Carhistory.gr Logo
  » concept & prototypes » Gomolzig Taifun
Gomolzig Taifun
concept & prototypes
Ο αμερικανικής έμπνευσης «τυφώνας» από το Wuppertal ξεχώρισε για τον πρωτοποριακό σχεδιασμό του. Αυτό όμως δεν του εξασφάλισε την επιβίωση, αφού παρουσιάστηκε σε ακατάλληλλους καιρούς. 

Τα τέλη της δεκαετίας του '40 ήταν πολύ δύσκολα για τη Γερμανία, που είχε να διαχειριστεί μια ντροπιαστική ήττα στον πόλεμο σε συνδυασμό με τις αποκαλύψεις για τις θηριωδίες των Νazi, ενώ παράλληλα πάσχιζε να στηθεί ξανά στα πόδια της ως κράτος και ως κοινωνία. Στον τομέα των μεταφορών, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια χαρακτηρίστηκαν από την κυκλοφορία οχημάτων ανάγκης μικρού κυβισμού, με γνώμονα κυρίως το χαμηλό κόστος χρήσης τους. Στη ζώνη ελέγχου της χώρας από τους Αμερικανούς, οι Γερμανοί έβλεπαν τους αξιωματικούς της άλλης πλευράς του Ατλαντικού να οδηγούν μεγάλα αυτοκίνητα, που τα κινούσαν οκτακύλινδρα μηχανικά σύνολα. Όνειρο απατηλό για την πλειοψηφία των χαμένων του πολέμου, που μπορούσαν μόνο να κοιτούν. Τα πράγματα όμως δεν ήταν έτσι για τον Herbert Gomolzig. Ο νεαρός μηχανικός από το Wuppertal, όντας οραματιστής, είχε επιπλέον και σαφή εικόνα για το πώς έπρεπε να είναι ένα αεροδυναμικό αυτοκίνητο με sport αίσθηση, παρά το γεγονός ότι οι καιροί δεν ευνοούσαν τέτοια εγχειρήματα. 

Ένας «τυφώνας» από τη Γερμανία
Χαρακτηριστικό του οχήματός του, που παρουσιάστηκε το 1949 με αμερικανικές σχεδιαστικές επιρροές και το επιβλητικό όνομα «Τυφώνας», ήταν οι πόρτες που άνοιγαν προς τα επάνω σαν τα φτερά του γλάρου. Σύμφωνοι, η Mercedes-Benz χειρίστηκε αυτό το θέμα καλύτερα από τεχνικής πλευράς και με αισθητικό αποτέλεσμα-σημείο αναφοράς στην Αυτοκίνηση, όμως ο Gomolzig προηγήθηκε κατά έξι χρόνια. Και σε αντίθεση με το αριστούργημα του γερμανικού αστεριού, η πόρτα του οδηγού άνοιγε και το μισό... παρμπρίζ. Oι κινήσεις έξω από τα καθιερωμένα συνεχίστηκαν στην οροφή, όπου αντί για λαμαρίνα επιλέχθηκαν δύο κομμάτια μουσαμά αγκιστρωμένα στο πλάι, που όταν ανασηκώνονταν με κατεύθυνση προς στο μέσο της οροφής μετέτρεπαν το Taifun σε convertible. Στο εσωτερικό του υπήρχαν πολύ ικανοποιητικοί χώροι, ειδικότερα για τον επιβάτη και τον οδηγό, με τον δεύτερο να έχει στη διάθεσή του ένα «σπαστό» τιμόνι για περισσότερη ευκολία κινήσεων. Σχετικά με τον κινητήρα, δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία. Tο μόνο που γνωρίζουμε γι αυτόν είναι πως ήταν τετρακύλινδρος σε σειρά και προερχόταν από τη BMW, όπως άλλωστε και το αρχικό σασί...

Πού κόλλησε το πράγμα;
Η ελκυστική εμφάνιση και οι πρωτοποριακές αντιλήψεις περί sport αισθητικής θα μπορούσαν να είχαν κάμψει την αυτοκινητοβιομηχανία και να είχε πει το «ναι» για τη μαζική παραγωγή του. Αυτό όμως δεν συνέβη και από ό,τι φαίνεται οι λόγοι ήταν τεχνικοί. Η λεπτή οροφή της στέγης, η οποία χρησίμευσε ως στήριγμα για τις τύπου Gullwing πόρτες, δημιουργούσε την εντύπωση ότι το κύριο σώμα του αυτοκινήτου δεν είχε την απαραίτητη αντοχή για να στηρίξει μια τέτοια κατασκευή. Λόγω της απουσίας κεντρικής κολώνας, όλα τα μέρη που συνέθεταν το αμάξωμα έπρεπε να είναι σκληρά και συμπαγή, ώστε να συμβάλουν στην απαιτούμενη ακαμψία του οχήματος. Σε συνάρτηση με τα υλικά που χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή, αλλά και τις τεχνικές της δυνατότητες, η ισορροπία ανάμεσα στον πρωτοποριακό σχεδιασμό και την σταθερότητα της κατασκευής δεν ήταν εξασφαλισμένη. Κατά πάσα πιθανότητα, αυτός ήταν ο πιο σημαντικός λόγος που ο «τυφώνας» δεν κυκλοφόρησε στους δρόμους.

Μαύρη πέτρα πίσω του...
Ο Herbert Gomolzig το πάλεψε για άλλα τρία χρόνια, μέχρι το 1952, προσπαθώντας να τελειοποιήσει το όχημά του. Όταν διαπίστωσε ότι πια δεν υπήρχε καμιά ελπίδα να μπει το Taifun στην παραγωγή, γύρισε οριστικά σελίδα στην επαγγελματική του ζωή. Ίδρυσε δικό του μηχανολογικό γραφείο, απευθυνόμενος στον κλάδο των αερομεταφορών και στον ευρύτερο κατασκευαστικό τομέα. Με την αυτοκινητοβιομηχανία δεν ασχολήθηκε ποτέ ξανά. Όσο για το δημιούργημά του, έγινε διάσημο στον κύκλο των μοντελιστών.

credits

Source: https://shop-modellautos.de Photos: Georg von Stavenhagen text: Spiros Chatiras