Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Lancia D24
Lancia D24
ENDURANCE

Έργα και ημέρες ενός μυθικού αγωνιστικού της δεκαετίας του '50...

Στις αρχές του 1952 ο σχεδιαστής-μηχανικός της Lancia Vittorio Jano και η μικρή ομάδα που τον περιέβαλε εργαζόταν για την ανάπτυξη ενός νέου αγωνιστικού, γνωστού ως D20. Τα πρώτα τέσσερα αυτοκίνητα αυτού του προγράμματος έλαβαν μέρος στο Mille Miglia της επόμενης χρονιάς, βαμμένα σε σκούρο μπλε χρώμα με λευκές γραμμές. Από πλευράς εξωτερικής εμφάνισης, έδειχναν πολύ πιο επιθετικά από την Aurelia. Η διαμόρφωση του coupe αμαξώματός τους είχε ανατεθεί στον Pinin Farina, ενώ ο V6 κινητήρας με τους δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής που έφερε, τους έδινε 217 ίππους στο δρόμο. Ωστόσο, μόνο δύο από αυτά τερμάτισαν τον αγώνα, στην τρίτη και στην όγδοη θέση της γενικής κατάταξης. H D20 κέρδισε βέβαια το Targa Florio του 1953, με τον Umberto Maglioli στο τιμόνι. Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη επιτυχία της ιταλικής εταιρείας στον αγώνα, ύστερα από τον θρίαμβο του Felice Bonetto την προηγούμενη χρονιά, με την Aurelia B20. Για τις 24 ώρες του Le Mans που ακολουθούσαν, τα μηχανικά σύνολα των αυτοκινήτων ενισχύθηκαν, φθάνοντας σε απόδοση τους 240 ίππους. Όμως, υπήρχαν μεγάλα προβλήματα αξιοπιστίας, που οδήγησαν σε εγκατάλειψη τα τρία αγωνιστικά που έλαβαν μέρος στον αγώνα του 1953, με πληρώματα τους Clemente Biondetti-Jose Froilan Gonzalez, Piero Taruffi-Umberto Maglioli και Felice Bonetto-Luigi Valenzano.


Από την D20 στην D24
Στη συνέχεια, τα αυτοκίνητα διαμορφώθηκαν σε spiders, καθώς η υψηλή θερμοκρασία που αναπτυσσόταν μέσα στο κλειστό cockpit ταλαιπωρούσε πολύ τους οδηγούς τους. Επιπλέον, το πλαίσιό τους τροποποιήθηκε για να δεχθεί έναν εξελιγμένου τύπου άξονα De-Dion στο πίσω μέρος, ενώ μια νέα εισαγωγή αέρα επάνω από το εμπρός δεξί φτερό ξένισε αρκετούς. Τότε μετονομάστηκαν σε D23, με συγκομιδή τρεις νίκες σε αγώνες τοπικού χαρακτήρα (στο GP της Λισαβόνας και στη Bologna-Raticosa με οδηγό τον Βοnetto, στην Catania-Etna με τον Castellotti), σύντομα όμως αποδείχθηκε πως αυτή ήταν μόνο μια σύντομη στάση ως την εκ νέου αλλαγή του ονόματός τους σε D24. Τα spiders των 245 ίππων στην τελική τους μορφή ετοιμάστηκαν στον χρόνο-ρεκόρ των δύο μηνών. Tελευταία αγωνιστική υποχρέωση της χρονιάς ήταν ο μαραθώνιος ταχύτητας των 3.300 χιλιομέτρων της Carrera Panamericana στο Μεξικό, όπου τα αυτοκίνητα θριάμβευσαν καταλαμβάνοντας τις τρεις πρώτες θέσεις με νικητή τον Fangio. Όμως, ο αγώνας εκείνος στιγματίστηκε από τον θάνατο του Felice Bonetto. Ο άτυχος Ιταλός ήταν επικεφαλής στη γενική κατάταξη, όταν η Lancia που οδηγούσε προσέκρουσε βίαια σε ένα φανοστάτη κι ύστερα βγήκε από το δρόμο, με συνέπεια ένας από τους πιο επιφανείς πιλότους της εποχής να χάσει άδικα τη ζωή του.

 

1954    

Για τη νέα αγωνιστική περίοδο η Lancia δεν άλλαξε πολιτική, διατηρώντας τις D24 ως εργοστασιακή συμμετοχή και μη προσφέροντάς τις σε ιδιώτες οδηγούς. Στην πρώτη αναμέτρηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σπορ Αυτοκινήτων του Buenos Aires η εταιρεία δεν έλαβε μέρος, παρουσιάστηκε όμως κανονικά στις 12 ώρες του Sebring, με πέντε αυτοκίνητα. Από αυτά το ένα δεν ξεκίνησε ποτέ, ενώ άλλα τρία εγκατέλειψαν με διάφορα προβλήματα, όμως το ένα που απέμεινε τερμάτισε στη δεύτερη θέση πίσω από μια Osca MT4, με οδηγούς τον βαθύπλουτο γόη Porfirio Rubirosa και τον Gino Valenzano. Επόμενος αγώνας ήταν το Mille Miglia, όπου το όνομα της Lancia έμελλε να δοξαστεί, καθώς κέρδισε τον δημοφιλέστερο διεθνή αγώνα της Ιταλίας με τον Alberto Ascari στο τιμόνι. Τέσσερις D24 συμμετείχαν στα 1.000 μίλια εκείνης της χρονιάς, με τη μοναδική που ολοκλήρωσε να είναι και η νικήτρια του αγώνα, στον οποίο τερματίστηκε η πενταετής κυριαχία της Ferrari στα 1.600 χιλιόμετρα της διαδρομής (η Scuderia περιορίστηκε στη δεύτερη θέση της 500 Mondial, με οδηγό τον Vittorio Marzotto). Παρά το γεγονός ότι είχε δηλώσει συμμετοχή, η Lancia δεν εμφανίστηκε στις 24 ώρες του Le Mans, που ήταν ο επόμενος γύρος του θεσμού. Οι φίλοι των αγώνων αυτοκινήτου τις είδαν ξανά στο RAC Tourist Trophy, να τερματίζουν στη δεύτερη και στην τρίτη θέση, πίσω από τον ενθουσιώδη Βρετανό Mike Hawthorn που οδηγούσε μια Ferrari 750 Monza. Η τελευταία μεγάλη νίκη της D24 ήρθε στο εξωπρωταθληματικό τότε Targa Florio, που διεξαγόταν ένα μήνα μετά το Mille Miglia. Στο τιμόνι ήταν ο Piero Taruffi, οδηγώντας το αυτοκίνητο με τον αριθμό πλαισίου 0005, που επιζεί ως τις ημέρες μας.

 

Ανώμαλη προσγείωση...    

Τα αγωνιστικά σχέδια της ιταλικής εταιρείας, για τη συνέχεια, ήταν μεγάλα. Πέρα από το μονοθέσιο της Formula 1, υπήρχε και η D25, με νέο αμάξωμα και με τον V6 κινητήρα ανεβασμένο στα 3.7 λίτρα και την ισχύ στους 305 ίππους. Όμως, τα οικονομικά προβλήματα που οδήγησαν στην απώλεια του ελέγχου της εταιρείας από την οικογένεια Lancia, σταμάτησαν όλα τα όνειρα για περαιτέρω διακρίσεις. Από τις πέντε συνολικά D24 που κατασκευάστηκαν σήμερα υπάρχουν μόνο οι δύο, με τη μία από αυτές να έχει περίοπτη θέση στο Μουσείο Αυτοκινήτου του Τορίνο, καθώς οι υπόλοιπες έγιναν scrap μετά το 1955. Από αυτή την άχαρη διαδικασία γλύτωσε ευτυχώς η D25. Ο μηχανικός Guido Rosani κατάφερε να διασώσει δύο κινητήρες και αρκετά μηχανικά μέρη, τα οποία βοήθησαν σημαντικά στην κατασκευή με την άδεια της Lancia τεσσάρων αντιγράφων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, με τη συνδρομή του ιδίου και του Luciano Basso. Ατυχώς, από τις έξι D20 (τέσσερις ολοκληρωμένες και δύο πρωτότυπα) δεν απέμεινε τίποτα, ενώ από τις τέσσερις D23 διασώθηκε η μία.

 

ΟΙ ΝΙΚΕΣ    

Mille Miglia 1954: Alberto Ascari, D24
Targa Florio 1954: Pierro Taruffi, D24
Carrera Panamericana 1953: Juan Manuel Fangio, D24
Targa Florio
1953: Umberto Maglioli, D20

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ    

LANCIA D24 V6 SPIDER
Body design: studio Pininfarina
Μηχανικοί εξέλιξης: Vittorio Jano, Zaccone Mina, Francesco de Virgilio
Kινητήρας: V6 60o
Κυβισμός: 3.284 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 86 mm x 85 mm
Σχέση συμπίεσης: 8.5:1
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 46 DCF3
Ισχύς: 265 ίπποι στις 6.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 4 σχέσεων, με ασυγχρόνιστη την πρώτη
Ανώτατη ταχύτητα: 250 χλμ/ώρα
Μήκος: 3.790 χλστ.
Πλάτος: 1.440 χλστ.
Ύψος: 980 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.400 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.315 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.250 χλστ.
Βάρος: 740κιλά
Μονάδες παραγωγής: 5

 

carhistory    

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Lancia