Carhistory.gr Logo
  » portraits » Jose Froilan Gonzalez
Jose Froilan Gonzalez
portraits

Εμβληματική φυσιογνωμία στις ημέρες μας και άξιος εκπρόσωπος της πρώτης μεγάλης λατινοαμερικάνικης σχολής οδηγών αγώνων, ο ενθουσιώδης Αργεντινός σημάδεψε με τη δράση του μια ολόκληρη εποχή.

Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1922 στο Arrecifes της Αργεντινής -μια πόλη που απέχει 177 χλμ. από το Buenos Aires- και από νεαρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τον κόσμο του αυτοκινήτου. Ήταν λογικό, αφού στη γενέτειρά του υπήρχε έντονη αγωνιστική δραστηριότητα. Σύντομα έγινε μέλος της πρώτης γενιάς οδηγών αγώνων της πατρίδας του, ο καλύτερος μετά τον Fangio. Όπως όλοι σχεδόν, έτσι και αυτός απέκτησε το δικό του προσωνύμιο, που τελικά δεν ήταν μόνο ένα: Οι ξένοι τον αποκαλούσαν «ο ταύρος της πάμπα» από τον ορμητικό τρόπο που οδηγούσε, ενώ οι συμπατριώτες του τον φώναζαν «Pepe» ή «Εl Cabezon», με το δεύτερο υποκοριστικό του να οφείλεται στο σωματότυπό του και στο μεγάλο μέγεθος του κεφαλιού του. Πνευματώδης και ευχάριστος, αντιμετώπιζε τα πάντα με χαμόγελο: Έτσι αποτυπώθηκε και στα κινηματογραφικά επίκαιρα της εποχής, που τον δείχνουν να παραλαμβάνει από τα χέρια της Evita Peron το βραβείο από κάποια νίκη του στην Αργεντινή. Μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, όπως όλοι οι μεγάλοι οδηγοί της πατρίδας του, έφυγε για να αγωνιστεί στη Γηραιά Ήπειρο. Ο λόγος; Φυσικά, τα χρήματα, αλλά και η δόξα…

Το ευρωπαϊκό ξεκίνημα

Η πρώτη του επαφή με τον νεοσύστατο τότε κόσμο της F1 πραγματοποιήθηκε στο GP του Μonaco το 1950, όπου συμμετείχε με τη γαλαζοκίτρινη Μaserati 4CLT/48 της Scuderia Achille Varzi που οδηγούσε ο Φάντζιο, πριν αναχωρήσει για την Αlfa Romeo. Mε μόλις δύο συμμετοχές τη χρονιά εκείνη στη διοργάνωση και χωρίς ανταγωνιστικό μονοθέσιο, δεν κατάφερε να αποκομίσει βαθμολογικά οφέλη. Ωστόσο, στον εξωπρωταθληματικό αγώνα του Αlbi έδειξε το ταλέντο του, κερδίζοντας το πρώτο σκέλος και κατακτώντας τη δεύτερη θέση στη γενική κατάταξη. Τον επόμενο χρόνο είχε στη διάθεσή του ένα ισχυρότερο αυτοκίνητο, αν και όχι ιδιαίτερα αξιόπιστο, μια Τalbot-Lago «T26C-GS» των 4.5 λίτρων. Με αυτή τερμάτισε δεύτερος στον εξωπρωταθληματικό αγώνα των Παρισίων, εγκαταλείποντας όμως στο Βremgarten της Ελβετίας εξαιτίας ενός προβλήματος στην αντλία λαδιού. Στις παραμονές του γαλλικού GP, ο τρίτος οδηγός της Ferrari Πιέρο Ταρούφι αρρώστησε, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να πάρει μέρος στον αγώνα, που θα γινόταν στην πίστα της Reims-Geux. Τότε, η Scuderia τον κάλεσε να αναπληρώσει τον Ιταλό, οδηγώντας την «375» των 4.5 λίτρων. Ο Γκονζάλες τα πήγε θαυμάσια σε εκείνη την κούρσα, εντυπωσιάζοντας τους θεατές και ανεβαίνοντας στην τρίτη θέση του βάθρου των νικητών. Ο Αργεντινός είχε άξια κερδίσει ένα τιμόνι στην ομάδα, όμως τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμη…

Ο επόμενος αγώνας του πρωταθλήματος έλαβε χώρα στην πίστα του Silverstone της Μεγάλης Βρετανίας στις 14 Ιουλίου 1951 και για πρώτη φορά η Alfa Romeo 159 απουσίαζε από την πρώτη θέση της εκκίνησης. Εκεί βρισκόταν η Ferrari «375» του Γκονζάλες, με χρόνο 1.43.04. Η αναμέτρηση άρχισε με τον Φελίτσε Μπονέτο στην πρώτη θέση και στη δεύτερη το νεαρό από το Arrecifes. Στη συνέχεια, ύστερα από μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ των Φάντζιο και Γκονζάλες, οι Αlfetta καθυστέρησαν δραματικά στα pits, όταν σταμάτησαν για καύσιμα και ελαστικά, καθώς οι τροχοί τους έβγαιναν δύσκολα εξαιτίας της πολύπλοκης νέας σχεδίασης της πλήμνης τους. O «ταύρος της πάμπα» στο δικό του pit-stop θέλησε να παραχωρήσει τη θέση του στον Aλμπέρτο Aσκάρι, μα οι άνθρωποι της Ferrari του έκαναν νόημα να οδηγήσει εκείνος το μονοθέσιο ως τον τερματισμό. Στο τέλος του αγώνα η καρώ σημαία κυμάτισε εμπρός στον ασκεπή Γκονζάλες που, με ένα τεράστιο χαμόγελο, αποδέχθηκε τη νίκη του. Ήταν μια ιστορική ημέρα, που έμεινε αναλλοίωτη στη μνήμη των φίλων του μηχανοκίνητου αθλητισμού λόγω της ιδιαίτερης σημασίας της, αφού επρόκειτο για την πρώτη νίκη της Ferrari στη F1. Το ίδιο απόγευμα, ο αγωνιστικός διευθυντής της Αlfa Romeo Francesco Quaroni έστειλε ένα ιπποτικό τηλεγράφημα συγχαρητηρίων στον Έντσο Φεράρι, για να λάβει την εξής απάντηση: «Να είστε βέβαιοι ότι διατηρώ ακόμη στην καρδιά μου την εφηβική τρυφερότητα για την πρώτη και βαθιά μου αγάπη, για την Αlfa Romeo, τη μητέρα μας».

Aγώνες, παντού…

Στις τρεις κούρσες που απέμεναν για να λήξει η αγωνιστική περίοδος της F1, ο Φρόιλαν τερμάτισε ισάριθμες φορές στο βάθρο των νικητών. Οι 24 βαθμοί που συγκέντρωσε του έδωσαν την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος, αναγορεύοντάς τον σε έναν από τους καλύτερους οδηγούς αγώνων GP της χρονιάς. Παρόλα αυτά το 1952 συμμετείχε μόνο στον τελευταίο αγώνα του προγράμματος της F1, στη Μonza, όπου ολοκλήρωσε στη δεύτερη θέση στο cockpit μιας Μaserati «A6GCM». Το ίδιο αποτέλεσμα απέσπασε με το ιταλικό μονοθέσιο και στον εξωπρωταθληματικό αγώνα της Μodena, ενώ δεν παρέλειψε να λάβει μέρος με μια Ferrari «500» στους αγώνες της πατρίδας του, νικώντας το GP της Gavea. Στη συνέχεια έκανε μια επιτυχημένη απόβαση στη Μεγάλη Βρετανία, όπου σημείωσε νίκες οδηγώντας τις Ferrari «375 Thin Wall Special» του Τόνι Βάντερβελ, αλλά και τις πολύ δύσκολες στο χειρισμό τους ΒRM V16 των 1.5 λίτρων.

1953-1954: H κορύφωση

Η επόμενη χρονιά βρήκε τον Γκονζάλες στη Μaserati, στο τιμόνι μιας «Α6GCM», με την οποία αναδείχθηκε τρίτος σε ισάριθμα GP (Buenos Aires, Zandvoort, Reims), αλλά και στον εξωπρωταθληματικό αγώνα του Αlbi στο τιμόνι μιας BRM. Την περίοδο εκείνη όμως είχε και το πρώτο του ατύχημα, στη Λισαβώνα, οδηγώντας μια Lancia «D24» στο τοπικό GP sport αυτοκινήτων. O Aργεντινός ανέκαμψε γρήγορα και το 1954 έκανε την πιο ολοκληρωμένη του περίοδο στη F1, στο cockpit των μονοθεσίων της Ferrari. Βλέψεις για τίτλο βέβαια δεν υπήρχαν από πλευράς της ιταλικής ομάδας, αφού οι πίστες κυριαρχήθηκαν από τις αριστουργηματικές Μercedes «W196». Κανείς τότε δε μπόρεσε να αντισταθεί στους Γερμανούς, εκτός από τον Γκονζάλες και τον Χόθορν, που με τις Ferrari τους απέσπασαν ο καθένας από μία νίκη. Για τον «El Cabezon», αυτή ήρθε στο βρετανικό GP, όπου οι Μercedes κυριάρχησαν στα δοκιμαστικά με ηγέτη τον Φάντζιο. Στον αγώνα, όμως, τα ελαστικά δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν σωστά στα αυτοκίνητα με το streamline αμάξωμα, ιδιαίτερα στην κορυφή της στροφής. Στη μέση της κούρσας μια δυνατή βροχή ολοκλήρωσε τις δυσκολίες, με αποτέλεσμα ο Φάντζιο να τερματίσει τέταρτος και ο Kλινγκ μόλις έβδομος. Ήταν η πρώτη φορά που καταδείχτηκε στη διάρκεια ενός GP η σημασία του σωστού μίγματος ελαστικών και η Continental τις επόμενες ημέρες υποχρεώθηκε να ετοιμάσει κάτι καλύτερο. Ο Γκονζάλες, μη έχοντας συναγωνισμό από τους Γερμανούς, κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη φορά σε αυτή την πίστα επικεφαλής της Ferrari του Xόθορν. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα ο Φρόιλαν είχε επιτύχει μια νίκη-έκπληξη, τη δεύτερη πιο σημαντική της σταδιοδρομίας του, όταν μαζί με τον Μορίς Τρεντινιάν έφεραν την Ferrari «375 Plus» των 4.9 λίτρων πρώτη στον τερματισμό των «24 ωρών» του Μαν. Το πλήρωμα του ιταλικού αυτοκινήτου συμπλήρωσε συνολικά 302 γύρους, διανύοντας 4.061 χιλιόμετρα ως την καρώ σημαία. Η λήξη του πρωταθλήματος της F1 βρήκε τον Αργεντινό δεύτερο στην τελική κατάταξη των οδηγών, σηματοδοτώντας την καλύτερη και πιο ώριμη περίοδο της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας.

Από το «Tourist Trophy» στο Αrrecifes

Όμως, το 1954 δεν έμελλε να τελειώσει καλά για τον θεαματικό Γκονζάλες, καθώς του επιφύλασσε ένα σοβαρό τραυματισμό, o oποίος διαφοροποίησε σημαντικά την αγωνιστική του φιλοσοφία. Το ατύχημα συνέβη στη Βόρεια Ιρλανδία, στο αυτοκινητοδρόμιο του Dundrod, κατά τη διάρκεια του «Τourist Trophy». H τρίλιτρη Ferrari που οδηγούσε καταστράφηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μη πιστεύεις ότι τον έβγαλαν από μέσα ζωντανό. Στις πίστες επέστρεψε ύστερα από πολλούς μήνες, στο GP της πατρίδας του, τερματίζοντας δεύτερος με τη Ferrari «625» και θυμίζοντας τον παλιό Γκονζάλες που ήξεραν όλοι. Στην συνέχεια αγωνίστηκε ξανά τέσσερις μόλις φορές στη F1, τη μία από αυτές στο γνώριμό του Silverstone το 1957 με ένα από τα Vanwall του Τόνι Βάντερβελ. Ως τελευταία διεθνής επιτυχία του Αργεντινού αναφέρεται η κατάληψη της τρίτης θέσης στα 1.000 χλμ. του Buenos Aires το 1956, με μια τρίλιτρη Μaserati «300S» και συνοδηγό το Γάλλο πιλότο Ζαν Μπερά. Ο Φρόιλαν αποχαιρέτησε τον κόσμο της F1 στο GP της Αργεντινής το 1960, στο οποίο τερμάτισε στη δέκατη θέση με μια Ferrari «Dino V6 246». Στο μεταξύ, ήδη έτρεχε –και νικούσε- στις αναμετρήσεις της ιδιαίτερης πατρίδας του, με ένα πολύ ιδιαίτερο μονοθέσιο, το οποίο διέθετε πλαίσιο Ferrari και κινητήρα V8 των 4.7 λίτρων από Chevrolet Corvette, ισχύος 270 ίππων.

Διαχρονικός…

O Xoσέ Φρόιλαν Γκονζάλεζ ξεχώριζε για τον ορμητικό τρόπο που οδηγούσε τα αγωνιστικά του αυτοκίνητα, τα οποία δε δίσταζε να τοποθετήσει στην άσφαλτο σε κάθε είδους γωνία, προκειμένου να επιτύχει το καλύτερο δυνατό. Παρά το γεγονός ότι «πάλευε» στο τιμόνι τους και τα εξαντλούσε μέχρις εσχάτων, τόσο σε επίπεδο μηχανικών μερών όσο και ελαστικών, είχε την ικανότητα να εκμεταλλεύεται την έμφυτη ταχύτητά του και να παίρνει θετικά αποτελέσματα (οι 15 τερματισμοί του στο βάθρο των νικητών, σε 26 αγώνες στη F1, το αποδεικνύουν). Στην εποχή του αγαπήθηκε πολύ τόσο για το απλόχερο θέαμα που πρόσφερε, όσο και για το πάθος που τον διακατείχε. Η δράση του στα αυτοκινητοδρόμια ανήκει πλέον στην κλασική ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού, ενώ ο μόνος μεταγενέστερός του οδηγός αγώνων με τον οποίο μπορεί να αντιστοιχηθεί, είναι ο εξίσου αυθόρμητος και παράφορος Ζιλ Βιλνέβ.

Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ F1

JOSE FROILAN GONZALEZ
Νίκες: 2
Bαθμοί: 72
Pole-position: 3
Tαχύτεροι γύροι: 6
Συμμετοχές σε GP: 26
Tερματισμοί στο βάθρο: 15
Εκκινήσεις από την πρώτη σειρά: 12

ΟΙ ΝΙΚΕΣ

FORMULA 1
1951 Silverstone: Ferrari 375
1954 Silverstone: Ferrari 625

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΠΟΡ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ
1954 24 heures du Mans: Ferrari 375 Plus

ΕΞΩΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΙΚΑ GP
1951 Coppa Acerbo Pescara: Ferrari 375
1952 Gavea: Ferrari 500
1954 Bordeaux: Ferrari 625
1954 Bari: Ferrari 625

TEMPORADA
1951 Peron Cup, Costanera: Ferrari
1951 Peron Cup, Costanera: Ferrari

RICHMOND TROPHY
1952 Goodwood: Ferrari 375 Thin Wall Special

DAILY GRAPHIC TROPHY
1952 Goodwood: BRM V16

WOODCOTE CUP
1952 Goodwood: BRM V16

BRCD INTERNATIONAL TROPHY
1954 Silverstone: Ferrari

LISBON SPORTS CAR GP
1954: Ferrari

200 KΜ DΕ VICENTE LOPEZ
1959: Ferrari-Chevrolet V8 4.7

FERRARI 375 GRAND PRIX CAR

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Κινητήρας: V12 60o
Κυβισμός: 4.494 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 80 mm x 74.5 mm
Σχέση συμπίεσης: 12:1
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 46DCF3
Ισχύς: 380 ίπποι στις 7.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 320 χλμ/ώρα
Mήκος: 3.937 χλστ.
Πλάτος: 1.428 χλστ.
Ύψος: 960 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.250 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.250 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.420 χλστ.
Bάρος: 850 κιλά
Χωρητικότητα ρεζερβουάρ: 195 λίτρα
Ελαστικά εμπρός: 5.50 x 16 Pirelli
Ελαστικά πίσω: 7.50 x 17 Pirelli
Χρονιά δράσης: 1950-1951
Μονάδες κατασκευής: 7

carhistory

Photos: Ferrari, Maserati