Carhistory.gr Logo
  » microcars » Fuldamobil N-2
Fuldamobil N-2
microcars

Ο «ασημένιος ψύλλος» των microcars, που έδρασε στα χρόνια του '50, στη μεταπολεμική Γερμανία...

«Fuldamobil» ήταν το όνομα μιας σειράς microcars μοντέλων, που κατασκευάζονταν στην πόλη Fulda της τότε Δυτικής Γερμανίας από την εταιρεία «Elektromaschinenbau Fulda GmbH», μεταξύ των ετών 1950 και 1969. Αν και οι αριθμοί παραγωγής ήταν σχετικά μικροί, τα αυτοκίνητα προσέλκυσαν την απαραίτητη προσοχή που χρειαζόταν, για να συναρμολογηθούν κατόπιν αδείας σε τέσσερις ηπείρους, συμπεριλαμβανομένης και της Ευρώπης. Δεν είναι λίγοι οι μελετητές της Αυτοκίνησης που εκφράζουν την άποψη πως από αυτά ακριβώς τα μοντέλα προήλθε ο χαρακτηρισμός «αυτοκίνητο-φούσκα». Όμως, πώς ακριβώς άρχισε αυτή η ιστορία;

Τί προηγήθηκε...
Ο αρχικός σχεδιασμός των αυτοκινήτων επινοήθηκε από τον ανεξάρτητο δημοσιογράφο Norbert Stevenson, o oποίος την εποχή που τον εμπνεύστηκε εργαζόταν για την εφημερίδα «Rhein Zeitung». Αυτό που είχε στο μυαλό του ήταν ένα πολύ απλό τρίτροχο όχημα με χώρους για τέσσερα άτομα στο εσωτερικό του και δύο εμπρόσθιους τροχούς που θα αναλάμβαναν τη σταθερότητά του. Στον μοναδικό πίσω τροχό θα ήταν προσαρμοσμένο ένα μικρό μηχανικό σύνολο, το οποίο θα εκτελούσε χρέη κινητήρα. Αρχικά, η ιδέα του υποστηρίχθηκε οικονομικά από τον εργοδότη του στην εφημερίδα, όμως εκείνος κάποια στιγμή αποσύρθηκε. Τότε ο Stevenson πήγε από πόρτα σε πόρτα ζητώντας στήριξη από διάφορες εταιρείες, ώσπου το καλοκαίρι του 1949 κάποια από αυτές άνοιξε διάπλατα. Ο άνθρωπος που πείστηκε για την ορθότητα του όλου εγχειρήματος ήταν ο Karl Schmitt, ένας εύπορος απόφοιτος μηχανολογικής σχολής, αντιπρόσωπος της Bosch στην πόλη Fulda. O δραστήριος εκείνος άνθρωπος λειτουργούσε και μια άλλη εταιρεία, την «Elektromaschinenbau Fulda GmbH», η οποία είχε αποδειχτεί κερδοφόρα στην συντήρηση και επισκευή των γεννητριών έκτακτης ανάγκης, που βρίσκονταν σε ευρεία χρήση στη Γερμανία μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Ν-2
Το διασημότερο και ταυτόχρονα πιο ανορθόδοξο από τα μοντέλα της Fuldamobil παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1950, ως πρωτότυπο, με την ονομασία «Model N». Το πιο χαρακτηριστικό του ιδίωμα ήταν το αμάξωμά του, που ήταν κατασκευασμένο από ξύλο. Ιδιομόρφος ήταν επίσης και ο κινητήρας του, που ήταν της Baker & Polling και προερχόταν από ένα αλυσοπρίονο. Τον επόμενο χρόνο ακολούθησε άλλο ένα πρωτότυπο με την ίδια τεχνοτροπία, το Ν-1, ενώ η ώρα του μοντέλου παραγωγής έφτασε το 1952. Το μάτι του παρατηρητή οπωσδήποτε επικεντρωνόταν στο γωνιώδες σχήμα του, που παρέπεμπε σε μικρογραφία ρυμουλκούμενου τροχόσπιτου. Ο σκελετός του ήταν καμωμένος από χαλύβδινους σωλήνες, ενώ τη διαμόρφωση του ξύλινου αμαξώματός του είχε αναλάβει μια εταιρεία κατασκευής ανεμοπτέρων. Ένας νέος κινητήρας κρίθηκε απαραίτητος για το αυτοκίνητο και ύστερα από αρκετό ψάξιμο οι άνθρωποι της εταιρείας κατέληξαν στον δίχρονο μονοκύλινδρο των 359 κ.εκ. της Fichtel & Sachs, που ήταν εγκατεστημένος εμπρός από τον οπίσθιο τροχό και μετέδιδε την κίνηση με αλυσίδα. Εκείνο το μηχανικό σύνολο παρήγαγε ισχύ εννιάμιση ίππων και έδινε στο Ν-2 τελική ταχύτητα που ανερχόταν στα 80 χιλιόμετρα την ώρα.

«Ασημένιος ψύλλος»

Το Fuldamobil N-2 απέκτησε ένα από τα ευφάνταστα υποκοριστικά στην ιστορία της Αυτοκίνησης χάρις στην επιτυχημένη ιδέα της επένδυσης του ξύλινου αμαξώματος με σφυρήλατο φύλλο αλουμινίου, αντί μιας συμβατικής βαφής του. Ο συνδυασμός του συγκεκριμένου υλικού με το παρουσιαστικό του οχήματος, που ήταν λίγο παράξενο εξαιτίας της ύπαρξης του μοναδικού οπίσθιου τροχού, έφερε το χιουμοριστικό παρατσούκλι «ασημένιος ψύλλος», το οποίο θα το συνόδευε στη συνέχεια της σταδιοδρομίας του. Επεκτείνοντας αυτή τη μοναδικότητα, από την άνοιξη του 1953 πολλοί πελάτες μπορούσαν με επιπλέον χρέωση να αποκτήσουν το μοντέλο με ζωγραφισμένες τις αλουμινένιες επιφάνειές του. Το Ν-2 ξεκίνησε να πωλείται στην αγορά τον Σεπτέμβριο του 1952, στην τιμή των 2.990 γερμανικών μάρκων, η οποία μειώθηκε στα 2.200 τον Ιούνιο του 1954. Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, τον Αύγουστο του 1955, η πορεία του ολοκληρώθηκε. Αρίθμησε συνολικά 380 μονάδες παραγωγής, από τις οποίες στις ημέρες μας επιβιώνουν μόλις οι τρεις, ενώ ένα πρωτότυπο μετρά και η έκδοση roadster.

Τα Fuldamobil στις τέσσερις ηπείρους

Στα είκοσι περίπου χρόνια της παρουσίας τους στην Αυτοκίνηση τα μοντέλα της Fuldamobil αρίθμησαν μόλις τρεις χιλιάδες μονάδες, κυρίως επειδή δεν ήταν η βασική απασχόληση της εταιρείας που τα κατασκεύαζε, η οποία παρήγαγε ηλεκτρικές συσκευές και ήταν κεντρικός διανομέας της Bosch. Παρά το γεγονός αυτό, κατάφεραν να έχουν παρουσία σε τέσσερις ηπείρους, κατόπιν σχετικής αδείας από την μητρική τους εταιρεία. Παρήχθησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Τουρκία, έγιναν γνωστά ως «Nobel» στη Χιλή και ως «Fram King Fulda» στη Σουηδία. Με τα αστεία ονόματα «Bambi» και «Bambino» κυκλοφόρησαν στους δρόμους της Αργεντινής και της Ολλανδίας αντίστοιχα, αλλά και ως «Hans Vahaar» στην Ινδία. Αντίθετα, στη Νότιο Αφρική δεν πρωτοτύπησαν, αφού τα κατασκεύαζαν με το αυθεντικό τους όνομα. Στην Αργεντινή υπήρχε και μια pick-up έκδοσή τους με την ονομασία «Sporty».

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FULDAMOBIL N-2
Κατασκευαστής: Elektromaschinenbau Fulda GmbH
Kινητήρας: δίχρονος μονοκύλινδρος Fichtel & Sachs
Κυβισμός: 359 κ.εκ.
Ισχύς: 9,5 ίπποι
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 3 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 80 χλμ/ώρα
Μήκος: 2.850 χλστ.
Πλάτος: 1.397 χλστ.
Ύψος: 1.280 χλστ.
Μεταξόνιο: 1.800 χλστ.
Βάρος: 305 κιλά
Περίοδος παραγωγής: Σεπτέμβριος 1952-Αύγουστος 1955
Μονάδες παραγωγής: 380

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας