Carhistory.gr Logo
  » portraits » Hermann Muller
Hermann Muller
portraits
Ο Γερμανός πρωταθλητής του αυτοκινήτου και της μοτοσικλέτας, μαχητής που δεν τρόμαζε από τις δυσκολίες στη ζωή και στις πίστες, ήταν πάνω από όλα ένας γνήσιος racer.

Ο Hermann Paul Müller γεννήθηκε στο Bielefeld στις 21 Noεμβρίου 1909 και από πολύ νωρίς τον κέρδισαν οι δραστηριότητες του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Το 1928, σε ηλικία 19 ετών, έλαβε μέρος για πρώτη φορά σε αγώνες μοτοσικλέτας, οδηγώντας μια Imperia. Ξεδιπλώνοντας τις ικανότητές του στη σέλα των δίτροχων κατασκευών του μικρού εργοστασίου της Κολωνίας, δεν άργησε να κερδίσει τις πρώτες του νίκες. Το 1932 αναδείχθηκε πρωταθλητής Γερμανίας στα sidecars και το 1936, με την DKW πλέον, κατέκτησε τον τίτλο της χώρας του στη μεγάλη κατηγορία, των 500 κυβικών εκατοστών. Καταξιωμένος ήδη ως αναβάτης, δεν δίστασε την επόμενη χρονιά να αποδεχθεί την πρόσκληση της Auto Union και να μεταπηδήσει στους αγώνες αυτοκινήτου, όπου θα προσπαθούσε για το καλύτερο στο cockpit των τρομερών 16κύλινδρων μονοθεσίων της εταιρείας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα GP. Δύο χρόνια αργότερα, στο τιμόνι του 12κύλινδρου Type D κατέλαβε την έβδομη θέση στη βαθμολογία των πιλότων, έχοντας ανταγωνιστεί τεράστιου διαμετρήματος προσωπικότητες της εποχής του, όπως ήταν ο Caracciola, ο von Brauchitsch, ο Stuck, ο Nuvolari και ο Farina. Σύντομα, θα γινόταν το κεντρικό πρόσωπο ενός από τα πιο απρόβλεπτα σενάρια στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού...

Η ανατροπή του 1939
Το τελευταίο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα GP έληξε με πρώτο στην κατάταξη τον οδηγό της Αuto Union Hermann Müller, ο οποίος είχε κερδίσει το Γαλλικό GP, ενώ είχε και μια δεύτερη θέση στη Γερμανία. Συνολικά είχε αποκομίσει 12 βαθμούς επικρατώντας του πιλότου της Μercedes Hermann Lang, που είχε νικήσει στο Βέλγιο και στην Ελβετία, συγκεντρώνοντας 14 πόντους o βαθμολογικό σύστημα είχε σημαντικές διαφορές, σε σύγκριση με αυτό που ισχύει στις ημέρες μας: ο νικητής κάθε αγώνα αποκόμιζε ένα βαθμό, ο δεύτερος στην κατάταξη δύο, ενώ ο τρίτος τρεις. Αν επιχειρήσουμε να εφαρμόσουμε τον σημερινό τρόπο βαθμολόγησης, η τελική κατάταξη κάθε χρονιάς ελάχιστα διαφοροποιείται). Το μόνο που απέμενε ήταν η επίσημη συνεδρίαση της ΑIACR στο τέλος της χρονιάς στο Παρίσι, όπου και θα κατοχυρωνόταν ο τίτλος του. Όμως η «Association Internationale des Automobile Clubs Reconnus» δε συνεδρίασε ποτέ, αφού από τις αρχές του Σεπτεμβρίου είχε ξεσπάσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, στον οποίο η Γαλλία και η Γερμανία ήταν αντίπαλοι. Έτσι, με μια απόφαση που δεν εξηγήθηκε ποτέ, ο πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδίας και υψηλόβαθμο στέλεχος του ναζιστικού κόμματος Adolf Hοhnlein ανακήρυξε πρωταθλητή το Δεκέμβριο του 1939 τον Hermann Lang, αλλάζοντας το σύστημα της βαθμολογίας και αποδίδοντας στον οδηγό της Μercedes 23 βαθμούς. Η κατάσταση δεν ξεκαθάρισε ούτε με τη λήξη του πολέμου, καθώς το πρωτάθλημα εκείνο θεωρήθηκε μη ολοκληρωμένο, με την αιτιολογία ότι το GP της Μonza που επρόκειτο να διεξαχθεί στις 10 Σεπτεμβρίου δεν έγινε ποτέ. Μέχρι και σήμερα νικητής του τίτλου εκείνης της χρονιάς αναφέρεται ο Lang, όμως πιο δίκαιο είναι ως τελευταίος πρωταθλητής των GP της Ευρώπης να λογίζεται ο Müller.

H μεγάλη επιστροφή  

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, στη διάρκεια του πολέμου, δούλευε σε ένα εργοστάσιο που έφτιαχνε κινητήρες για τα αεροπλάνα της Luftwaffe. Μετά την κατάληψη της Γερμανίας, συνελήφθη από τους Σοβιετικούς έχοντας δύο επιλογές: Να πάει στη Σιβηρία ή να εργαστεί στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Αuto Union, που είχανπεράσει στο ρωσικό τομέα. Έκανε το δεύτερο κι ύστερα από πολλές περιπέτειες, αφού έστειλε τη γυναίκα του και τα δύο του μωρά πίσω στο Bielefeld, κατάφερε να βρεθεί κι αυτός εκεί το Δεκέμβριο του 1945, έχοντας δουλέψει για λίγο καιρό και σαν ξυλοκόπος. Στη συνέχεια επέστρεψε στους αγώνες μοτοσικλέτας και κατέκτησε το πρωτάθλημα Γερμανίας στα 250 κ.εκ. με την DKW το 1947 και το 1948, πράγμα που επανέλαβε το 1950 και το 1951 στα 125 κ.εκ. Το 1954 αγωνίστηκε στο Tourist Trophy του Isle of Man, όπου μαζί με τους Haas, Hollaus και Armstrong έδωσαν στην NSU τις τέσσερις πρώτες θέσεις στον τερματισμό των 250 κ.εκ. Ένα χρόνο αργότερα αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στα 250 κ.εκ. με ένα NSU Sportmax δίχως εργοστασιακή υποστήριξη, ενώ το 1956 έκανε νέο παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας (340 χλμ./ώρα) με το streamline πειραματικό υπερτροφοδοτούμενο Delphin III των 500 κ.εκ. της εταιρείας στην Bonneville της Utah, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Eπίλογος

Μέχρι και σήμερα, ο Hermann Müller παραμένει ο μεγαλύτερος σε ηλικία παγκόσμιος πρωταθλητής μοτοσικλέτας, καθώς κατέκτησε τον τίτλο του στα 46 του χρόνια. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έζησε ήσυχα στο Ingolstadt, φεύγοντας από τη ζωήστις 30 Δεκεμβρίου 1975 ύστερα από μακρά ασθένεια, σε ηλικία 66 χρόνων.

 

NSU RΕΝΝΜΑΧ (1953)

ΒΑΣΙΚΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Κινητήρας: Δικύλινδρος τετράχρονος
Κυβισμός: 248 κ.εκ.
Ισχύς: 36 ίπποι στις 11.000 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: Έξι σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 210 χλμ./ώρα
Βάρος: 117 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 6

carhistory

Photos: Audi, Arthur Fenzlau