Carhistory.gr Logo
  » microcars » Fuldamobil S-6
Fuldamobil S-6
microcars
«Fuldamobil» ονομαζόταν μια σειρά μικρών αυτοκινήτων, που κατασκευάζονταν στην πόλη Fulda της Γερμανίας από την «Elektromaschinenbau Fulda GmbH», μεταξύ των ετών 1950 και 1969.

Αν και οι αριθμοί παραγωγής ήταν μικροί, τα αυτοκίνητα συγκέντρωσαν την προσοχή που χρειαζόταν, για να συναρμολογηθούν κατόπιν αδείας σε τέσσερις ηπείρους. Δεν είναι λίγοι οι ιστορικοί της Αυτοκίνησης που εκφράζουν την άποψη πως από αυτά τα μοντέλα γεννήθηκε ο χαρακτηρισμός «αυτοκίνητο-φούσκα». Ο αρχικός σχεδιασμός των αυτοκινήτων είναι αποτέλεσμα της δουλειάς του δημοσιογράφου Norbert Stevenson, o oποίος την εποχή που τον εμπνεύστηκε εργαζόταν για την εφημερίδα «Rhein Zeitung». Το concept που είχε στο μυαλό του ήταν ένα πολύ απλό τρίτροχο όχημα, με χώρους για τέσσερα άτομα στο εσωτερικό και δύο εμπρόσθιους τροχούς που θα εξασφάλιζαν την σταθερότητά του. Στον μοναδικό πίσω τροχό θα ήταν προσαρμοσμένο ένα μηχανικό σύνολο μικρού κυβισμού, το οποίο θα εκτελούσε χρέη κινητήρα. Η ιδέα του υποστηρίχθηκε οικονομικά από το αφεντικό του στην εφημερίδα, όμως εκείνος κάποια στιγμή έκανε πίσω. Τότε ο Stevenson αναζήτησε στήριξη από διάφορες εταιρείες, ώσπου το καλοκαίρι του 1949 κάποια από αυτές του την πρόσφερε.

Ένας ψύλλος με τροχούς...
Ο άνθρωπος που πίστεψε στην αξία του εγχειρήματος ήταν ο Karl Schmitt, εύπορος απόφοιτος μηχανολογικής σχολής και αντιπρόσωπος της Bosch στη Fulda. Εκείνος λειτουργούσε και μια άλλη εταιρεία, την «Elektromaschinenbau Fulda GmbH», η οποία ήταν κερδοφόρα στην επισκευή και συντήρηση των γεννητριών έκτακτης ανάγκης, που γνώρισαν ευρεία χρήση στη Γερμανία μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το διασημότερο και ταυτόχρονα πιο ανορθόδοξο από τα μοντέλα της Fuldamobil ήταν το «N-2», που απέκτησε ένα από τα ευφάνταστα υποκοριστικά στην ιστορία της Αυτοκίνησης χάρις στην επιτυχημένη ιδέα της επένδυσης του ξύλινου αμαξώματος με σφυρήλατο φύλλο αλουμινίου, αντί μιας συμβατικής βαφής του. Ο συνδυασμός του συγκεκριμένου υλικού με το παρουσιαστικό του οχήματος, που ήταν λίγο παράξενο εξαιτίας της ύπαρξης του μοναδικού οπίσθιου τροχού, έφερε το χιουμοριστικό παρατσούκλι «ασημένιος ψύλλος», το οποίο θα το συνόδευε στη συνέχεια της σταδιοδρομίας του. Επεκτείνοντας αυτή τη μοναδικότητα, από την άνοιξη του 1953 πολλοί πελάτες μπορούσαν με επιπλέον χρέωση να αποκτήσουν το μοντέλο με ζωγραφισμένες τις αλουμινένιες επιφάνειές του.

Από το S-1 στο S-6

Στα μέσα του 1953 ο Schmitt αντιλήφθηκε πως το κόστος του Ν-2 σε εργατικά χέρια ήταν ιδιαίτερα υψηλό, καθώς απαιτούνταν δεκάδες ανθρωπο-ώρες για την ολοκλήρωσή του. Έτσι, ζήτησε από τον Stevenson να σχεδιάσει κάτι πιο απλό, με αμάξωμα από αλουμίνιο και περισσότερο καμπύλες επιφάνειες. O Norbert ανταποκρίθηκε και μέσα σε ένα δεκαήμερο ετοίμασε το πρώτο πρωτότυπο, που έφερε κινητήρα της Ilo και κωδικοποιήθηκε ως S-1. Σύντομα όμως αποδείχτηκε ότι το μηχανικό σύνολο που επιλέχθηκε δεν ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικό, με αποτέλεσμα να δώσει τη θέση του σε ένα αντίστοιχο της Sachs των 360 κυβικών εκατοστών (S-2). Ωστόσο και αυτό έδωσε τη θέση του σε ένα νέο κινητήρα των 191 κυβικών εκατοστών, της Sachs και πάλι, τον οποίο χρησιμοποίησε και το πολύ γνωστό μας Messerschmitt (S-3). Oι διεργασίες θα μπορούσαν να είχαν σταματήσει εκεί, αν το 1955 η γερμανική κυβέρνηση δεν είχε καταργήσει το φορολογικό πλεονέκτημα για τα τρίτροχα οχήματα. Στον επανασχεδιασμό που ακολούθησε τοποθετήθηκε αναγκαστικά ένας ακόμη τροχός στο πίσω μέρος. Έτσι προέκυψε το ζευγάρι των πίσω τροχών, με απόσταση 400 χιλιοστών ο ένας από τον άλλον, με τη διάταξη αυτή να προσδίδει (στο S-4 πλέον) περαιτέρω σταθερότητα. 'Οταν έφτασε η ώρα για το τελικό μοντέλο παραγωγής (το S-6) υπήρχαν αρκετές διαφορές σε σύγκριση με την προαναφερόμενη προσπάθεια: Η εμπρός ανάρτηση επανασχεδιάστηκε και ο πάγκος που ήταν εγκατεστημένος στο πίσω μέρος έδωσε τη θέση του σε ένα ενιαίο κάθισμα. Επίσης, το μοτέρ των υαλοκαθαριστήρων μεταφέρθηκε στην κορυφή του παρμπρίζ και η οροφή ήταν τώρα κανονική τύπου Isetta. Ακόμη, το ιδιόμορφο πίσω παράθυρο είχε αυξηθεί κατά τι σε διαστάσεις. Το μικρό αυτοκίνητο των 10 ίππων έφτασε στη γραμμή παραγωγής τον Οκτώβριο του 1956, έχοντας ήδη στο ενεργητικό του τα ευνοϊκά σχόλια του Ειδικού Τύπου. Όμως, δεν κατάφερε να τα αξιοποιήσει, έχοντας να αντιμετωπίσει και σκληρό ανταγωνισμό μέσα στη Γερμανία (λέγε με BMW Isetta και Messerschmitt). Έτσι, η σταδιοδρομία του έληξε πρόωρα τον Ιούνιο του 1957, με τη συνολική παραγωγή του να αριθμεί μόλις 123 μονάδες.

Απόηχος...

Στις δύο δεκαετίες της παρουσίας τους στην Αυτοκίνηση τα μοντέλα της Fuldamobil αρίθμησαν συνολικά τρεις χιλιάδες μονάδες, κυρίως επειδή δεν ήταν η βασική απασχόληση της εταιρείας που τα παρήγαγε, η οποία κατασκεύαζε ηλεκτρικές συσκευές και ήταν κεντρικός διανομέας της Bosch. Όμως, κατάφεραν να έχουν παρουσία σε τέσσερις ηπείρους. Παρήχθησαν κατόπιν αδείας στη Μεγάλη Βρετανία και στην Τουρκία, κυκλοφόρησαν ως «Nobel» στη Χιλή και ως «Fram King Fulda» στη Σουηδία. Με τα χαριτωμένα ονόματα «Bambi» και «Bambino» κύλισαν τους τροχούς τους στους δρόμους της Αργεντινής και της Ολλανδίας αντίστοιχα, αλλά και ως «Hans Vahaar» στην Ινδία. Αντίθετα, στη Νότιο Αφρική τα κατασκεύαζαν με το αυθεντικό τους όνομα. Στην Αργεντινή υπήρχε και μια pick-up έκδοσή τους γνωστή ως «Sporty», ενώ στην Ελλάδα οι παππούδες μας τα θυμούνται ως «Attica» και «Alta».

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FULDAMOBIL S-6
Σχεδιαστής: Norbert Stevenson
Kατασκευαστής: Elektromaschinenbau Fulda GmbH
Περίοδος παραγωγής: Οκτώβριος 1956-Ιούνιος 1957
Kινητήρας: δίχρονος μονοκύλινδρος Fichtel & Sachs
Κυβισμός: 191 κ.εκ.
Ισχύς: 10 ίπποι
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 85 χλμ./ώρα
Μήκος: 3.100 χλστ.
Πλάτος: 1.470 χλστ.
Βάρος: 375 κιλά
Μονάδες παραγωγής: 123

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: wheelsage.org