Carhistory.gr Logo
  » motorbikes » Gilera Rondine
Gilera Rondine
motorbikes
Το δίτροχο ιταλικό χελιδόνι που πετούσε στην άσφαλτο με 272 χιλιόμετρα την ώρα...

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '30, η διεθνής σκηνή του μηχανοκίνητου αθλητισμού έζησε για λίγα χρόνια την έκρηξη των streamline αγωνιστικών αυτοκινήτων και μοτοσικλετών. Η συγκεκριμένη έννοια ορίζει τις racing κατασκευές με ειδικά διαμορφωμένο περίκλειστο αμάξωμα, που συμπεριλάμβανε ακόμη και τους τροχούς. Σε αυτά τα οχήματα εφαρμόστηκαν όλες οι τότε γνωστές τεχνικές της αεροδυναμικής, στο κυνήγι της απόλυτης ταχύτητας και των ρεκόρ σε δημόσιους δρόμους και αυτοκινητοδρόμια, ενώ κύριος χρηματοδότης αυτών των προσπαθειών ήταν το ναζιστικό καθεστώς. Την εποχή εκείνη ο Αδόλφος Χίτλερ και οι υφιστάμενοί του κατέβαλαν αέναες προσπάθειες να επιδείξουν στις μάζες την τεχνολογική υπεροχή της Άρειας φυλής, επιχειρώντας να τις εντυπωσιάσουν και να τις πάρουν οριστικά με το μέρος τους. Μπορεί στις διασωθείσες από τότε απρόμαυρες φωτογραφίες να μη βλέπετε σε περίοπτη θέση τη σβάστικα, αυτή όμως υπήρχε σε όλα τα τροχοφόρα γερμανικής προέλευσης (μετά τον πόλεμο αυτή εξαφανίστηκε με επιμέλεια, αφού κανείς δεν ήθελε να θυμάται τα όσα προηγήθηκαν και στα οποία δε χρειάζεται να αναφερθούμε).

Ταχύτητα με κάθε κόστος...
Η προαναφερόμενη κατάσταση δεν αρκεί βέβαια για να ακυρώσει τις προσπάθειες των ανθρώπων (σχεδιαστών, μηχανικών και οδηγών) που ρίσκαραν τα πάντα για να φτιάξουν και να πιλοτάρουν τα ταχύτερα οχήματα στη Γη. Εξαιρετικές ιδέες κύλησαν στους τροχούς τους τότε, άσχετα αν η τεχνολογία τους ήταν τόσο προηγμένη που δε μπόρεσε να βρει ευρεία εφαρμογή. Αποκορύφωμα στο αγωνιστικό σκηνικό ήταν η αντιπαράθεση των streamline μονοθεσίων της Mercedes-Benz το 1937 στον καταπέλτη του Avus, για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Grand Prix. Ήταν μια αξέχαστη ημέρα, με αξέχαστα αυτοκίνητα, που πέρασε στην ιστορία και έγινε all-time-classic για την Αυτοκίνηση. H αντιπαράθεση μεταξύ των δύο μεγάλων γερμανικών εταιρειών για το απόλυτο ρεκόρ ταχύτητας σε δημόσιο αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας, έληξε με τραγικό τρόπο τον Ιανουάριο του 1938, με τον θάνατο του Bernd Rosemeyer στον οδικό άξονα Φρανκφούρτης-Ντάρμσταντ, την ώρα που εκείνος προσπαθούσε να σπάσει το ρεκόρ του Rudolf Caracciola (432 χλμ./ώρα).

To πιο γρήγορο χελιδόνι στη Γη
Την ίδια περίοδο, ο χώρος της μοτοσικλέτας είχε τις δικές του streamline δημιουργίες, οι οποίες επιχειρούσαν κυρίως στην κατάρριψη των ρεκόρ ταχύτητας σε δημόσιους δρόμους. Οι Γερμανοί είχαν και εδώ τον πρώτο λόγο με τα αεροδυναμικά δίτροχα της BMW, της DKW και της NSU. Όμως, υπήρχε και ένα μικρό γαλατικό χωριό, η ιταλική Gilera, που τους αντιπάλευε και ενίοτε τους νικούσε κατά κράτος. Το 1937 ήταν για εκείνη μια εκπληκτική χρονιά, καθώς παρουσίασε την ειδικά διαμορφωμένη αεροδυναμική έκδοση της πολύ επιτυχημένης μοτοσικλέτας Rondine (χελιδόνι στα ιταλικά). Σχεδιαστής της ήταν ο Giovanni Battista Caproni, που έφτασε σε ένα τελικό αποτέλεσμα πολύ εντυπωσιακό, αφού το streamline κοστούμι που επινόησε με τη συνδρομή και ενός αεροδυναμικού τούνελ έμοιαζε με cockpit μαχητικού αεροπλάνου.

Τα ρεκόρ

Ο τολμηρός αναβάτης που μπήκε στο cockpit αυτής της ιδιαίτερης μοτοσικλέτας δεν ήταν άλλος από τον Piero Taruffi, γνωστού επίσης και ως ασημένια αλεπού εξαιτίας της ολόλευκης κόμμωσής του, που αργότερα αγωνίστηκε στη Formula 1 και στον επίλογο της μεγάλης σταδιοδρομίας του κέρδισε το τελευταίο Mille Miglia το 1957. Ο χορός των ρεκόρ ξεκίνησε στις 29 Απριλίου 1937, ημερομηνία που καταρρίφθηκε η επίτευξη της μεγαλύτερης ταχύτητας σε μια ώρα, όπου ο Taruffi έφτασε τα 205 χιλιόμετρα την ώρα στον αυτοκινητόδρομο Bergamo-Brescia. Λίγους μήνες αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου, ο Piero έκανε δικό του και το ρεκόρ απόλυτης ταχύτητας στην απόσταση του μιλίου, ανεβάζοντάς το στα 272 χιλιόμετρα την ώρα. Ύστερα από πέντε εβδομάδες η streamline BMW VR500 ξαναπήρε τα σκήπτρα, με 279 χιλιόμετρα την ώρα, όμως οι εντυπώσεις είχαν κερδηθεί...

Rondine, μια προφητική μοτοσικλέτα

Το streamline δίτροχο πρωτότυπο των ρεκόρ είχε ως βάση του μια καταπληκτική αγωνιστική μοτοσικλέτα, που βρισκόταν δεκαετίες μπροστά από την εποχή της. Ο τετράχρονος τετρακύλινδρος και με διπλό εκκεντροφόρο κινητήρας της, χωρητικότητας 492 κ.εκ. και ενισχυμένος με υπερτροφοδότη της Roots, είχε σχεδιαστεί από τον ιδιοφυή μηχανικό Piero Remor με τη συνδρομή και του Carlo Gianini (συνεργάτη του από το 1923). Η απόδοσή του ανερχόταν στους 80 ίππους στις 9.000 στροφές ανά λεπτό, ισχύς ικανή να δώσει στο εξαίσιο ιταλικό μηχανάκι τελική ταχύτητα 225 χιλιομέτρων την ώρα. Η συνέχεια των εκπλήξεων είχε να κάνει με το πλαίσιό της, αφού στην κυριολεξία ήταν ο πρόγονος του Deltabox, που καθιερώθηκε στην κατασκευή μοτοσικλετών την εξαετία 1984-1990 με τις Yamaha FZ 750 και 1000. Πενήντα χρόνια μπροστά από την εποχή του, το βάρους 182 κιλών χελιδόνι ήταν σχεδόν ανίκητο στους αγώνες. Εκμεταλλευόμενος την ανωτερότητά του ο ξεχωριστός αναβάτης Dorino Serafini νίκησε το 1939 τους Γερμανούς στη Σουηδία, αλλά και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Την ίδια χρονιά, τους κέρδισε ξανά στο Ulster, κατακτώντας θριαμβευτικά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στα 500 κ.εκ.

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: italianways.com