Carhistory.gr Logo
  » luxury » Hispano-Suiza H6
Hispano-Suiza H6
luxury

Το πολυτελές εξακύλινδρο μοντέλο μιας υψηλότατου κύρους εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων, που κάποτε κανείς στον κόσμο δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί. 

Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η Hispano-Suiza επανεκκίνησε την κατασκευή αυτοκινήτων και το 1919 στο διεθνές Σαλόνι του Παρισιού παρουσίασε την «H6», ένα μοντέλο της πολυτελούς κατηγορίας που με εξάλιτρους και οκτάλιτρους κινητήρες σε σειρά κατέκτησε μεταξύ άλλων την καρδιά διάσημων ηθοποιών της Μέκκας του κινηματογράφου (Hollywoοd) και Ινδών μαχαραγιάδων, διατηρούμενη στην επικαιρότητα ως το 1933 (αντικαταστάθηκε το 1931 από την 1ύλινδρη «J12»). Συνολικά αρίθμησε 2.508 μονάδες παραγωγής, στους τρεις τύπους που κυκλοφόρησε («H6Α», «H6B», «H6C»). Τα μηχανικά σύνολα αυτού του αυτοκινήτου έχαιραν πρωτοποριακού σχεδιασμού, χρησιμοποιώντας την αποκτηθείσα στον καιρό του πολέμου αεροπορική τεχνογνωσία. Για την παγκόσμια βιομηχανία, αυτό δεν ήταν έκπληξη. Το υψηλό επίπεδο της εταιρείας ήταν ήδη αναγνωρισμένο από τους ανά τον κόσμο κατασκευαστές, πολλοί από τους οποίους εφάρμοζαν κατόπιν αδείας τις ευρεσιτεχνίες της. 

Τεχνολογία αιχμής
Ο εξακύλινδρος σε σειρά κινητήρας που σχεδίασε ο Marc Birkigt για την «Η6» ήταν αλουμινένιος, χωρητικότητας 6.597 κυβικών εκατοστών και ισχύος 135 ίππων στις 3.000 στροφές ανά λεπτό. Συνδυαζόταν με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών σχέσεων και διέθετε νέο εκκεντροφόρο, ενώ ουσιαστικά ήταν ο μισός από έναν αεροπορικό V12, που φυσικά είχε σχεδιάσει ο ίδιος. Ο στροφαλοφόρος άξονάς του προήλθε από ένα συμπαγές κομμάτι χάλυβα, με αρχικό βάρος 272 κιλών, από το οποίο μετά την κατάλληλη ειδική επεξεργασία απέμειναν 16 κιλά. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του πολυτελούς αυτοκινήτου, της κατηγορίας των 32 φορολογήσιμων ίππων, ήταν τα φρένα του. Είχαν τοποθετηθεί τύμπανα ελαφρών κραμάτων και στους τέσσερις τροχούς, με σύστημα υποβοήθησης για πρώτη φορά στην αυτοκινητοβιομηχανία. Αυτή η τεχνολογία αργότερα παραχωρήθηκε με άδεια και σε άλλους κατασκευαστές, συμπεριλαμβανομένης και της αντίπαλης Rolls-Royce.

Από το Α στο C...
Tο πολυτελές μοντέλο (πάντα δεξιοτίμονο, όπως όλα τα γαλλικά της κατηγορίας του μέχρι το 1950) ήταν διαθέσιμο με δύο μήκη πλαισίου και ισάριθμα μεταξόνια (3.390 χλστ. και 3.690 χλστ.). Και ασφαλώς, μόνο οι καλύτεροι αμαξοποιοί ανέλαβαν να «ντύσουν» το σασί και αυτής της Hispano-Suiza, φιλοτεχνώντας κατά περίπτωση αριστουργήματα επί τροχών: «Hibbard & Darrin», «Labourdette», «Carrosserie Kellner», «Binder», «Saoutchik», «Carrosserie Duvivier» και «Million-Guiet» ήταν οι πιο γνωστοί από αυτούς. Στη διάρκεια των δώδεκα χρόνων της παραγωγής της, στις εγκαταστάσεις της Hispano-Suiza στη Γαλλία και όχι στην Ισπανία, έγιναν πολλές αλλαγές και επιμέρους βελτιώσεις στην «Η6». Στις κυριότερες από αυτές, το 1922 άλλαξε ονομασία και κωδικοποιήθηκε ως «Η6Β», ενώ δύο χρόνια αργότερα, ως «H6C» πλέον, απέκτησε οκτάλιτρο κινητήρα (πάντα εξακύλινδρο σε σειρά) απόδοσης 160 ίππων. Με αυτόν βέβαια πέρασε στην κατηγορία των 46 φορολογήσιμων ίππων κι έγινε ακόμη πιο ακριβή, αυτό όμως δεν ήταν πρόβλημα για τους υποψήφιους αγοραστές, μεγάλη μερίδα των οποίων ήταν γαλαζοαίματοι ή εστεμμένοι. Μια εξάτροχη «H6»είχε αιτηθεί και ο «δικός μας» Κωνσταντίνος, όμως η παραγγελία του δεν εκτελέστηκε ποτέ, καθώς δεν μπόρεσε να διατηρηθεί στον θρόνο μετά τη μικρασιατική καταστροφή του 1922. Το αυτοκίνητο εκείνο κατέληξε τελικά σε έναν διάσημο Αμερικανό σκηνοθέτη της εποχής. 


