Carhistory.gr Logo
  » portraits » Ferrucio Lamborghini
Ferrucio Lamborghini
portraits

Μπορεί ο ιδρυτής της Lamborghini να μην απέκτησε ποτέ την αίγλη του Enzo Ferrari, η ιστορία του όμως είναι ενδεικτική μίας εξίσου ιδιαίτερης προσωπικότητας.

Γεννημένος στις 28 Απριλίου 1916 σε ένα αγρόκτημα στο Renazzo di Cento, κοντά στη Modena, έδειξε νωρίς την κλίση του στις μηχανολογικές κατασκευές. Αυτό το πάθος τον ώθησε να σπουδάσει μηχανικός στο πολυτεχνείο της Bologna και κατόπιν να αφιερώσει τη ζωή του στα αγροτικά μηχανήματα και βεβαίως στα αυτοκίνητα. Ο B' Παγκόσμιος Πόλεμος τον οδήγησε στη Ρόδο, όπου υπηρέτησε στην αεροπορία, σε κάποια θέση προσωπικού εδάφους. Με το τέλος του συνελήφθη από τους Άγγλους, για να αποφυλακιστεί το 1946. Πίσω στην Ιταλία ίδρυσε ένα συνεργείο που μετέτρεπε πρώην στρατιωτικά οχήματα σε τράκτορες και αγροτικά οχήματα. Λέγεται ότι συνέλαβε την ιδέα το μήνα του μέλιτος, περνώντας από μεγάλα εύφορα λιβάδια και εκτάσεις της Ιταλίας, οι οποίες δεν μπορούσαν να αξιοποιηθούν επαρκώς, λόγω έλλειψης μηχανημάτων. Δραστήριος και διορατικός, σύντομα αναβάθμισε το συνεργείο του, μετατρέποντάς το σε κανονική εταιρεία το 1949, δημιουργώντας τα δικά του τρακτέρ, με 2κύλινδρους, 3κύλινδρους και 4κύλινδρους κινητήρες. Το 1954 παρουσίασε ένα μηχανικό σύνολο εφοδιασμένο με σύστημα άμεσου ψεκασμού, ενώ λίγο αργότερα μετακόμισε σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις, αυξάνοντας την παραγωγή στα 400 οχήματα το μήνα. Έχοντας ήδη κατακτήσει την ιταλική αγορά στο συγκεκριμένο τομέα, ο Lamborghini παίρνει την απόφαση να περάσει τον Ατλαντικό, δημιουργώντας στις ΗΠΑ την «Bruciatori SpA», μία εταιρία παραγωγής θερμαντικών και κλιματιστικών σωμάτων, για οικιακές και βιομηχανικές εφαρμογές. Με τα κέρδη να ρέουν, είναι έτοιμος να υλοποιήσει ένα μεγάλο του όνειρο, την κατασκευή ελικοπτέρων. Η κυβέρνηση, ωστόσο, για διάφορους λόγους, δεν του επέτρεψε να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο.

Η ίδρυση της Lamborghini

Ταυτόχρονα με όλα αυτά, δεν έκρυβε την αγάπη του για τα γρήγορα αυτοκίνητα. Tο 1948 έλαβε μέρος στο Mille Miglia, με ένα ανοικτό μοντέλο δικής του κατασκευής, βασισμένο σε ένα βελτιωμένο Fiat Topolino. Ωστόσο, στον ιδιαίτερα δημοφιλή αυτόν αγώνα, η συμμετοχή με τον αριθμό 427 είχε ένα άσχημο τέλος, καταλήγοντας μετά από 600 περίπου μίλια «σε ένα μπαρ, στο οποίο μπήκα με το αυτοκίνητο από τον τοίχο», σύμφωνα με τις περιγραφές του ιδίου.

Η απόφαση για την παραγωγή δικών του αυτοκινήτων ήρθε αρκετά πιο μετά, στα τέλη του 1962. Έχοντας στην κατοχή του αρκετές προτάσεις των Jaguar, Mercedes, Ferrari και Maserati, ο Lamborghini δεν έδειχνε ικανοποιημένος με τίποτα. Το ένα δεν ήταν αρκετά γρήγορο, το άλλο δεν ήταν αρκετά πολυτελές ή διέθετε αδύναμο σύστημα κλιματισμού. Ακόμα και από τη νέα του Ferrari 250 GT είχε παράπονα, τα οποία ήθελε να υποβάλλει απευθείας στον Enzo, ο τελευταίος όμως δεν τον δέχτηκε.

Αυτό τον εξόργισε. Έβαλε τους μηχανικούς του να αποσυναρμολογήσουν τη Ferrari και παρατήρησε ότι σε μεγάλο βαθμό βασιζόταν σε κοινά εξαρτήματα. Αμέσως το επιχειρηματικό μυαλό του συνέλαβε την ιδέα να ανοίξει άλλη μία κερδοφόρα επιχείρηση. Η «Automobili Ferruccio Lamborghini S.p.A.» ιδρύθηκε το Μάιο του 1963, στη Santa Agata Bolognese, μία μικρή πόλη ανάμεσα στη Modena και στη Bologna, κοντά στο εργοστάσιο των αγροτικών μηχανημάτων και βεβαίως στην «Terra di Motori» την πατρίδα των Ferrari, Maserati και Ducati. Εκεί, σε μία έκταση 50.000 τ.μ. κατασκευάστηκαν τα πρώτα μοντέλα «350 GT» με το «μαινόμενο ταύρο» στο καπό. Το συγκεκριμένο λογότυπο ήταν επιλογή του ιδίου, εμπνευσμένο από το αντίστοιχο ζώδιο, το οποίο πίστευε ότι ταίριαζε στην προσωπικότητα και στην ιδιοσυγκρασία του.

Η σταδιακή αποχώρηση

Δυστυχώς, οι αρχικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1960 έδωσαν τη θέση τους στη γενικότερη κρίση του 1970. Απεργίες, ανταγωνισμός και η ρευστή οικονομική κατάσταση ώθησαν το 1972 τον Ferruccio Lamborghini να πουλήσει το 51% των μετοχών της εταιρίας αυτοκινήτων του στον Ελβετό Georges Henri Rossetti, ώστε να στηρίξει την αρχική εταιρεία των αγροτικών μηχανημάτων του. Ένα χρόνο αργότερα πούλησε το υπόλοιπο 49% στο Rene Leimer, φίλο του Rossetti. Σχεδόν ταυτόχρονα έχασε την εμπιστοσύνη του και στα τρακτέρ, πουλώντας τα πάντα στο ανταγωνιστικό Same group, το οποίο όμως σεβάστηκε την ονομασία Lamborghini διατηρώντας τη μέχρι και στις μέρες μας.

Κράτησε μόνο την «Bruciatori SpA.», καθώς και την «Oleodinamica», μία νέα του επιχείρηση που κατασκεύαζε υδραυλικές βαλβίδες. Στο τιμόνι άφησε το γιό του, Tonino και κατόπιν αποσύρθηκε στη La Fiorita, μία έκταση 320 στρεμμάτων, όπου ασχολήθηκε με την παραγωγή κρασιού, ενώ έφτιαξε και ένα μικρό, ιδιωτικό μουσείο. 

Με αυτό τον τρόπο θα έλεγε κανείς ότι επέστρεψε στις ρίζες του, περνώντας τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην εξοχή. Όταν απεβίωσε, από καρδιακή προσβολή, στις 20 Φεβρουαρίου 1993, είχε ήδη κερδίσει τον τίτλο του «Commendatore», καθώς και του «Cavailere Del lavoro», Ιππότη της εργασίας.

LAMBORGHINI 350 GT

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: V12 60o
Κυβισμός: 3.464 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 77 mm x 62 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.5: 1
Καρμπιρατέρ: 6 Weber 40 DCOE
Μέγιστη ισχύς: 280 ίπποι στις 6.500 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 33,1 χλγμ. στις 4.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 5 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 250 χλμ/ώρα
0-100 χλμ/ώρα: 6,8 δλ.
Μήκος: 4.640 χλστ.
Πλάτος: 1.730 χλστ.
Ύψος: 1.220 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.550 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.380 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.380 χλστ.
Βάρος: 1.050 κιλά
Body design: Carrozzeria Touring
Μονάδες παραγωγής: 120
Περίοδος δράσης: 1964-1966

carhistory

Κείμενο: Μιχάλης Κατωπόδης, φωτογραφίες: Lamborghini