Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » March 2-4-0
March 2-4-0
GRAND PRIX
Το εξάτροχο μονοθέσιο της March Engineering που δεν αγωνίστηκε ποτέ στη Formula 1.

Στα μέσα της δεκαετίας του '70 ένα νέο τεχνολογικό εγχείρημα, αρκετά νεωτεριστικό, είχε συγκεντρώσει το περισσότερο ενδιαφέρον στον κόσμο της Formula 1. Αυτό δεν ήταν άλλο από την απόφαση της Tyrrell να τοποθετήσει έξι τροχούς στο αγωνιστικό της, αντί για τους συνήθεις τέσσερις, προσβλέποντας στο καλύτερο «πάτημα» του μονοθεσίου μέσα στην πίστα. Το 1976, πρώτη χρονιά της εξάτροχης «Ρ34» στα Grand Prix, τα αποτελέσματα δεν ήταν άσχημα. Το αυτοκίνητο είχε κάνει την πρώτη του νίκη στη Σουηδία με οδηγό τον Jody Scheckter, ενώ η βρετανική ομάδα ολοκλήρωσε τη σεζόν στην τρίτη θέση της τελικής βαθμολογίας των κατασκευαστών, με 71 βαθμούς (τους 13 με το παλαιότερο τετράτροχο μονοθέσιο, την «007»).

Γιατί εμπρός και όχι πίσω;
Στο τέλος εκείνης της περιόδου οι μηχανικοί της March, παίρνοντας ως παράδειγμα την πολύ καλή πορεία της Tyrrell στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αποφάσισαν να περπατήσουν στον ίδιο δρόμο. Ο σχεδιαστής της εταιρείας Robin Herd είχε παρακολουθήσει επισταμένα τα γαλάζια μονοθέσια των Scheckter και Depailler, σε όλους τους αγώνες, πριν καταλήξει στα συμπεράσματά του. Κατά την εκτίμησή του, η βελτιωμένη αεροδυναμική των «Ρ34» στο εμπρός μέρος ακυρωνόταν σε μεγάλο βαθμό από τα διαφορετικών διαστάσεων και αρκετά μεγαλύτερα ελαστικά του πίσω μέρους, που εξακολουθούσαν να αντιπροσωπεύουν το 30% με 40% της συνολικής οπισθέλκουσας του αυτοκινήτου. Έτσι αποφάσισε να κινηθεί διαφορετικά: Αντί να βάλει τους δύο επιπλέον τροχούς στο εμπρός τμήμα, όπως η Tyrrell, τους τοποθέτησε στο πίσω. Σύμφωνα με τη συλλογιστική του, η επιπλέον πρόσφυση που θα παραγόταν θα μπορούσε να είναι πιο χρήσιμη στους πίσω τροχούς, που φυσικά ήταν και οι κινητήριοι.

Project 6
Με αυτά κατά νου, ο Herd παίρνοντας ως βάση την «761» σχεδίασε τη νέα March με τους τέσσερις τροχούς στο πίσω μέρος (από εκεί προέρχεται και ο κωδικός «2-4-0»), φροντίζοντας όμως και τα έξι ελαστικά να έχουν το ίδιο μέγεθος (16 ίντσες). Aυτό θα βοηθούσε το μονοθέσιο να έχει βελτιωμένη αεροδυναμική απόδοση στο πίσω μέρος, με λιγότερη αντίσταση από τον αέρα που περνούσε επάνω από την πτέρυγα. Επιπλέον δεν θα χρειαζόταν και ειδική παραγγελία ελαστικών από τη Goodyear, κάτι που ήταν απαραίτητο για την Tyrrell, αφού τα εμπρός ελαστικά της ήταν μικρότερα από εκείνα του υπόλοιπου ανταγωνισμού. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, ο Max Mosley έδωσε το πράσινο φως για την κατασκευή του μονοθεσίου, πιστεύοντας παράλληλα ότι αυτό θα ήταν ένα ελκυστικό πακέτο για τους πιθανούς χορηγούς.

