Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Ferrari 312T4
Ferrari 312T4
GRAND PRIX

H επιτυχημένη «ground effect» συνέχεια της «312Τ3», που οδηγήθηκε από δύο κορυφαίους πιλότους κι έφερε στη Scuderia  τους παγκόσμιους τίτλους του 1979.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο εκείνης της χρονιάς ήταν ο ανταγωνισμός μεταξύ των Ligier και των Ferrari, που συνεχίστηκε σε ολόκληρο τον πρώτο γύρο της περιόδου. Κι αν δίκαια ο Τζόντι Σέκτερ πρώτευσε στην πολύμηνη μάχη, κατακτώντας τον τίτλο των οδηγών, το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την ανάδειξη του Ζιλ Βιλνέβ σε πιλότο πρώτης γραμμής. Οι δύο οδηγοί της Scuderia έκαναν την καλύτερη χρονιά τους στη F1 στηριγμένοι στην πολύ καλή «312Τ4», που στην ουσία ήταν η «ground effect» συνέχεια της «312Τ3», αφού σχεδιάστηκε μετά τις αλλαγές που επέβαλε στις αεροδυναμικές αναζητήσεις ο Kόλιν Τσάπμαν της Lotus.



Ο Νοτιοαφρικανός Τζόντι Σέκτερ ήρθε στη Ferrari το 1979 στα 29 του χρόνια, στη θέση του Αργεντινού Κάρλος Ρόιτμαν που μεταγράφηκε στη Lotus, έτοιμος πλέον ψυχολογικά για να πάρει τον παγκόσμιο τίτλο στο τιμόνι των κόκκινων μονοθεσίων. Είχε προηγηθεί μια άχρωμη χρονιά γι αυτόν στη Wolf, ενώ για την ιταλική ομάδα οδηγούσε ήδη ο ενθουσιώδης και παρορμητικός Γαλλο-Καναδός Ζιλ Βιλνέβ, ο οποίος θα ήταν δεύτερος στην ιεραρχία μετά τον Τζόντι.

Οι πρώτες επιτυχίες

Μετά τις νίκες των Ligier στους δύο πρώτους αγώνες της περιόδου, η Ferrari «312Τ4» εμφανίστηκε στο Κιαλάμι, όπου βρέθηκε στην κορυφή της παράταξης ο Ζαμπούιγ και αυτό έδειχνε τις δυνατότητες του κινητήρα της Renault. Ο Ντεπαγιέ είχε μια ατυχία βγαίνοντας από την πίστα και εγκατέλειψε, όμως ο Σέκτερ έδινε μαθήματα οδήγησης και πρωτοπορούσε. Ο Βιλνέβ όσο περνούσε η ώρα πλησίαζε τον Τζόντι οδηγώντας σε καταιγιστικούς ρυθμούς και στον 40ό γύρο τον προσπέρασε. Η σειρά δεν άλλαξε ώς το τέλος και στη Scuderia όλοι χαίρονταν από το γεγονός ότι το μονοθέσιο κέρδισε στην πρεμιέρα του. Οι μεγάλες φιλοδοξίες που έτρεφαν οι άνθρωποι της Ferrari για το αυτοκίνητο επιβεβαιώθηκαν στο Long Beach, όπου η «312Τ4» νίκησε ξανά, αυτή τη φορά με οδηγό τον Ζιλ.

Νίκες στο Zolder και στο Μοnaco

Στο Ζόλντερ ο Ντεπαγιέ προηγήθηκε μέχρι τον 35ο γύρο, οπότε ο Τζόουνς τον προσπέρασε. Ο Αυστραλός διατήρησε την πρώτη θέση για επτά λεπτά, ώσπου τα ηλεκτρικά να τον προδώσουν. Ο Γάλλος ανέκτησε την κορυφή αλλά ένα λάθος τον οδήγησε έξω από την πίστα με επακόλουθο την εγκατάλειψη. Ο Λαφίτ ανέλαβε τώρα να νικήσει για λογαριασμό της Ligier, όμως ο Σέκτερ πλησίαζε ταχύτατα. Τα μονοθέσια ανταγωνίστηκαν για δέκα λεπτά και η Ferrari έκαμψε την αντίσταση του Γάλλου. Η σειρά δεν άλλαξε ώς τη λήξη και ο Τζόντι Σέκτερ κέρδισε μία από τις πιο όμορφες νίκες της σταδιοδρομίας του. Οι Ferrari ανέλαβαν την πρωτοβουλία στο Μονακό και οδήγησαν την κούρσα. Στον 52ο γύρο ο Γαλλο-Καναδός απέσυρε το μονοθέσιό του με πρόβλημα μετάδοσης, αφήνοντας μόνο στην κορυφή τον Τζόντι. Τα πράγματα συνεχίστηκαν έτσι μέχρι τα τελευταία λεπτά, που φάνηκε να πλησιάζει απειλητικός ο Ρεγκατσόνι. Υπό τα έκπληκτα βλέμματα των θεατών μείωνε την απόσταση από την πρώτη θέση, όμως το Grand Prix πρόλαβε να τελειώσει και η Williams παρέμεινε δεύτερη.