Oι αγωνιστικές Η6
Πέντε από τις 2.508 «Η6» κατασκευάστηκαν αποκλειστικά για αγωνιστική χρήση. Όλες τους διέθεταν πιο κοντά μεταξόνια από εκείνα του μοντέλου παραγωγής, ενώ ισχυροποιημένοι κατά 30-35 ίππους ήταν και οι κινητήρες τους. Στο χρονικό της Αυτοκίνησης πέρασαν με την ονομασία «Boulogne», σε ανάμνηση της τριπλής νίκης των «H6» στον αγώνα που έλαβε χώρα στους δρόμους γύρω από το ομώνυμο δάσος του Παρισιού τον Ιούλιο του 1923 (για την ιστορία, οδηγοί εκείνων των αυτοκινήτων ήταν οι Dubonnet, Garnier και Boyriven). Ο διάσημος πιλότος Woolf Barnato οδήγησε ένα από αυτά στην επιτευξη οκτώ διεθνών ρεκόρ, συμπεριλαμβανομένου ενός μέσου όρου 148 χιλιομέτρων την ώρα σε συνολική διαδρομή μεγαλύτερη των 480 χιλιομέτρων στην πίστα Brooklands το 1924. Πιο γνωστό όμως από τα αγωνιστικά εκείνης της σειράς είναι το «H6C Targa Florio Speedster», με το οποίο έλαβε μέρος στον δημοφιλή ιταλικό αγώνα ο Andre Dubonnet. Δεν ήταν ο χωρητικότητας 7.982 κυβικών εκατοστών κινητήρας των 195 ίππων που έκλεψε τις εντυπώσεις, αλλά το εκπληκτικής διαμόρφωσης ξύλινο αμάξωμά του, που στερεώθηκε αριστοτεχνικά από την «Nieuport-Astra» στο αλουμινένιο πλαίσιο με χιλιάδες μικρά πριτσίνια. Στις ημέρες μας, το κόσμημα αυτό εκτίθεται στο Μουσείο Blackhawk, κοντά στο Danville της Πολιτείας της California. Yπολογίζεται ότι επιβιώνουν περίπου 250 «Η6», πολλά από τα οποίες αποσπούν συχνά τον θαυμασμό στα σημαντικότερα σαλόνια ομορφιάς του κόσμου.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ΗΙSPANO-SUIZA H6C TARGA FLORIO SPEEDSTER
Kινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 7.982 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 110 mm x 140 mm
Ισχύς: 195 ίπποι στις 3.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 3 σχέσεων
Ανάρτηση πίσω: άκαμπτος άξονας, ημι-ελλειπτικά φύλλα σούστας
Μήκος: 5.537 χλστ.
Πλάτος: 1.791 χλστ.
Ύψος: 1.245 χλστ.
Μεταξόνιο: 3.378 χλστ.
Βάρος: 1.583 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1924
Μονάδες παραγωγής: 1

HISPANO-SUIZA H6 DUVIVIER TOURER
Kινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 6.597 κ.εκ.
Καρμπιρατέρ: 1 Solex
Ισχύς: 135 ίπποι στις 3.000 σ.α.λ.
Ροπή: 440 Nm στις 1.200 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 3 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 153 χλμ./ώρα
Μεταξόνιο: 3.690 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.450 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.450 χλστ.

 

credits