Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Ferrari Tipo 500
Ferrari Tipo 500
GRAND PRIX
Υπήρξαν ακόμη δύο περίοδοι στην αγωνιστική ιστορία, που η Ferrari κυριαρχούσε στις πίστες της F1, εκτός εκείνης του Michael Schumacher. H πρώτη από αυτές, ήταν η εποχή του Alberto Ascari και της Tipo 500.

Όταν η FIA αποφάσισε, μετά την αποχώρηση της Alfa Romeo, να διοργανώσει τα Πρωταθλήματα του 1952 και του 1953 με τους κανονισμούς διεξαγωγής των αγώνων της Formula 2 για να αυξήσει τις συμμετοχές στα Grand Prix, η Ferrari είχε από καιρό έτοιμο ένα μονοθέσιο και δεν της έμενε παρά να το τροποποιήσει ελαφρά. H Tipo 500 ήταν εξοπλισμένη με ένα νεότατο, ελαφρύ και οικονομικό σε κατανάλωση τετρακύλινδρο σε σειρά κινητήρα, που είχε σχεδιάσει ο Ιταλός μηχανικός Aurelio Lambredi. Tο δίλιτρο εκείνο μοτέρ ήταν και το ισχυρότερο της εποχής, καθώς στο διάβα της εξέλιξής του μέσα στους αγώνες έφτασε να δίνει στο αυτοκίνητο σχεδόν 190 ίππους ισχύ, τιμή που ο τότε ανταγωνισμός δεν μπορούσε να πλησιάσει. Tην επεξεργασία του πλαισίου, των αναρτήσεων και του κιβωτίου ταχυτήτων είχε κάνει ο Valerio Collotti, μετέπειτα συμμέτοχος των επιτυχιών της Maserati «250F», του οποίου η συμβολή δεν πρέπει να παραγνωρίζεται. Tο αποτέλεσμα της δουλειάς των δύο στις πίστες ήταν η απόλυτη επικράτηση την περίοδο 1952-1953, οπότε η Tipo 500 έχασε μόλις έναν αγώνα, τον τελευταίο του 1953 στη Monza από την εξακύλινδρη Maserati «A6GCM» του μυθικού Juan Fanzio. O Alberto Ascari, πρώτος πιλότος της ομάδας, κατέκτησε δύο συνεχόμενες φορές το πρωτάθλημα των οδηγών. Στο τέλος της λαμπερής εκείνης εποχής, ήταν ο πολυνίκης της Ferrari. Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι τέσσερα χρόνια για να «κατέβει» από το βάθρο του, επί των ημερών πια του επίσης μεγάλου Niki Lauda.



Αlberto Ascari
Ο τελευταίος μέχρι σήμερα Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1, είχε την ατυχία να χάσει τον πατέρα του πολύ νωρίς, σε ηλικία έξι ετών. Ήταν γιός του Antonio Ascari, πρώτου οδηγού της εργοστασιακής ομάδας της Alfa Romeo, που το 1925 κυριαρχούσε στις πίστες με την «Ρ2» του Vittorio Jano. Την ίδια εκείνη χρονιά, στο Montlhery, ο Αntonio έπεσε θύμα του ενθουσιασμού του και βάδισε προς το θάνατο, αντί σε μια εύκολη νίκη. Στη συνέχεια «το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά» και ο Alberto όχι μόνο έγινε ένας επιτυχημένος οδηγός αγώνων, αλλά ξεπέρασε σε φήμη ακόμη και τον ένδοξο πατέρα του. Δυστυχώς, είχαν και οι δύο το ίδιο τέλος στην ίδια ηλικία, των 36 χρόνων. Στις 26 Μαΐου 1955, μια εβδομάδα μετά τη βουτιά με το μονοθέσιό του στο λιμάνι του Μonaco, χάθηκε στη Monza δοκιμάζοντας μια νέα Ferrari για τους αγώνες ταχύτητας και αντοχής. Ώσπου να συμβεί το μοιραίο είχε προλάβει να συνδράμει τον Enzo από το ξεκίνημά του ως ανεξάρτητος κατασκευαστής, όταν ο Γέρος του Maranello έκανε τα πρώτα του βήματα με την «815» και το αδιάφορο όνομα «Auto Avio Costruzioni». Στη συνέχεια κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας, πάντα με Ferrari, κυριαρχώντας στους αγώνες της Formula 2. Mετά τα δύο παγκόσμια πρωταθλήματα με την Tipo 500 της Scuderia από το Maranello, ανέλαβε να οδηγήσει τις Lancia D50 στην κορυφή. Όμως, το ατύχημα στο ιταλικό αυτοκινητοδρόμιο που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ πλήρως, έκοψε το νήμα της ζωής του.

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
FERRARI TIPO 500
Kινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 1.985 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 90 mm x 78 mm
Σχέση συμπίεσης: 11.5:1 (1953: 13.1:1)
Καρμπιρατέρ: 4 Weber 45 DOE (1953: 2 Weber 50 DCOA)
Ισχύς: 165 ίπποι στις 7.000 σ.α.λ. (1953: 185/7.500)
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 240 χλμ./ώρα
Μήκος: 3.988 χλστ.
Πλάτος: 1.402 χλστ.
Ύψος: 1.050 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.160 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.270 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.250 χλστ.
Βάρος: 560 κιλά
Περίοδος δράσης: 1952-1953
Μονάδες κατασκευής: 11

credits

Photos: Ferrari, motorsportretro.com, primotipo.com, drivedrill.com, f1live.com, formula1.com

Κείμενα: Σπύρος Χατήρας