To «έπος» της Dijon-Prenois

Στην Ντιζόν-Πρενουά ο Βιλνέβ οδήγησε τον αγώνα τα πρώτα πενήντα λεπτά, ώσπου να τον προσπεράσει ο Ζαμπούιγ βοηθούμενος από την απόδοση των ελαστικών του. Ο Γάλλος διατηρήθηκε στην κορυφή ώς την πτώση της σημαίας, φέρνοντας στη Renault την πρώτη της νίκη στη Formula 1. Εντυπωσιακή ήταν η μάχη των τελευταίων γύρων μεταξύ των Ζιλ Βιλνέβ και Ρενέ Αρνού για τη δεύτερη θέση. Τα δύο μονοθέσια ξεπερνούσαν το ένα το άλλο μέχρι τα τελευταία μέτρα και το θάρρος των πιλότων τους προκάλεσε το θαυμασμό των φιλάθλων, ενώ εκείνη η «μονομαχία» παραμένει έως σήμερα ένα από τα καλύτερα «highlights» στην ιστορία της F1.

Πρωταθλητές στη Μonza…

Mετά τις τρεις συνεχόμενες νίκες του Αυστραλού Άλαν Τζόουνς με τη Williams στο Χοκενχάιμ, στην Αυστρία και στο Ζάντβουρτ, ο «θίασος» της Formula 1 μεταφέρθηκε στην Ιταλία. Ο Σέκτερ έκανε θαυμάσια εκκίνηση στη Μόντσα ξεπερνώντας τα κίτρινα μονοθέσια και εγκαταστάθηκε στην πρώτη θέση. Μόλις ανέβηκαν οι στροφές του εξακύλινδρου κινητήρα και το «RS-12» μπόρεσε να βγάλει την ισχύ του στο δρόμο, ο Αρνού πρόλαβε τη Ferrari και ανέλαβε την αρχηγία της κούρσας. Όμως το Renault, προδομένο από τα ηλεκτρικά συστήματα, αρχίζει να κατρακυλά στην κατάταξη. Οι οπαδοί της Scuderia παραληρούν για την επικείμενη κατάκτηση του τίτλου, βλέποντας τον Βιλνέβ να ανεβαίνει στη δεύτερη θέση και να μένει εκεί ώς το τέλος. Μπροστά του οδήγησε μέχρι τη νίκη ο νέος πρωταθλητής των «κόκκινων», Τζόντι Σέκτερ.

Η τελευταία νίκη της «312Τ4»

Στο Γουότκινς Γκλεν ο Νέλσον Πικέ υπολείφθηκε σε επίδοση μόνον του Άλαν Τζόουνς και θα ξεκινούσε από την πρώτη σειρά. Ο Αυστραλός ξεχώρισε στην αρχή και η Williams προηγήθηκε στην κούρσα για πέντε γύρους. Αποφασισμένος, όμως, ο Ζιλ Βιλνέβ έφερε τη Ferrari στην πρώτη θέση ώς τη λήξη.

Λίγα λόγια για την «Transversalmente»

Tρεις άνθρωποι συνεργάστηκαν στενά για να κατασκευάσουν ένα μονοθέσιο που να καλύπτει τις ανάγκες ενός πρωταθλητή: Ο διευθυντής του τμήματος ερευνών Φοργκιέρι, ο μηχανολόγος Μπούσι και ο προμηθευτής των εκτός εργοστασίου συστημάτων, Ρόκι. Κοντά τους ο μηχανικός Μπορσάρι, από τους υπευθύνους άλλοτε για τις νίκες της Μaserati των Mος, Φάντζιο. Ανάμεσα στα νέα δεδομένα που η «312Τ» έφερε στο χώρο της F1 ήταν το εγκάρσιο κιβώτιο ταχυτήτων, το οποίο έδωσε και το όνομά του στο αγωνιστικό (Transversalmente). Tο μονοθέσιο διέθετε εκπληκτική κατευθυντικότητα και αντιδρούσε εξαιρετικά ομαλά σε οποιαδήποτε αλλαγή πορείας ή διόρθωση. Ήταν εξοπλισμένη με πολύ καλά ρυθμισμένες αναρτήσεις και εντύπωση έκαναν, σε όσους την έβλεπαν, τα μεγάλα εμπρός ψαλίδια. Η πρώτη νίκη ήρθε στο πριγκιπάτο του Μονακό το 1975, όπου η Ferrari είχε είκοσι χρόνια να κερδίσει. Ακολούθησε μια βροχή από επιτυχίες και γρήγορα φάνηκε πως κανείς άλλος συνδυασμός δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Ωστόσο η «Τ» είχε ένα αδύνατο σημείο. Στις βρεγμένες πίστες έδειχνε αδυναμία προσαρμογής και εξαφανιζόταν από τις πρώτες θέσεις. Όμως για τη Σκουντερία όλα στο τέλος πήγαν καλά, καθώς στη Μόντσα η αποχή από τους τίτλους είχε τελειώσει. Oι αλλαγές που έγιναν για το 1976 ήταν στην ανάρτηση και λόγω της επιβολής νέων ορίων ανώτατου ύψους, καταργήθηκε η εισαγωγή πάνω από το κεφάλι του οδηγού. Στο εξής ο αέρας στον κινητήρα θα έφθανε από δύο εισαγωγές στο εμπρός μέρος του πιλοτηρίου. Η «312Τ2» έκανε την εμφάνισή της στον τέταρτο γύρο του πρωταθλήματος και το τρόπαιο των κατασκευαστών πήγε ξανά στην Ιταλία. Η παρολίγο τραγωδία στο Νίρμπουργκρινγκ δεν επέτρεψε στον Λάουντα να κερδίσει τον τίτλο των οδηγών, κάτι που κατόρθωσε την επόμενη χρονιά. Αυτή τη φορά οι δυσκολίες ήταν περισσότερες, αφού στις πίστες βρισκόταν και η Lotus «78», ως πρόγονος των αλλαγών που επέρχονταν. Ο μεγάλος Αυστριακός παραπονιόταν συχνά για την πρόοδο του ανταγωνισμού, όμως βρήκε τον τρόπο να νικήσει το πρωτάθλημα δύο αγώνες πριν εκείνο τελειώσει. Ο τρίτος συνεχόμενος τίτλος κατασκευαστών ήταν κάτι που η Ferrari δεν είχε καταφέρει ποτέ μέχρι τότε…

«312Τ4/041»

Το μονοθέσιο του Ζιλ Βιλνέβ, με τον αριθμό 12 και κωδικοποιημένο ως «041», είναι αυτό που οδηγούσε ο Γαλλο-Καναδός στην επική αντιπαράθεσή του με τον Αρνού για τη δεύτερη θέση στη Ντιζόν. Μετά την «αποστράτευσή» του βρέθηκε στα χέρια ενός ιδιώτη, πριν αποκτηθεί ξανά από τη Ferrari το 2007. Στις 8 Μαΐου του 2012, στην επέτειο των 30 χρόνων από το θάνατο του Ζιλ Βιλνέβ στο Ζόλντερ, το «041» έκανε λίγους γύρους προς τιμήν του στην ιδιόκτητη πίστα της ιταλικής εταιρείας στο Φιοράνο, οδηγημένο από τον γιό του εκλιπόντος και παγκόσμιο πρωταθλητή του 1997 Ζακ Βιλνέβ. Οι Αλόνσο και Μάσα ήταν παρόντες στην εκδήλωση, όπως επίσης και ο πρόεδρος της Ferrari Λούκα ντι Μοντετζέμολο. Οι στιγμές ήταν ιδιαίτερα συγκινητικές, καθώς κανείς στη Scuderia δεν ξέχασε τον Γαλλο-Καναδό, ούτε και το θαυμάσιο αυτοκινητό του…

Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ F1

FERRARI 312T4
Grand Prix: 13
Νίκες: 6
Pole-positions: 2
Ταχύτεροι γύροι: 6
Βαθμοί: 110

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FERRARI 312 T4
Αρχισχεδιαστής: Mauro Forghieri
Κινητήρας: Type 015 V12 180o
Βάρος κινητήρα: 144 κιλά
Κυβισμός: 2.992 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 80 mm x 49.6 mm  
Σχέση συμπίεσης: 11.5:1
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 5 σχέσεων Τype 022
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Μέγιστη ισχύς: 515 ίπποι στις 12.300 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 33,7 χλγμ. στις 9.800 σ.α.λ.
Μήκος: 4.460 χλστ.
Πλάτος: 2.120 χλστ.
Ύψος: 1.010 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.700 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.700 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.600 χλστ.
Βάρος: 590 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 5
Περίοδος δράσης: 1979

carhistory

Photos: Ferrari, Ford