Τα φαινόμενα απατούν
Στα τέλη Νοεμβρίου του 1976 και με το αυτοκίνητο να μην είναι πλήρως έτοιμο, έγιναν τα αποκαλυπτήρια στον Τύπο. Ακολούθησαν πολυάριθμα άρθρα σε διάφορα έγκριτα περιοδικά του μηχανοκίνητου αθλητισμού, καθώς και μια φωτογραφία στο εξώφυλλο του Autosport. Η πρώτη δοκιμή έγινε στο Silverstone, ύστερα από λίγες εβδομάδες. Ατυχώς όμως, το περίβλημα του κιβωτίου ταχυτήτων (που είχε πλέον να αντιμετωπίσει πρόσθετες φορτίσεις, καθώς έπρεπε να μεταδώσει την κίνηση σε τέσσερις τροχούς και όχι σε δύο) δεν άντεξε. Το ευτύχημα για την ομάδα ήταν ότι λόγω των βροχοπτώσεων που επικρατούσαν στην περιοχή εκείνη την ημέρα, το οδόστρωμα της πίστας ήταν βρεγμένο, με τον Howden Ganley να μη μπορεί να αναπτύξει υψηλές ταχύτητες. Κατά συνέπεια, το test της εξάτροχης March αναφέρθηκε ως επιτυχία από τα μέσα ενημέρωσης. Τον Φεβρουάριο του 1977, με ισχυρότερο πια κιβώτιο ταχυτήτων, το αυτοκίνητο βρέθηκε ξανά στο Siverstone. Παρά το γεγονός ότι οι καιρικές συνθήκες και πάλι δεν ευνοούσαν, λόγω βροχής, η «2-4-0» τα πήγε πραγματικά καλά. Ο οδηγός της Ian Scheckter δήλωσε πως η εμπειρία του με το μονοθέσιο ήταν «απίστευτη». Έτσι, η νέα March έγινε και πάλι πρωτοσέλιδο στο Autosport, στο τεύχος της 10ης Φεβρουαρίου.

Άδοξο τέλος
Παρά τις πρόσκαιρες θετικές εντυπώσεις, οι εξελίξεις για το αγωνιστικό δεν ήταν καλές. Για να δουλέψει σωστά με τους έξι τροχούς δεν αρκούσε απλά μια πολύ καλή ενίσχυση του περιβλήματος του κιβωτίου, αλλά ένα εντελώς νέο μονοθέσιο, αφού δεν έφτανε η προσθήκη δύο ακόμη τροχών στην «761». Από οικονομικής πλευράς αυτό ήταν αδύνατο, καθώς το κόστος ήταν πολύ υψηλό και το ταμείο της ομάδας μείον. Έτσι, στους αγώνες του 1977 εμφανίστηκε το συμβατικό αυτοκίνητο, το οποίο μάλιστα δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε ένα βαθμό σε ολόκληρο το πρωτάθλημα. Άσχετα από αυτό, τα προβλήματα στο budget της March Engineering ήταν τόσο μεγάλα εκείνη την εποχή, που την ανάγκασαν να λείψει από τις εκκινήσεις των τριών επόμενων αγωνιστικών περιόδων. H βρετανική εταιρεία έδωσε ξανά το παρών στη Formula 1 την περίοδο 1981-1982, απουσιάζοντας εντελώς τις τέσσερις επόμενες σεζόν. Το 1987 επέστρεψε και πάλι, με χορηγό τη Leyton House, όμως πέντε χρόνια αργότερα αποχώρησε οριστικά και ακόμη λείπει. Όσο για την «2-4-0», αποκτήθηκε από τον Roy Lane και έκανε μερικές νίκες στο βρετανικό πρωτάθλημα αναβάσεων, χωρίς όμως να ικανοποιήσει τον οδηγό της, που την χαρακτήρισε αναξιόπιστη και υπερβολικά περίπλοκη.

Επίλογος
Οι εκτιμήσεις του Robin Ηerd δικαιώθηκαν το 1977, στη δεύτερη αγωνιστική χρονιά της P34 στα Grand Prix, καθώς τα προβλήματα πρόσφυσης και η συχνή φθορά των τεσσάρων εμπρός ελαστικών του μονοθεσίου έφεραν την Tyrrell πολύ πίσω στην τελική κατάταξη. Το 1978 το εξάτροχο του Ken Tyrrell συνταξιοδοτήθηκε και από τότε το βλέπουμε συχνά σε δημοφιλείς εκδηλώσεις, όπως το Goodwood Festival of Speed. Το 1982 η Williams, με τον Herd στην ομάδα της, επανέλαβε το εγχείρημα. Οι τέσσερις τροχοί του μονοθεσίου, με την κωδική ονομασία «FW08B», τοποθετήθηκαν φυσικά στο πίσω μέρος. Όμως, πριν καλά-καλά προλάβουν να το δοκιμάσουν, η FIA απαγόρευσε την ύπαρξη τεσσάρων κινητήριων τροχών (είτε εμπρός, είτε πίσω) και όλα τελείωσαν εκεί.

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας