Carhistory.gr Logo
  » gran turismo » Ferrari 400i
Ferrari 400i
gran turismo

Ένα πολύ ενδιαφέρον coupe 2+2 μοντέλο, ίσως όχι τόσο «ερωτικό» όσο άλλα της ιταλικής εταιρείας, πλην όμως αυθεντικό της δημιούργημα...

Την ησυχία του σαββατιάτικου μεσημεριού στο σπίτι, διέκοψε ο ήχος του τηλεφώνου. Ήταν ο Αntonio, καλός φίλος εδώ και πολλά χρόνια, από την ιταλική πρεσβεία.
«Έχει έρθει στην Ελλάδα το «Scuderia Ferrari Club-Modena Enzo Ferrari» για δεκαήμερη περιήγηση. Αν θέλεις, μπορείς να πας στο ξενοδοχείο τους στο Λουτράκι, να βρεις τον Guido και να οδηγήσεις μια 12κύλινδρη Ferrari του 1984».
-Πότε;
-Σε δύο ώρες!
Αιφνιδιασμός! Αλλά βέβαια, σε μια τέτοια πρόσκληση, μόνο ναι μπορείς να απαντήσεις. Και σε ελάχιστα λεπτά, με το «συμβατικό» σου όχημα βρίσκεσαι στην Εθνική Οδό, στην κατεύθυνση προς Κόρινθο…

Πρώτη γνωριμία

Το αυτοκίνητο ήταν μια «400i» με τον παλιό, καλό V12 κινητήρα της Ferrari, χωρίς πλέον καρμπιρατέρ, με ηλεκτρονική ανάφλεξη της Βosch. Εκτός των άλλων, ήταν από τα λίγα της συγκεκριμένης σειράς που εφοδιάστηκε με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων, αντί του αυτόματου των τριών σχέσεων της βασικής έκδοσης. Σίγουρα, ένα πολύ ενδιαφέρον μοντέλο με αμάξωμα coupe 2+2, όχι τόσο «ερωτικό» όσο άλλα της εταιρείας, αλλά ωστόσο αυθεντικό της δημιούργημα. Ο ιδιοκτήτης του, συνομήλικός σου σχεδόν, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 αγωνιζόταν στα ιταλικά πρωταθλήματα της Formula Fiat-Abarth και της F3, κυρίως με Dallara-Alfa Romeo, αλλά και Ralt-VW. Μετά τις πρώτες συστάσεις βρεθήκατε και οι δυό μέσα στη Ferrari, εσύ στο δεξί κάθισμα κι εκείνος στο «σωστό», στο δρόμο που οδηγεί από το Λουτράκι προς την Κόρινθο. Κι εφόσον σου περιέγραψε ορισμένα πράγματα, ήρθε η ώρα να σταματήσει δεξιά και να πάρεις εσύ τη θέση του…
Πρώτο συναίσθημα η αμηχανία, όπως κάθε φορά που κάθεσαι πίσω από το τιμόνι ενός σπάνιου και τόσο ιδιαίτερου αυτοκινήτου. Πόσο μάλλον όταν στο κέντρο του βλέπεις πως έχει σήμα του ένα όρθιο αλογάκι μαύρου χρώματος, σε κίτρινο φόντο! Όμως, πολύ γρήγορα άρχισες να νοιώθεις άνετα, ζώντας στην ισορροπημένη χλιδή του δερμάτινου σαλονιού του. Κι αφού φέρνεις το κάθισμα στη σωστή του θέση, διαπιστώνεις πως το πεντάλ του συμπλέκτη είναι πολύ βαθειά τοποθετημένο και φροντίζεις να είσαι σίγουρος ότι θα το φτάνεις πάντα. Δεξιά σου, δεν υπάρχει το σπαρτιάτικο πλην όμως «all time classic» χτένι, αλλά μια τεράστια κονσόλα με τον επιλογέα ταχυτήτων αρκετά ψηλά.
Παίρνεις βαθιά ανάσα, βάζεις την πρώτη σχέση, αφήνεις το συμπλέκτη και… χαμόγελα.
«Έχεις δίκιο, είναι πολύ φιλική, σχεδόν όσο μια Αlfa Romeo 156». Οι ταχύτητες έχουν μια άλλη αίσθηση όταν «κουμπώνουν», τα φρένα έχουν διαφορετικά «ένστικτα» και μαρτυρούν το βάρος του αυτοκινήτου, το πεντάλ του συμπλέκτη πρέπει να το πατάς καλά, αλλά μέχρι εκεί. Όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν εύκολα. Μη ξεχνάς όμως, επιβάλλεται να δείξεις σεβασμό…
Οι πρώτες αναγνωριστικές επαφές με το γκάζι δείχνουν υπέροχες, αλλά η άσφαλτος της ευθείας προς το Λουτράκι επιβάλλει τους δικούς της κανόνες: Eλαττώνεις ταχύτητα, καθώς ο Guido σου εξηγεί πως οι ανωμαλίες του οδοστρώματος με αρκετά χιλιόμετρα στο κοντέρ θα οδηγήσουν το αυτοκίνητο σε αναπηδήσεις του πίσω μέρους, λόγω της μαλακής του πίσω ανάρτησης.
-Τι αυτοκίνητο έχεις για καθημερινή χρήση, Guido;
-Μια Lancia Musa κι ένα Fiat Punto. Diesel φυσικά…
-Πιστός στο Gruppo, έτσι;
-Είμαι Ιταλός…
Τέταρτη σχέση στο κιβώτιο. Προχωρούμε ράθυμα στο κέντρο του Λουτρακίου, τα βλέμματα των περαστικών στρέφονται σε μας, ποτέ το μάτι δε «χορταίνει» μια Ferrari.
Tρίτη σχέση στην ανηφόρα μετά τους «Καταρράκτες», μάλλον «κοντή» σου μοιάζει η κλιμάκωση. Πλησιάζετε πια στο ξενοδοχείο, για τις απαραίτητες φωτογραφίες, ατυχώς μόνο στατικές λόγω του «αιφνιδιασμού» σου. Πλην, όμως…

Η δεύτερη ευκαιρία

-Θες να την οδηγήσεις ξανά;
-….
-Μείνε στο τιμόνι και κατευθύνσου στις ανηφορικές στροφές προς την Περαχώρα. Το γκάζι σου, βαθειά στο πάτωμα…
Και να τώρα «το τραγούδι των δώδεκα», που τόσο λάτρεψε ο ιδρυτής της Scuderia Ferrari! Όσο τα χιλιόμετρα ανέβαιναν, τόσο ο ήχος σε γοήτευε και επιβεβαίωνε την κοσμοθεωρία σου περί Αυτοκίνησης, παρά το γεγονός ότι δεν εκτέλεσες ακριβώς την εντολή του Guido: Ο σεβασμός προηγείται του ενθουσιασμού.
Η «400i» έστριβε και επιτάχυνε υπέροχα, τη στιγμή που ένοιωθες το πίσω μέρος της να μετατοπίζεται και στιγμιαία να επανέρχεται, λες και έδινες την εντολή στο τιμόνι μόνο με τη σκέψη. Κι όλα αυτά δίχως κανενός είδους ηλεκτρονικό βοήθημα ελέγχου οδικής συμπεριφοράς…
Κατηφορικό «εσάκι» μπροστά κι ακόμη περισσότερο γκάζι, ο V12 αντηχούσε τώρα σαν μια αγέλη από ρωμαϊκά λιοντάρια που κυνηγούν το θήραμά τους. Σύμφωνοι, υπάρχουν πλέον άφθονα μοντέλα με 300+ άλογα, ενώ για να είσαι σήμερα ένα αξιοπρεπές «supercar» θα πρέπει να ξεπερνάς τα 500.
Πείτε μας όμως, πόσα από αυτά μπορούν να έχουν μια τόσο ξεχωριστή προσωπικότητα, πόσα μπορούν να υπερηφανεύονται για τη λαμπερή καταγωγή τους;
Άλλο το τότε, άλλο το τώρα, είναι η σωστή απάντηση…
Να κοιτάτε μπροστά, χωρίς να ξεχνάτε και πάντα να σέβεστε, είναι η σωστή στάση…

