Carhistory.gr Logo
  » LCV » Framo V Series
Framo V Series
LCV
H αξιόλογη σειρά των μικρών φορτηγών και vans της Framo, που έγραψε τον επίλογο στην κατασκευαστική της ιστορία.

Η DKW, ιδιοκτησίας του Δανού επιχειρηματία και μηχανικού Jorgen Skafte Rasmussen, ήταν στο ξεκίνημά της ένας παραδοσιακός κατασκευαστής ποδηλάτων. Στη συνέχεια καταπιάστηκε με τις μοτοσικλέτες και αργότερα με τα αυτοκίνητα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’20 εξακολουθούσε να παράγει περίπου 60.000 μηχανάκια το χρόνο, διατηρώντας την πρώτη θέση για τα τότε δεδομένα της αγοράς των δύο τροχών. Το 1919 ήταν μια χρονιά ορόσημο για την εταιρεία, αν και αυτό δεν έγινε άμεσα αντιληπτό, καθώς ο πάντα ανήσυχος Rasmussen έδωσε τη συγκατάθεσή του για την κατασκευή του πρώτου τετράτροχου πρωτοτύπου της DKW. Σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα ο Δανός, που ζούσε και εργαζόταν στην Γερμανία, είχε κατορθώσει να επεκταθεί και να γίνει ο βασικός μέτοχος της Αudi. Η περίοδος 1928-1929 ήταν οδυνηρή για την παγκόσμια οικονομία και οι συνέπειες στις τότε αυτοκινητοβιομηχανίες βαριές: Μερικές έκλεισαν οριστικά, άλλες συγχωνεύθηκαν για να σωθούν και κάποιες κατέληξαν σε χέρια τρίτων για να επιβιώσουν. Το 1932 ήταν σημαδιακό για την επιχειρηματική πορεία της DKW, χαρακτηρίζοντας και τις περαιτέρω εξελίξεις για την εποχή που ερχόταν: Η εταιρεία του Rasmussen συγκρότησε τον όμιλο της Αuto Union ΑG (ένωση αυτοκινήτων) με συμμέτοχους την Wanderer, την Horch και την Audi. Όμως, ο Δανός επιχειρηματίας είχε και άλλη μια εταιρεία, που δεν συμπεριλήφθηκε στους τέσσερις κύκλους της Ένωσης...

Από το TV στο LTH
Το 1923 ο Rasmussen με τη συμμετοχή των συνεργατών του Paul Figura και Richard Blau είχε συστήσει ακόμη μία εταιρεία, με αντικείμενο την παραγωγή εξαρτημάτων για τις μοτοσικλέτες της DKW. H Metall-Werke GmbH, όπως ήταν η πρώτη της ονομασία, είχε ως βάση της το Frankenberg της Σαξωνίας. Τέσσερα χρόνια μετά το μικρό εργοστάσιο κατασκευής ανταλλακτικών επέκτεινε τη δράση του, εμφανίζοντας το τρίκυκλο μοντέλο TV 300, που στην πραγματικότητα ήταν μια μοτοσικλέτα με χώρο φόρτωσης. Χρέη κινητήρα επιτελούσε ένα μηχανικό σύνολο της DKW, δίχρονο και μονοκύλινδρο των 0,2 λίτρων. Το εγχείρημα βρήκε ανταπόκριση από τους βιοτέχνες και τους εμπόρους, με αποτέλεσμα να συνεχιστεί από μια σειρά μοντέλων, στηριγμένων σε αυτή την επιτυχία (ZW 200, LT 200, LTH 200, LTH 300).

FRΑMO
Το 1934 η Metall-Werke GmbH μετακόμισε στο Hainichen της Σαξωνίας, οπότε ευκαιρίας δοθείσης η επωνυμία της άλλαξε σε FRAMO-Werke GmbH (η νέα ονομασία προήλθε από τη χρήση των πρώτων γραμμάτων των λέξεων FRΑnkenberg MΟtorenwerk). Τον καιρό εκείνο, στην εταιρεία εργάζονταν 700 άτομα. Ένα χρόνο πριν η γκάμα της είχε εμπλουτιστεί και με ένα τρίκυκλο επιβατικό μοντέλο, μικρό σε διαστάσεις. Το Stromer FP 200, όπως κωδικοποιήθηκε, χρησιμοποιούσε τον αερόψυκτο δίχρονο κινητήρα των 192 κυβικών εκατοστών. Η απόδοσή του έφτανε τους έξι ίππους, που μπορούσαν να δώσουν στο αυτοκίνητο με το κυρτό coupe αμάξωμα ανώτατη ταχύτητα 60 χιλιομέτρων την ώρα. Το όμορφο τρίτροχο μοντέλο που παρήχθη και με κινητήρες 300, 400 και 600 κυβικών εκατοστών κατασκευάστηκε συνολικά σε 350 μονάδες. Ύστερα από δύο χρόνια περίπου αντικαταστάθηκε από τα πιο συμβατικής εμφάνισης Piccolo VH 200 και VH 300, που πλέον ήταν τετράτροχα. Ατυχώς όμως, οι πωλήσεις των επιβατικών αυτοκινήτων δεν ήταν αυτές που επιδίωκαν οι επικεφαλής της Framo. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή της παραγωγής τους το 1937.

V Series

Ακολούθως,η Framo έριξε το βάρος της στο τετράτροχο minivan V500, που παρουσιάστηκε επίσημα το 1938. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, η εταιρεία είχε βγάλει στην αγορά το πρώτο της τετράτροχο επαγγελματικού χαρακτήρα, το HT600. Ο κινητήρας που χρησιμοποιήθηκε για το μοντέλο ήταν δίχρονος, υδρόψυκτος και δικύλινδρος, απόδοσης 18 ίππων. Με το συγκεκριμένο μηχανικό σύνολο της DKW, το αυτοκίνητο ήταν ικανό να μεταφέρει ωφέλιμο φορτίο σχεδόν ενός τόνου. Η παραγωγή του συνεχίστηκε μέχρι το 1937, αριθμώντας συνολικά 1.200 μονάδες. Το ΗΤ600 πλαισιώθηκε και με μια ισχυρότερη έκδοση, που εφοδιάστηκε με έναν τετράχρονο κινητήρα των 1.2 λίτρων της Ford (ΗΤ1200). Αν και μπορούσε έτσι να μεταφέρει μεγαλύτερο ωφέλιμο φορτίο, ήταν πιο ακριβό και κατά συνέπεια λιγότερο δημοφιλές, με αποτέλεσμα να κατασκευαστούν μόνο 250 μονάδες αυτού του τύπου. Τη χρονιά που εμφανίστηκε το Framo V500, οι Nazi εφάρμοσαν ένα ολοκληρωμένο εξορθολογισμό της γερμανικής βιομηχανίας αυτοκινήτου. Το σχέδιο Schell, που πήρε το όνομά του από τον συνταγματάρχη Adolf Schell που το συνέταξε, καθόριζε ποια εταιρεία θα μπορούσε να παράγει τι. Για την έτσι κι αλλιώς απογοητευμένη από τις πωλήσεις των επιβατικών της μοντέλων Framo, επιτράπηκε μόνο η παραγωγή των νέων ελαφρών φορτηγών V500 και V501. Αμφότερα έπαιρναν κίνηση από έναν δικύλινδρο δίχρονο κινητήρα της DKW, χωρητικότητας 500 κ.εκ. Σχεδόν 6.000 κατασκευάστηκαν από αυτά, για λογαριασμό της Wehrmacht, που τα χρησιμοποίησε σε όλα τα θέατρα του πολέμου.

Οι συνέπειες του πολέμου
Μετά την πτώση του Βερολίνου και τη λήξη της πολύχρονης ένοπλης σύρραξης, έφτασε η ώρα του απολογισμού για τη Framo. Οι βιομηχανικές της εγκαταστάσεις ξέφυγαν από τους βομβαρδισμούς και έστεκαν ακόμη όρθιες, όμως από μέσα έλειπαν σχεδόν τα πάντα. Οι νικητές του Κόκκινου Στρατού είχαν πάρει ο,τιδήποτε είχε κάποια αξία, ακόμη και τα κουφώματα και τους διακόπτες φωτισμού, στέλνοντάς τα στη συνέχεια στις σοβιετικές δημοκρατίες. Παρά ταύτα, το εργοστάσιο λειτούργησε με όποιο τρόπο μπορούσε, χρησιμοποιώντας χειράμαξες και βαγόνια που τα έσερναν άλογα. Το 1947 κατασκευάστηκε ένας αριθμός φορτηγών, από μηχανικά μέρη και ανταλλακτικά που διασώθηκαν από τον πόλεμο.

Από την IFA-Framo στη Βarkas
Το 1948 η νέα κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας εθνικοποίησε το εργοστάσιο, το οποίο μετονομάστηκε σε IFA-Framo. Ένα χρόνο αργότερα, τα πρώτα νέα φορτηγά βγήκαν από τη γραμμή παραγωγής. Το νέο μοντέλο λεγόταν V900 και από πλευράς εξωτερικής εμφάνισης ήταν παρόμοιο με τον προκάτοχό του, το V500/1. Η πιο σημαντική διαφορά εντοπιζόταν στο διαμέρισμα του κινητήρα, όπου υπήρχε ένα νέο δίχρονο και τρικύλινδρο μηχανικό σύνολο των 900 κ.εκ., το οποίο προερχόταν από το DKW F9. Ο κινητήρας αυτός χρησιμοποιήθηκε επίσης και στο νέο IFA F9, που παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Λειψίας το 1949. Μεταξύ των ετών 1948 και 1957 η IFA-Framo βελτίωσε και ενίσχυσε το V900, ενώ αύξησε και την ιπποδύναμη του κινητήρα. Οι εγκαταστάσεις της παραγωγής του στο Hainichen ήταν όμως περιορισμένη, με αποτέλεσμα ένα μέρος της να μεταφερθεί στο πρόσφατα ξαναχτισμένο εργοστάσιο του Chemnitz. Ο επίλογος για το συγκεκριμένο φορτηγό, αλλά και για την IFA-Framo, γράφτηκε το 1961. Τη χρονιά εκείνη διακόπηκε η παραγωγή του, που αρίθμησε περίπου 29.000 μονάδες. Ύστερα από λίγους μήνες μια νέα εταιρική ονομασία έκανε την εμφάνισή της, που δεν ήταν άλλη από την Barkas.

FRAMO V 501
Κινητήρας: δίχρονος δικύλινδρος
Κυβισμός: 496 κ.εκ.
Διάμετρος × διαδρομή: 45 mm × 78 mm
Ισχύς: 18 ίπποι στις 3.400 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων Lenkstockschaltung
Βάρος: 790 κιλά
Μήκος: 4.050 χλστ.
Πλάτος: 1.540 χλστ.
Ύψος: 1.715 χλστ.
Ανώτατη ταχύτητα: 60 χλμ./ώρα

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας