Carhistory.gr Logo
  » motorbikes » Kawasaki Z1
Kawasaki Z1
motorbikes

Στα τέλη της δεκαετίας του '60 οι υπερδυνάμεις της εποχής ανταγωνίζονταν για το ποιά από τις δύο θα φτάσει πρώτη στη Σελήνη, αποκτώντας το προβάδισμα για την εξερεύνηση του Διαστήματος. Στην επιφάνεια της Γης, ένας άλλος αγώνας διεξαγόταν την ίδια εποχή, με πρωταγωνιστές τους Ιάπωνες κατασκευαστές μοτοσικλετών.

Στόχος, η παρουσίαση ενός προηγμένου τεχνολογικά δικύκλου, με τετρακύλινδρο κινητήρα των 750 κ.εκ. Ο λόγος για ένα τέτοιο αγώνα δρόμου είχε να κάνει με τους νέους περί καυσαερίων κανονισμούς που επρόκειτο να ισχύσουν στις ΗΠΑ, αλλάζοντας τα ως τότε δεδομένα. Η Kawasaki ήταν μεν η ταχύτερη εταιρεία από πλευράς επιδόσεων, χάρις στις τρικύλινδρες δίχρονες μοτοσικλέτες Mach III των 500 κ.εκ. και Mach IV των 750 κ.εκ., όμως η μεγάλη κατανάλωση και οι νέες νόρμες στις πολιτείες των ΗΠΑ δεν θα της επέτρεπαν να μακροημερεύσει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι ημέρες που έρχονταν απαιτούσαν τετράχρονους κινητήρες και το εργοστάσιο έπρεπε σύντομα να κάνει κάτι γι αυτό. Χωρίς χρονοτριβή και αρχής γενομένης το καλοκαίρι του 1967, η εταιρεία ξεκίνησε να δουλεύει εντατικά ένα πρόγραμμα, που ονομάστηκε Project T103. Με συντονιστή τον Sam Tanegashima και μια ολιγομελή ομάδα μηχανικών, το πειραματικό πρωτότυπο με τον κινητήρα των 750 κ.εκ. δοκιμάστηκε σκληρά στις αμερικανικές ερήμους. Η μπριζόλα της Νέας Υόρκης, όπως ήταν το υποκοριστικό του, ήταν έτοιμη τον Οκτώβριο του 1968. Η Bartlett Design Associate, μια μικρή εταιρεία από την Santa Barbara, είχε την ευθύνη για τον σχεδιασμό της. Κι ενώ όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν περίφημα για την Kawasaki, στο Σαλόνι του Τόκιο στο τέλος της ίδιας χρονιάς, η Honda παρουσίασε ξαφνικά την CB 750: O μεγάλος ανταγωνιστής είχε προλάβει τις εξελίξεις και είχε δώσει πρώτος τη δική του απάντηση. Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή, με το πρώτο τετράχρονο γιαπωνέζικο εφτάμιση να γράφει ιστορία σε όλα τα επίπεδα και σήμερα να απολαμβάνει δίκαια τη φήμη ενός από τα καλύτερα μηχανάκια όλων των εποχών. Στην Kawasaki, μη θέλοντας να είναι δεύτεροι στην υπόθεση των 750 κ.εκ., εγκατέλειψαν απογοητευμένοι την προσπάθεια λίγους μήνες πριν την ολοκλήρωσή της.


Η γέννηση της Ζ1

Το 1970 κι έχοντας ερευνήσει επί μακρόν την αγορά των ΗΠΑ, οι άνθρωποι της Κawasaki επανήλθαν στην ιδέα της δημιουργίας μιας μοτοσικλέτας μεγάλου κυβισμού, αφού είχαν διαπιστώσει πως οι ανάγκες της άλλης πλευράς του Ατλαντικού για ένα δίτροχο υψηλών επιδόσεων με ταξιδιωτικό χαρακτήρα δεν καλύπτονταν πλέον μόνο από την κατηγορία των 750 κ.εκ. Έτσι, η ομάδα που είχε αναλάβει την εξέλιξη του Project T103 συγκεντρώθηκε ξανά, ενισχυμένη και με νέους μηχανικούς, ξεκινώντας τη δουλειά από την αρχή. Το τετράχρονο και τετρακύλινδρο μηχανικό σύνολο των Ιαπώνων με τους δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής ανέβηκε από τα 750 στα 903 κ.εκ., χωρητικότητα που ποτέ πριν δεν είχε αγγίξει δίκυκλη κατασκευή από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Ακολούθησε μια μεγάλη σειρά επιτυχημένων, πλην όμως εξοντωτικών δοκιμών, που ξεπέρασαν συνολικά το ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα. Τον Σεπτέμβριο του 1972 η Ζ1 900, όπως ονομάστηκε η υπερμοτοσικλέτα της Κawasaki, πραγματοποίησε την πρώτη της παγκόσμια εμφάνιση στην Διεθνή Έκθεση της Κολωνίας. Η υποδοχή της από το κοινό, τους αναβάτες και τους δημοσιογράφους ήταν ενθουσιώδης. Παράλληλα, η έλευσή της έβαλε τέλος στην κυριαρχία των ευρωπαϊκών κατασκευών, δηλαδή στο όποιο ποσοστό της είχε καταφέρει να διασωθεί έως τότε, μετά την επέλαση της CB 750. Η Ηοnda αρχικά και η Kawasaki στη συνέχεια, με τους τετράχρονους τετρακύλινδρους σε σειρά κινητήρες μπήκαν σε ένα χώρο που έπαιζαν μόνο οι ακριβές μοτοσικλέτες της ιταλικής MV Agusta και τον άλλαξαν τελείως, κάνοντάς τον προσιτό από οικονομικής πλευράς σε πολύ περισσότερους ανθρώπους. Από το 1972 κι έπειτα η πρωτοβουλία των κινήσεων στον κόσμο των δύο τροχών πέρασε στους Ιάπωνες, σε μόνιμη πλέον βάση.

Ιδιότητες

Η επιτυχία της Ζ1, ήταν άμεση. Βγήκε στην παραγωγή σε δύο ιδιόρρυθμες, αλλά οπωσδήποτε πρωτότυπες διχρωμίες (πορτοκαλί-καφέ, κίτρινο-πράσινο). Με τέσσερις εξατμίσεις, τέσσερα καρμπιρατέρ και πέντε ταχύτητες ήταν η μεγαλύτερη σε κυβισμό μοτοσικλέτα που είχε κατασκευαστεί από ιαπωνικά χέρια, με κινητήρα μεγαλύτερο από των ευρωπαϊκών, ενώ συνάμα ήταν και ταχύτερη από τις Harley-Davidson των 1.200 κ.εκ. Επίσης, ήταν κατά 12 κιλά βαρύτερη και κατά 15 ίππους ισχυρότερη από την CB 750, ενώ είχε 8 άλογα περισσότερα από την δίχρονη ομογάλακτή της με τον ίδιο κυβισμό. Ο κινητήρας της, με ελαστικότητα από το χαμηλό εύρος στροφών, μπορούσε να επιταχύνει ομαλά από τις 2.100 στροφές ανά λεπτό και από ταχύτητα 50 χιλιομέτρων την ώρα στο ταχύμετρο. Με ανώτατη ταχύτητα που άγγιζε τα 210 χιλιόμετρα την ώρα και με επιτάχυνση από στάση έως τα 100 χιλιόμετρα την ώρα σε 4,5 δευτερόλεπτα, υπήρξε για πέντε χρόνια η ταχύτερη μοτοσικλέτα παραγωγής στον κόσμο. Το 1974 έγινε η πρώτη μοτοσικλέτα παραγωγής, στην οποία τοποθετήθηκε αλυσίδα O-ring. Δύο χρόνια αργότερα μετονομάστηκε σε Z 900, οι δίσκοι έγιναν δύο των 296 χιλιοστών και η ισχύς μειώθηκε στους 81 ίππους, ενώ ενισχύθηκαν η ροπή και η λειτουργία στις χαμηλές και στις μεσαίες στροφές του κινητήρα. Το 1977 η Ζ ανέβηκε στα 1.000 κυβικά εκατοστά και το όνομά της άλλαξε σε Z 1000 A1.