Carhistory.gr Logo
  » portraits » Jean-Pierre Beltoise
Jean-Pierre Beltoise
portraits

Αφιέρωμα στον χαμογελαστό Γάλλο, έναν από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μεγάλης γενιάς Ευρωπαίων πιλότων της δεκαετίας του 60, που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας.

Γεννημένος τον Απρίλιο του 1937, ο Ζαν-Πιέρ μπολιάστηκε από νωρίς με το μικρόβιο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, όπως και αρκετοί συμπατριώτες του την ίδια εποχή. Παρά το γεγονός ότι εμείς τον γνωρίζουμε περισσότερο από τα όσα έκανε με τα αυτοκίνητα, εκείνος ξεκίνησε την αγωνιστική του ζωή από τους δύο τροχούς, με ιδιαίτερη μάλιστα επιτυχία. Μέχρι τα 25 του χρόνια είχε προλάβει να κερδίσει 11 πρωταθλήματα Γαλλίας, αλλά και να πάρει μέρος σε διεθνείς αγώνες, σε όλες τις κατηγορίες (50, 125, 250 και 500 κ.εκ.). Το 1964, χρονιά που ήδη είχε ξεκινήσει ο έρωτάς του με τα αυτοκίνητα, ολοκλήρωσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μοτοσικλέτας των 50 κ.εκ. στην έκτη θέση της τελικής κατάταξης. Ένα χρόνο νωρίτερα, η πολλά υποσχόμενη καριέρα του κινδύνεψε να τελειώσει οριστικά, όταν οδηγώντας ένα αεροδυναμικό Bonnet των 1.1 λίτρων στις 12 ώρες της Ρεμς κατάφερε να βγει ζωντανός από το αυτοκίνητό του, που έγινε παρανάλωμα του πυρός ύστερα από μια άσχημη έξοδο. Από εκεί κληρονόμησε ένα σπασμένο χέρι, το οποίο ποτέ δεν αποκαταστάθηκε πλήρως. Ωστόσο, ο δυναμικός Γάλλος όχι μόνο έμαθε να ζει με το μικρό ανατομικό του πρόβλημα, αλλά επέστρεψε δριμύτερος και στους αγώνες. Τον καιρό εκείνο ήταν επίσης μια από τις πιο χαραστηριστικές φυσιογνωμίες του «Renault 8 Gordini Cup», ενός πολύ σημαντικού όπως αποδείχτηκε θεσμού, από τον οποίο ξεπήδησαν οδηγοί που μετέπειτα έκαναν λαμπρή σταδιοδρομία κι έγραψαν ιστορία στο άθλημα: Ο Ζαν Βινατιέ, ο Χάρρυ «Σπούτνικ» Κάλστρομ, ο Ζαν-Φρανσουά Πιό, ο Κλώντ Μπαλό-Λενά, ο Ζαν-Λυκ Τεριέ, ο Ζαν-Πιέρ Νικολά και ο Μαρκού Άλεν ήταν οι πιο σημαντικοί από αυτούς. Από τότε χρονολογείται και η δυνατή φιλία του χαμογελαστού Γάλλου με τον συμπατριώτη του Φρανσουά Σεβέρ, που επιστεγάστηκε με μια στενή συγγενική σχέση, καθώς ο Ζαν-Πιέρ παντρεύτηκε την αδελφή του γόη συναθλητή του.

Από το Gordini Cup στη F1...
To 1965 γύρισε στην πίστα που παραλίγο να είχε σκοτωθεί, στη Ρεμς, νικώντας τον αγώνα της F3. Ένα χρόνο αργότερα βρισκόταν ήδη στη F2 με μια Matra MS5-Cosworth, κερδίζοντας τις εντυπώσεις στο Nurburgring των 23 χιλιομέτρων, όπου τα αγωνιστικά της F1 και της F2 έτρεχαν μαζί. Ο Μπελτουάζ τερμάτισε ένα γύρο πίσω από το νικητή, πρώτος όμως μεταξύ των αυτοκινήτων της F2. Tο 1967 έλαβε μέρος σε τρεις αγώνες με τη Matra MS7 1.6 Cosworth της F2, βλέποντας δύο φορές την καρό σημαία στην έβδομη θέση στο Watkins Glen και στο Mexico. Την ίδια χρονιά κέρδισε και τον εξωπρωταθληματικό αγώνα του Buenos Aires. Ο δρόμος για τη F1 ήταν πλέον ανοιχτός και ο Ζαν-Πιέρ δεν έχασε την ευκαιρία να τον ακολουθήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις, ανεβαίνοντας στο πόντιουμ του Ολλανδικού GP το 1968, όντας δεύτερος με τη Matra του. Τον επόμενο χρόνο ήταν πια στην ομάδα της Τyrrell, με το 12κύλινδρο μονοθέσιό του, με το οποίο έφτασε δεύτερος στον τερματισμό του Γαλλικού GP. Το 1970 η ομάδα του δεν ήταν ανταγωνιστική και αυτός ήταν ο λόγος που δεν αποκόμισε περαιτέρω διακρίσεις.

To πικρό 1971

Στην αγωνιστική περίοδο που ακολούθησε συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων με την ομάδας της Matra, όμως εκείνη τη χρονιά έζησε την πιο πικρή στιγμή της ζωής του, καθώς θεωρήθηκε υπεύθυνος για το θάνατο του ταλαντούχου Ιταλού πιλότου Ιγκνάτσιο Τζιούντι. Το συμβάν έλαβε χώρα ως εξής: Στα 1.000 χλμ. του Buenos Aires η Matra του παρουσίασε κάποιο μηχανικό πρόβλημα και ακινητοποιήθηκε. Εκείνος βγήκε έξω και άρχισε να τη σπρώχνει στην άκρη της πίστας, αλλά προτού προλάβει να βγει από τα όριά της η Ferrari 512 του άτυχου Ιταλού έπεσε πάνω της, με καταστροφικά αποτελέσματα για τον νεαρό οδηγό της. Η τιμωρία του Ζαν-Πιέρ ήταν σκληρή, καθώς η FIA αποφάσισε να του αφαιρέσει την αγωνιστική άδεια, πιεσμένη ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε από τους υπεύθυνους της Ferrari. Παρά το γεγονός ότι η ποινή του ύστερα από λίγους μήνες ανακλήθηκε, το ψυχολογικό πλήγμα που δέχθηκε ήταν μεγάλο.

Η κορυφαία στιγμή...

Το 1972 ο Γάλλος είχε ήδη επιστρέψει στη Formula 1, τη χρονιά εκείνη με τα χρώματα της BRM, που βρισκόταν πια στις τελευταίες της ημέρες ακμής στα Grand Prix. Η δύναμη της «P160» που οδηγούσε φάνηκε στους δρόμους του Μονακό, όπου στα χέρια του έκανε 1.22.5 στις κατατακτήριες δοκιμές και τοποθετήθηκε τέταρτη στην εκκίνηση. Ο αγώνας έγινε σε άσχημες καιρικές συνθήκες, με κυρίαρχο στοιχείο τη βροχή και την κακή ορατότητα. Ο Μπελτουάζ ύστερα από τέσσερα χρόνια προσπαθειών έφθασε στην πρώτη του νίκη, έχοντας σημειώσει τον ταχύτερο γύρο, με το μονοθέσιό του στην κορυφή σε όλη τη διάρκεια της κούρσας. Για την British Racing Motors με τη μεγάλη ιστορία, αυτό ήταν το τελευταίο δάφνινο στεφάνι, αφού η βρετανική ομάδα δεν κατέφερε ποτέ ξανά να παρουσιάσει ανταγωνιστικό μονοθέσιο στους αγώνες. Αυτό επηρρέασε δυσμενώς την όποια επιτυχημένη συνέχεια για τον Ζαν-Πιέρ, που παρέμεινε στην ομάδα για τα δύο επόμενα χρόνια, χωρίς να πλησιάσει ξανά στη νίκη. Στα τέλη του 1974, ο Γάλλος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού, ύστερα από 88 συμμετοχές με μία νίκη και οκτώ τερματισμούς στο βάθρο, χωρίς βέβαια να πάψει να έχει σχέση με τους αγώνες.


Σαν το παλιό, καλό κρασί...

Ο Ζαν-Πιέρ πρόσφερε την πολύτιμη εμπειρία του στην πρωτοεμφανιζόμενη ομάδα της Ligier, όντας ο πιλότος που ανέλαβε το κύριο βάρος των δοκιμών εξέλιξης του πρώτου μονοθεσίου της. Στη συνέχεια έστρεψε την προσοχή του στους αγώνες αυτοκινήτων τουρισμού της πατρίδας του, στους οποίους αναδείχθηκε δύο φορές πρωταθλητής με την εμβληματική BMW 3.0 CSL. Δεν άφησε ήσυχα ούτε τα γαλλικά rallycross, κατακτώντας και εκεί το πρωτάθλημα στο κόκπιτ μιας Alpine-Renault. Στα τελευταία του αγωνιστικά χρόνια, το 1980 και το 1981, εμφανίστηκε στο Γαλλικό Πρωτάθλημα Τουρισμού με τα χρώματα της Peugeot. Παράλληλα με όλα αυτά, δεν έχανε την ευκαιρία να χαρίζει ατέλειωτες και μοναδικές στο είδος τους πλαγιολισθήσεις στον πάγο, προσφέροντας δυνατές συγκινήσεις σε όλους τους φίλους του αυτοκινήτου. Κι επειδή το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει οι δυό γιοί του, ο Άντονι και ο Ζιλιέν, έγιναν κι εκείνοι με τη σειρά τους οδηγοί αγώνων.

Ο Ζαν-Πιερ Μπελτουάζ έφυγε από κοντά μας στις 5 Ιανουαρίου 2015 στο εξοχικό του στο Ντακάρ, σε ηλικία 78 χρονών, νικημένος από την καρδιά του. Ή μήπως δεν έφυγε ποτέ;

 

 

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας