Carhistory.gr Logo
  » LCV » Jowett Bradford
Jowett Bradford
LCV
Το δικύλινδρο φορτηγάκι από το Yorkshire, που συνδέθηκε με την καθημερινότητα της μεταπολεμικής Βρετανίας.

To ελαφρύ van, που βαφτίστηκε με το όνομα της πόλης στην οποία κατασκευαζόταν, ήταν το πρώτο μεταπολεμικό μοντέλο που έβαλε στην παραγωγή η εταιρεία Jowett Cars Ltd. Η εμπορική του σταδιοδρομία είχε διάρκεια έξι χρόνων (1947-1953), κατά τα οποία η συνολική του παραγωγή αρίθμησε 38.241 μονάδες. Ήταν διαθέσιμο ως van και ανοιχτό φορτηγό, συχνά με διαμόρφωση και υπερκατασκευές που εξυπηρετούσαν μια μεγάλη σειρά επαγγελματικών δραστηριοτήτων. Οι περισσότερες από αυτές εκτελούνταν σχεδόν εντός έδρας, από τους βιοτέχνες της ευρύτερης περιοχής, στην κομητεία του Yorkshire. Βασισμένο στο προπολεμικό Jowett Eight, το Bradford κυκλοφόρησε και σε έκδοση station wagon, με πλευρικά παράθυρα και πίσω καθίσματα. Με πλαίσιο τύπου σκάλας και ημιελλειπτικά φύλλα σούστας εμπρός και πίσω, γνώρισε επιτυχία στην αγορά της Μεγάλης Βρετανίας λόγω της οικονομίας και της χρηστικότητάς του, παρά το γεγονός ότι γενικά ήταν λιτό και διέθετε μόνο τα βασικά.

Ο αειθαλής κινητήρας
Το Bradford, εκτός από το μοναδικό επαγγελματικό μοντέλο στην πενηντάχρονη διαδρομή της Jowett στην Αυτοκίνηση, ήταν και το τελευταίο με τον «παραδοσιακό» δικύλινδρο επίπεδο κινητήρα της εταιρείας. Τον χαρακτηρίζουμε έτσι επειδή παρέμενε πεισματικά στην ενεργό δράση, αν και είχε χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα, το μακρινό 1910. Σχεδιαστές του ήταν οι ιδρυτές της Jowett, τα αδέλφια Benjamin και William, που προηγούμενα παρήγαγαν στις εγκαταστάσεις τους δίχρονους δικύλινδρους κινητήρες για λογαριασμό της εταιρείας μοτοσυκλετών Scott. To επίπεδο μοτέρ δεχόταν τακτικές αναβαθμίσεις από τους μηχανικούς στο πέρασμα των χρόνων, οι οποίοι ανέβασαν σταδιακά την αρχική του χωρητικότητα από τα 816 κ.εκ. στα 831 κ.εκ., που έγιναν 907 κυβικά εκατοστά το 1921.

Benjamin & Wiliam Jowett

Οι αδελφοί Jowett δεν ήταν θιασώτες των αλλαγών και το γεγονός ότι από την αρχή στάθηκαν στην αγορά με μικρά και οικονομικά μοντέλα δίχως σημαντική φορολογία, τους επέτρεψε να μην αλλάξουν πολιτική. Aπό το 1910 μέχρι το 1929 στη γκάμα τους υπήρχε μόνο ένα μοντέλο, με δίθυρο αμάξωμα, το οποίο έμεινε σχεδόν απαράλλαχτο μέχρι τη λήξη της παραγωγής του. Επιπλέον, το δικύλινδρο μηχανικό σύνολο ήταν η μοναδική επιλογή κάτω από το καπό όλων των Jowett ως το 1936, που η εταιρεία παρουσίασε τον πρώτο της τετρακύλινδρο κινητήρα (μαντέψτε, ήταν και αυτός επίπεδος). Τις ημέρες της παρουσίασής του ο Benjamin έπαιρνε σύνταξη και αποσυρόταν από το προσκήνιο, ενώ η εταιρεία του από την προηγούμενη χρονιά είχε μπει στο Xρηματιστήριο. Το 1940 το παράδειγμά του ακολούθησε και ο William, με τα δύο αδέλφια να περνούν ήσυχα το υπόλοιπο του βίου τους και να φεύγουν από τον μάταιο τούτο κόσμο με δύο χρόνια διαφορά (το 1963 ο πρώτος και το 1965 ο δεύτερος). Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο δικύλινδρος κινητήρας δεν χρησιμοποιήθηκε ξανά από τα επιβατικά μοντέλα της Jowett. Ωστόσο ούτε αποστρατεύτηκε, αφού ανέλαβε κατά αποκλειστικότητα την κίνηση του Bradford, στην έκδοση των 1.005 κ.εκ.

Το Bradford και η ιστορία του

Το ελαφρύ φορτηγό της εταιρείας από το Yorkshire ξεκίνησε την πορεία του στην αγορά της Βρετανίας με ισχύ 19 ίππων, που έγιναν 25 το 1950 και αποδείχτηκαν ικανοί να του δώσουν μια τελική ταχύτητα της τάξης των 85 χιλιομέτρων την ώρα. Το παλιό χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων της Jowett, των τριών σχέσεων που ήταν όλες ασυγχρόνιστες, ήταν αυτό που μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς. Ένα σύστημα της Girling έδινε μεγαλύτερη ασφάλεια στα διαμετρήματος 254 χιλιοστών φρένα, που φυσικά ήταν ταμπούρα σε όλους τους τροχούς. Αρχικά το Bradford ήταν διαθέσιμο μόνο ως van και ανοιχτό φορτηγό (lorry) του μισού τόνου (10 cwt), σύντομα όμως και ως station wagon, ενώ το 1951 το μοντέλο ενισχύθηκε περαιτέρω, με τις εκδόσεις Utility και Utility De Luxe. Aμφότερες προσφέρονταν στη βρετανική αγορά και στην παραλλαγή «4 Light Van», με πλευρικά παράθυρα και πάγκους αντί για πίσω καθίσματα, για να μη φορολογηθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες ως επιβατικές. Το 1952 η έκδοση «Utility De Luxe» κόστιζε 740 λίρες Αγγλίας, μαζί με τους φόρους, διαθέτοντας πλέον της απλής «Utility» αναβατήρες, διπλούς υαλοκαθαριστήρες, πίσω προφυλακτήρα και κάποιες λεπτομέρειες χρωμίου. Η παραγωγή του Bradford θα μπορούσε άνετα να επεκταθεί και πέραν της χρονιάς εκείνης, αν δεν είχαν ενσκήψει στην εταιρεία δυσβάστακτα οικονομικά προβλήματα, τα οποία αποδείχτηκαν αξεπέραστα και οφείλονταν στη λαθεμένη στρατηγική της διοίκησης.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

JOWETT BRADFORD UTILITY DE LUXE


Kινητήρας: δικύλινδρος επίπεδος
Κυβισμός: 1.005 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 79.38 mm x 101.6 mm
Ισχύς: 25 ίπποι στις 3.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 3 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 85 χλμ./ώρα
Κατανάλωση: 8,2 λίτρα/100 χλμ.
Μήκος: 3.657 χλστ.
Πλάτος: 1.524 χλστ.
Ύψος: 1.752 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.286 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.232 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.232 χλστ.
Βάρος: 725 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1947-1953
Μονάδες παραγωγής: 38.241 (όλες οι εκδόσεις)

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας