO» τα οποία τη συνόδευσαν στη διάρκεια της δεκαετούς σταδιοδρομίας της, παρουσιάστηκε επίσημα στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου των Παρισίων τον Οκτώβριο του 1963. Δεν ήταν το πρώτο μοντέλο της Ferrari με τον κινητήρα τοποθετημένο πίσω από την πλάτη του οδηγού, σαφώς όμως επρόκειτο για την πρώτη πελατειακή έκδοση δρόμου της ιταλικής εταιρείας με αυτά τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ως τότε τη λύση του «όλα πίσω» έφεραν μόνο τα καθαρόαιμα αγωνιστικά της Scuderia, αρχής γενομένης το 1961. Η «250 LM», της οποίας η προέλευση των αρχικών γραμμάτων προερχόταν από το Le Mans και υπενθύμιζε τις μεγάλες νίκες που σημείωσε εκεί η Ferrari, ήταν ουσιαστικά μια «250 Ρ» με οροφή, εφαρμοσμένη ήδη στη δεύτερη σειρά της περίφημης προκατόχου της, της «250 GTO». Το αυτοκίνητο που εκτέθηκε στην Πόλη του Φωτός ήταν και το μοναδικό από τα 32 συνολικά που κατασκευάστηκαν, το οποίο διέθετε τρίλιτρο κινητήρα, προερχόμενο από τη «250 GTO». Όλα τα υπόλοιπα εφοδιάστηκαν με το μηχανικό σύνολο των 3.3 λίτρων, που έφερε την κωδική ονομασία «Τipo 275». Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί να αναφέρονται μετέπειτα σε αυτήν με το διακριτικό «275 LM», θέλοντας να διαχωρίσουν όσο αυτό ήταν εφικτό τις τροποποιημένες κυρίως σε αεροδυναμική αγωνιστικές εκδόσεις του αυτοκινήτου από τις αντίστοιχες της ελάχιστης παραγωγής του. Σχεδιασμένη από τον οίκο Pininfarina με την επιμέλεια της Carozzeria Scaglietti, η «250 LM» δεν πρόλαβε να παραχθεί σε 100 μονάδες για να πιστοποιηθεί στους αγώνες στην κατηγορία των GT, αφού ο Έντσο ισχυριζόταν για καιρό στη FIA ότι αποτελούσε υποπαράγωγο της «250 SWB» και της «GTO», χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα το γεγονός ότι είχε τον ίδιο με εκείνες κινητήρα, αλλά και το ίδιο μεταξόνιο. Όμως, η θεωρία του δεν έγινε τελικά δεκτή από την Αρχή του Σπορ, με συνέπεια να ενταχθεί στην κατηγορία των πρωτοτύπων, που απαιτούσε την παραγωγή 25 αντιτύπων. Αυτός ήταν και ο λόγος που αρίθμησε μόλις 32 αυτοκίνητα, ως τον Φεβρουάριο του 1966 που έληξε και επίσημα η δράση της.

Oι επιτυχίες
Η αντιμαχία του Φεράρι με τη FIA, στην οποία ενεπλάκη και η «250 LM», δε στάθηκε ικανή να την εμποδίσει το 1964 να σημειώσει 10 νίκες στους 35 αγώνες όπου δηλώθηκε η συμμετοχή της. Η πιο σημαντική από τις επιτυχίες εκείνης της χρονιάς ήταν η νίκη στις «12 ώρες» της Ρεμς, με οδηγούς τους Γκρέιαμ Χιλ και Τζο Μπονιέ. Το αυτοκίνητο κέρδισε επίσης τα «500 μίλια» του Elkhart Lake, αλλά και τις «9 ώρες» στο Κιαλάμι της Νότιας Αφρικής. Τον επόμενο χρόνο η τύχη του αφέθηκε στα χέρια ιδιωτικών ομάδων, οι οποίες αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ικανές στην συγκομιδή καλών αποτελεσμάτων. Το αποκορύφωμά τους, που αποτέλεσε ταυτόχρονα και το «high-point» της «250 LM», ήταν η νίκη των Γιόχεν Ριντ και Μάστεν Γκρέγκορι στις «24 ώρες» του Le Mans. Το αγωνιστικό των θριαμβευτών του 1965 ανήκε στη «Νοrth American Racing Team» του Λουίτζι Κινέτι, αντιπροσώπου της Ferrari στις ΗΠΑ και τρεις φορές νικητή παλαιότερα στον ίδιο αγώνα, την περίοδο από το 1932 έως το 1949. To αυτοκίνητο είχε διαφορές από τις εκδόσεις του Pininfarina, καθώς είχε δεχθεί τροποποιήσεις στο ρύγχος του από την εδρεύουσα στη Μόντενα Carozzeria Dogo, με συνέπεια να αυξηθεί το μήκος του κατά λίγα εκατοστά και να κερδίσει κάποια ακόμη χιλιόμετρα σε τελική ταχύτητα. Αυτή η επιτυχία, που σημειώθηκε απέναντι στα ανέτοιμα ακόμη, πλην όμως θηριώδη «GT40» της Ford και που ευνοήθηκε από αρκετές εγκαταλείψεις επιφανών διεκδικητών της κορυφής, ανάμεσά τους και οι δύο «330 Ρ2» της επίσημης Ferrari, είναι η τελευταία μέχρι σήμερα νίκη της Scuderia στη φημισμένη διαδρομή της Λα Σαρτ. Μεταξύ των ικανότατων άσσων που οδήγησαν την «250 LM» σε αγώνες, ως επίσημοι πιλότοι της Ferrari ή ως ιδιωτικά συμμετέχοντες, συμπεριλαμβάνονται ο Ουμπέρτο Μαλιόλι, ο Ντέιβιντ Πάιπερ, ο Τζον Σέρτις, ο Λορέντσο Μπαντίνι, ο Ουόλτ Χάνσγκεν, ο Πέντρο Ροντρίγκεζ, ο Νίνο Βακαρέλα, ο Ρόι Σαλβαντόρι, ο Βίλι Μερέζ, ο Τόνι Μαγκς, ο Μαρκ Ντόναχιου, ο Ινές Άιρλαντ και ο «ακροβάτης χωρίς δίχτυ» Λισιέν Μπιανκί.

OI NIKEΣ
1964 Rheims 12 Hours: Graham Hill - Jo Bonnier
1964 Zolder Limbourg GP: Lucien Bianchi
1964 Monza Inter-Europa Cup: Nino Vaccarella
1964 Elkhart Lake 500 Miles: W. Hansgen - A. Pabst
1964 Mosport Canadian GP: Pedro Rondriquez
1964 Kyalami 9 Hours: David Piper - Tony Maggs
1964 Luanda Angola GP: Willy Mairesse
1965 Spa Coupe de Belgique: Willy Mairesse
1965 Spa 500 Km: Willy Mairesse
1965 Mugello: M. Casoni - T. Nicodemi
1965 Perth 6 Hours: Spencer Martin
1965 24 heures du Mans: J. Rindt - M. Gregory
1965 Enna Pegusa Cup: Mario Casoni
1965 Zeltweg Austrian GP: Jochen Rindt
1966 Monza FISA Cup: Edoardo Lualdi Gabardi
1966 Zolder Grand National de Belgique: «Beurlys»
1966 Crystal Pallace: David Piper
1966 Surfer’s Paradise 12 Hours: J. Stewart-A. Buchanan
1966 Snetterton Autosport Trophy: David Piper
1966 Montlhery Paris 1000 Km: M. Parkes – D. Piper
1967 Zolder Grand National de Belgique: «Beurlys»
1967 Silverstone: Richard Attwood
1967 Brands Hatch: David Piper
1967 Surfer’s Paradise 3 Hours: L. Geoghegan

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FERRARI 250 LM
Aμάξωμα: διθέσιο coupe
Κινητήρας: V12 60o τοποθετημένος στο κέντρο
Κυβισμός: 3.286 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 77 mm x 58.8 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.7:1
Καρμπιρατέρ: 6 Weber 38 DCN
Μέγιστη ισχύς: 320 ίπποι στις 7.500 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 32 χλγμ. στις 5.500 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 5 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Ανώτατη ταχύτητα: 295 χλμ/ώρα
0-100 χλμ/ώρα: 6,1 δλ.
Μήκος: 4.009 χλστ.
Πλάτος: 1.700 χλστ.
Ύψος: 1.115 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.400 χλστ.
Βάρος: 850 κιλά

credits

Source & photos: Ferrari

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας