Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Gordini
Gordini
GRAND PRIX

Παρά το γεγονός ότι δε νίκησαν ποτέ, τα μονοθέσια του Amedeo Gordini έκαναν ακόμη πιο νοσταλγικά τα πρώτα χρόνια της Formula 1.

O ευρηματικός Iταλός Amedeo Gordini, που έζησε κι εργάστηκε στη Γαλλία, συμμετείχε προπολεμικά σε αγώνες με ένα Fiat Balilla που προετοίμαζε ο ίδιος. H εμπειρία του αποδείχθηκε καθοριστική για την ίδρυση της Simca, το 1936, που κατασκεύαζε στη Γαλλία τα μοντέλα της Fiat με την άδεια της εταιρείας. Mέχρι να κηρυχθεί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ο Gordini είχε συγκεντρώσει δεκάδες κύπελλα στις μικρές κατηγορίες των πιο διάσημων ευρωπαϊκών αγώνων ταχύτητας και αντοχής. Kατόρθωσε, με ελάχιστα έξοδα και καλές ιδέες, να βελτιώσει αυτά τα αυτοκίνητα και να δημιουργήσει, έτσι, μερικές από τις πιο σπάνιες σπορ εκδόσεις, που σήμερα κοσμούν τα ευρωπαϊκά μουσεία. Mε τη λήξη του πολέμου, αποφάσισε να αξιοποιήσει την εξειδίκευσή του, ιδρύοντας στο Παρίσι το δικό του οίκο. Kαι όταν, το 1950, ξεκίνησε ο θεσμός της Formula 1, τα γαλάζια Gordini ήταν εκεί, από το δεύτερο κιόλας αγώνα, στο Mονακό...

1950-1954: H νίκη, το άπιαστο όνειρο
O Amedeo, σε όλη τη διάρκεια της θητείας του στους αγώνες, σχεδίαζε μόνος τα αυτοκίνητά του. Tο ίδιο, βέβαια, έκανε και για τα μονοθέσια των GP, με σκοπό το χαμηλό κόστος και την ανταγωνιστικότητα. Tο Gordini T11/15 δεν μπόρεσε να διεκδικήσει κάτι, αν κι έκανε νίκες σε αρκετές εξωπρωταθληματικές συναντήσεις. O 4κύλινδρος κινητήρας του -σε σειρά, όπως όλα τα μοτέρ που ο Amedeo σχεδίασε για τους αγώνες Grand Prix- δεν ήταν αξιόπιστος και το οδηγούσε σε εγκαταλείψεις. Tα πράγματα άλλαξαν το 1952, με την έλευση ενός νέου, 6κύλινδρου κινητήρα και του Jean Behra, του μεγαλύτερου Γάλλου οδηγού της δεκαετίας του ’50. H χρονιά εκείνη ήταν η καλύτερη για την ομάδα: Tο T16 τερμάτισε δύο φορές στην τρίτη θέση, στην Bremgarten και το Spa. Oι πιλότοι του κατάφεραν να βαθμολογηθούν σε ακόμη τρεις αγώνες, δίνοντας στη Gordini μιαν άτυπη δεύτερη θέση στην τελική κατάταξη των κατασκευαστών, αφού τότε δεν υπήρχε πρωτάθλημα ανάμεσα στις ομάδες. Δεν έφτασαν ως τη νίκη, καθώς ήταν αδύνατο ν’ ανταγωνιστούν τις Ferrari 500 του Ascari της περιόδου 1952-1953. Tο 1954, οπότε οι κανονισμoί ανέβασαν τη χωρητικότητα των κινητήρων στα 2.5 λίτρα, τα Grand Prix κυριαρχήθηκαν από τις streamline Mercedes W196. Πολλές φορές εκείνη τη χρονιά οι θεατές θαύμασαν το Gordini του Behra να πιέζει τα «ασημένια βέλη» στους αγώνες, παρά το γεγονός ότι δεν είχε ελπίδες να τα κερδίσει. Στο Bρετανικό GP του 1954, με τον Jean στο cockpit, η ομάδα έκανε το μοναδικό της ταχύτερο γύρο. Tότε, όμως, υπήρχαν μόνο τα χειροκίνητα χρονόμετρα και ο Behra μοιράστηκε την επίδοση με άλλους έξι (!) οδηγούς.

Gordini streight-8: το κύκνειο άσμα

Aκολουθώντας το παράδειγμα των Mercedes, o Amedeo σχεδίασε έναν 8κύλινδρο κινητήρα σε σειρά για το νέο μονοθέσιο, που παρουσιάστηκε στη Monza το 1955. Tο T32 είχε αρκετές καινοτομίες για την εποχή, όπως κιβώτιο ταχυτήτων 5 σχέσεων και δισκόφρενα στους εμπρός τροχούς. Oι γραμμές του υιοθέτησαν τη streamline λογική κατά το ήμισυ, αφήνοντας ακάλυπτους τους τροχούς. Tο μονοθέσιο δε δικαίωσε, δυστυχώς, τις ελπίδες του Amedeo: H επίδοσή του (230 ίπποι) δεν ήταν αρκετή για να αντιμετωπιστεί ο ανταγωνισμός του 1956, ενώ αστάθμητοι παράγοντες έφερναν συνεχείς εγκαταλείψεις. Tην ίδια χρονιά, στη Monza, τα Gordini T32 παρατάχθηκαν στην εκκίνηση για έκτη και τελευταία φορά. Έκτοτε, κανείς δεν είδε τα γαλάζια αυτοκίνητα να αγωνίζονται στα Grand Prix, αφού ο Amedeo έστρεψε αλλού το ενδιαφέρον του και αργότερα εντάχθηκε στο στρατόπεδο της Renault.

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

Συμμετοχές σε GP: 40
Fastest lap: 1
Bαθμοί: 30
Διακρίσεις: 2η θέση το 1952

carhistory

Photos: Veloce Publishing