Γράφοντας ιστορία…

Το μεγάλο coupe με τις καθαρές γραμμές εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1972 στο Παρίσι, ως η έκδοση 2+2 της «365 GT4», φέροντας την υπογραφή του Studio Pininfarina. Στο εμπρός μέρος, κάτω από το προστατευτικό κάλυμμά του, κρυβόταν ο ιστορικός για την εταιρεία V12 κινητήρας, που μετρούσε τρεις σχεδόν δεκαετίες αδιάκοπης εξέλιξης. Η «365 GT4 2+2» χρησιμοποιούσε το πάτωμα και τα μηχανικά μέρη της «GTC/4», διαθέτοντας όμως μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτή, καθώς και μεταξόνιο αυξημένο κατά 15 εκατοστά σε σχέση με εκείνη. Το 1976, ξανά στη διεθνή έκθεση της Πόλης του Φωτός, παρουσιάστηκε η ανανεωμένη έκδοσή της, με την κωδική ονομασία «400 Α». Πέρα από τον κυβισμό του κινητήρα, που είχε αυξηθεί από τα 4.390 στα 4.823 κ.εκ. και τα πίσω στρογγυλά φωτιστικά σώματα που έγιναν δύο σε κάθε πλευρά έναντι τριών της προκατόχου της, καθώς και τις μικροδιαφορές στη μάσκα, υπήρχε και άλλη μία, πολύ σημαντική διαφορά: Αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, τριών σχέσεων, για πρώτη φορά σε βασική έκδοση της Ferrari, προϊόν συνεργασίας με τη GM. Όποιος ήθελε το αυτοκίνητο με χειροκίνητο κιβώτιο 5 σχέσεων, έπρεπε να ξοδέψει κάτι παραπάνω και να παραγγείλει τη GT έκδοση. Στη γαλλική πρωτεύουσα το 1979, εμφανίστηκε η «400i», από την οποία απουσίαζαν τα έξι 40άρια καρμπυρατέρ της Weber: Aντί αυτών, στη θέση τους υπήρχε πλέον το ηλεκτρονικό σύστημα ανάφλεξης «K-Jetronic» της Βosch. Το μοντέλο με το διακριτικό «i» έμεινε στην επικαιρότητα ως τον Φεβρουάριο του 1985, όταν μια «400i» μαύρου χρώματος εξοπλισμένη με κλιματισμό αποτέλεσε την τελευταία του είδους που εξήλθε από τη γραμμή παραγωγής. Το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς παρουσιάστηκε στην έκθεση της Γενεύης η «412» των 340 ίππων, που ήταν το πρώτο GT της Ferrari με σύστημα αντιμπλοκαρίσματος των φρένων. Η ιστορία εκείνων των αντιπροσωπευτικών μεγάλων coupe 2+2, που ξεκίνησε από την «365 GT4 2+2» και ολοκληρώθηκε με την «412», τελείωσε το 1989, με τη λήξη της παραγωγής τους. Από το 1972 μέχρι τότε αρίθμησαν συνολικά 2.911 μονάδες παραγωγής, από τις οποίες οι 1.810 αφορούν στη σειρά «400». Στην τελευταία συμπεριλαμβάνονται και τα 571 αυτοκίνητα της έκδοσης «i», που παραδόθηκαν στους αγοραστές τους με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων.

Scuderia Ferrari Club –Modena «Enzo Ferrari»

Τα μέλη αυτού του συλλόγου είναι υπερήφανα για την καταγωγή τους και το δείχνουν, δεν είναι λίγο να έχεις συμπατριώτη σου τη Ferrari και η πινακίδα του αυτοκινήτου σου να αρχίζει από ΜΟ. Στις τάξεις τους μπορείς να συναντήσεις -πέρα από τα σύγχρονα- και αρκετά σπάνια μοντέλα του ένδοξου παρελθόντος. Το πρόγραμμά τους περιλαμβάνει κάθε χρόνο πολλές περιηγήσεις και δραστηριότητες, στις οποίες η χώρα μας είναι ένας δημοφιλής προορισμός. Διαθέτουν υψηλή αίσθηση του χιούμορ, είναι εξαιρετικά απλοί στη συμπεριφορά τους κι οι περισσότεροι έχουν ως δεύτερη αγάπη τους την Αlfa Romeo, τα αυτοκίνητα της οποίας σέβονται ιδιαίτερα. Ακόμη, δεν είναι όλοι τόσο «χαριτωμένοι», όσο ίσως φαντάζεστε. Μπορείτε να μάθετε γι αυτούς στον πολύ όμορφο δικτυακό τόπο www.ferrariclubmodena.it, στο σχεδιασμό του οποίου κυριαρχεί βέβαια το κόκκινο χρώμα. Εννοείται ότι το site τους διαθέτει και αγγλική έκδοση. Και μια τελευταία χαρακτηριστική λεπτομέρεια: Κανένας άλλος σύλλογος ιδιοκτητών Ferrari στον κόσμο δε χρησιμοποιεί στο διακριτικό τίτλο του το ονοματεπώνυμο του ιδρυτή της θρυλικής εταιρείας. Παρά ταύτα, όσοι από αυτούς συντηρούν μοντέλα παλαιότερων δεκαετιών δε μπορούν να αγοράσουν ανταλλακτικά από τη «γειτονιά» τους: Πρέπει να τα παραγγείλουν από την αντιπροσωπεία της Μεγάλης Βρετανίας, αφού σε αυτήν πούλησε η μητρική Ferrari το σύνολο του στοκ της…

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FERRARI 400i (1984)
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Αμάξωμα
: Coupe 2+2
Kινητήρας: V12 60o
Κυβισμός: 4.823 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 81 mm x 78 mm
Σχέση συμπίεσης: 8.8:1
Ανάφλεξη: Bosch K-Jetronic
Iσχύς: 315 ίπποι στις 6.400 σ.α.λ.
Pοπή: 42 χλγμ. στις 4.200 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 5 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 240 χλμ/ώρα
0-100 χλμ/ώρα: 6,9 δλ.
0-1000 μ.: 26,7 δλ.
Μήκος: 4.810 χλστ.
Πλάτος: 1.796 χλστ.
Ύψος: 1.310 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.700 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.470 χλστ.
Mετατρόχιο πίσω: 1.500 χλστ.
Βάρος: 1.815 κιλά

carhistory

Photos: carinpicture.com