Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Maserati 300S
Maserati 300S
ENDURANCE
Αφιέρωμα στο πρώτο αγωνιστικό της Μaserati που συμμετείχε στο άλλοτε ένδοξο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων.

Όταν η FIA προκήρυξε το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων, το 1953, όλοι περίμεναν πως αυτό θα γινόταν αμέσως δημοφιλές. Την άποψή τους ενίσχυε το γεγονός ότι διάσημες αναμετρήσεις, όπως οι «24 ώρες» του Μαν και το Mille Miglia, συμπεριλαμβάνονταν στο πρόγραμμά του. Το ότι θα λάμβαναν σε αυτό μέρος και οι πιο περιώνυμοι από τους πιλότους της Formula 1 ήταν αναμενόμενο, καθώς τα Grand Prix του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος ήταν λίγα τότε και οι ελεύθερες ημερομηνίες που υπήρχαν διευκόλυναν τη συμμετοχή τους. Στα δύο πρώτα χρόνια του θεσμού η Μaserati δε θα μπορούσε να εκπροσωπηθεί με αξιώσεις, καθώς δε διέθετε αγωνιστικούς κινητήρες με κυβισμό μεγαλύτερο ή παραπλήσιο των τριών λίτρων. Όμως, η έλευση του 6κύλινδρου κινητήρα για τους αγώνες της Formula 1 το 1953 άλλαξε τα δεδομένα και, με τις κατάλληλες τροποποιήσεις, υπήρχε πια η δυνατότητα αυτός να γίνει η «βάση» για τη συμμετοχή με αξιώσεις και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων.

Οι άνθρωποι πίσω από το αυτοκίνητο

Την επιμέλεια του κινητήρα ανέλαβε ο μηχανικός Βιτόριο Μπελεντάνι, ο οποίος δούλευε στη Μaserati από το 1950, προερχόμενος από τη Scuderia Ferrari. Aπόφοιτος του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ, είχε βρεθεί πλάι στον Έντσο από τις αρχές της δεκαετίας του ’40, την εποχή που εκείνος ξεκινούσε την αυτοδύναμη πορεία του με την Auto Avio Construzioni «Τipo 815». Ξαναγύρισε κοντά του το 1956, αφού προηγούμενα είχε αυξήσει τον κυβισμό του κινητήρα της Μaserati από τα 2.5 στα 2.8 λίτρα, προτού αυτός καταλήξει οριστικά στα 2.991 κ.εκ. Το διθέσιο roadster αμάξωμα που δέχθηκε τον κινητήρα των τριών λίτρων, επιμελήθηκε ο Μεντάρντο Φανούτσι, ιδιοκτήτης της ομώνυμης αμαξοποιΐας. Εκείνος, μαζί με τον αδελφό του Τζίνο, είχε δουλέψει και επάνω σε προηγούμενα αγωνιστικά της εταιρείας, όπως για παράδειγμα ήταν η «A6GCS» και η «200S». Αργότερα συνεργάστηκε και εκείνος με τη Ferrari, για την οποία δημιούργησε μεταξύ άλλων και μια one-off έκδοση της «250 GTE». Η carrozzeria του λειτουργεί μέχρι σήμερα, υπό την επίβλεψη του γιού του.

Προδιαγραφές

Το αμάξωμα του πολύ όμορφου στην εμφάνιση roadster της Μaserati ήταν κατασκευασμένο από αλουμίνιο, ενώ τα φρένα του ήταν ίδια με της «250F» των Grand Prix, από την οποία δανειζόταν και το σχεδιασμό της ανάρτησης. Ο πίσω άξονάς του ήταν τύπου De Dion, με το κιβώτιο ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων της ZF που χρησιμοποιούσε, να είναι εγκάρσια τοποθετημένο. Το επιμηκυμένο ρύγχος υιοθετήθηκε αργότερα, για λόγους αεροδυναμικής, ώστε να μειωθεί η αντίσταση του εμπρός μέρους του αυτοκινήτου στη ροή του αέρα. Είκοσι οκτώ αγωνιστικά αυτού του τύπου κατασκευάστηκαν συνολικά, προτού αντικατασταθούν οριστικά στα αυτοκινητοδρόμια από την «450S» των 4.5 λίτρων.

Η «300S» στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα…

Το 1955 ήταν μια δύσκολη χρονιά για την «300S», καθώς προβλήματα νεότητας υποχρέωναν το αυτοκίνητο σε συχνές εγκαταλείψεις, συνήθως μετά την παρέλευση των δύο ή τριών πρώτων ωρών αγωνιστικής δράσης. Η αξιοπιστία του βελτιώθηκε θεαματικά την επόμενη χρονιά, κατά την οποία το roadster της Μaserati κατέκτησε δύο μεγάλες νίκες. Η πρώτη από αυτές σημειώθηκε στα 1.000 χιλιόμετρα του Μπουένος Άιρες, με πλήρωμα τους Χουάν Μανουέλ Φάντζιο και Κάρλος Μεντιτεγκί. Η δεύτερη, ακόμη πιο επιφανής, προέκυψε στα 1.000 χιλιόμετρα του Νίρμπουργκρινγκ, όπου το αγωνιστικό οδηγήθηκε ως την πρώτη θέση από τέσσερις οδηγούς, τους Πιέρο Ταρούφι, Χάρι Σελ, Στίρλινγκ Μος και Ζαν Μπερά. Με αυτές τις δύο μεγάλες επιτυχίες η Μaserati ολοκλήρωσε το παγκόσμιο πρωτάθλημα δεύτερη στη βαθμολογία, πίσω από την απλησίαστη τότε Ferrari. To 1957 οι εργοστασιακές «300S» έδωσαν τη θέση τους στις μεγαλύτερου κυβισμού και ισχυρότερες «450S», καθώς μεγάλος στόχος της Μaserati ήταν πλέον η κατάκτηση του τίτλου. Με αυτές η εταιρεία κέρδισε τις «12 ώρες» του Σίμπρινγκ και το Grand Prix της Σουηδίας, όμως η αλλαγή των κανονισμών στο τέλος της χρονιάς εκείνης -με την ανώτατη χωρητικότητα των κινητήρων να περιορίζεται στα τρία λίτρα- ανάγκασε τους Ιταλούς να αποσυρθούν εντελώς από το θεσμό.

Διακρίσεις παντού

Αρκετές από τις «300S» πουλήθηκαν στις ΗΠΑ, δίνοντας την ευκαιρία σε ταλαντούχους οδηγούς να γίνουν ευρύτερα γνωστοί, κερδίζοντας σημαντικές νίκες. Ανάμεσά τους ο Μάστεν Γκρέγκορι και ο Κάρολ Σέλμπι, αμφότεροι θριαμβευτές τα επόμενα χρόνια στις «24 ώρες» του Μαν και όχι μόνο. Τα αγωνιστικά της Μaserati πρωταγωνίστησαν επίσης στην Κεντρική και Νότια Αμερική, στα χέρια μεγάλων πιλότων όπως ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο και ο Στίρλινγκ Μος, που σημείωσαν με αυτά επιβλητικές νίκες στο Καράκας, την Αβάνα, το Ρίο και αλλού. Ευάριθμες ήταν οι επιτυχίες και σε μικρότερης σημασίας ευρωπαϊκούς αγώνες, όπως ήταν τα σιρκουί πόλης και τα διάφορα αθλοθετημένα κύπελλα.

Αντί επιλόγου

Η «300S» ήταν ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο για τη Μaserati, καθώς της προσέφερε τις πρώτες αγωνιστικές δάφνες στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων. Αν μάλιστα η εξέλιξή της είχε συνεχιστεί και συμμετείχε στο θεσμό το 1958, όντας συμβατή με τους νέους κανονισμούς, θα μπορούσε να επιτύχει ακόμη περισσότερα πράγματα. Ίσως έφθανε ακόμη και στον τίτλο, υποσκελίζοντας τη μεγάλη της αντίπαλο, τη Ferrari…

ΝΙΚΕΣ

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων
1956: 1000 Km Buenos Aires, Fangio-Menditegui
1956: 1000 km Nurburgring, Taruffi-Shell-Moss-Behra

Στους ευρωπαϊκούς αγώνες
1955: Messina 5 hours, Franco Bordoni
1955: GP Supercortemaggiore, Musso-Behra
1955: GP Pergusa, Franco Bordoni
1955: Voiture de Serie Spa, Benoit Musy
1955: GP des Frontieres Chimay, Benoit Musy
1956: Oulton Park, Benoit Musy
1956: Coupe du Salon Monthlery, Godia-Sales
1956: GP des Frontieres Chimay, Benoit Musy
1956: Le Sables d Olonne GP, Benoit Musy
1956: GP Bari, Benoit Musy
1956: Mount Equinox hillclimb, Bill Lloyd
1956: Kristianstad, Jean Behra
1957: Belgium GP de Frontieres, Franco Bordoni
1958: Scandinavian series, Stirling Moss

Στις αναβάσεις
1955: Trieste Opicina, Franco Bordoni
1956: Mount Equinox, Bill Lloyd

Στη Νότιο Αμερική
1955: GP Venezuela, Juan Fangio
1956: GP Venezuela, Stirling Moss
1957: GP Interlagos, Juan Fangio
1957: GP Boavista, Juan Fangio
1957: GP Cuba, Juan Fangio
1958: GP Portugese, Stirling Moss

Στην Αυστραλία
1956: Australian TT, Stirling Moss

Στις ΗΠΑ
1955: Palm Springs, Masten Gregory
1956: Torrey Pines, Masten Gregory
1956: Willow Springs, Jimmy Bryan
1956: Nassau Trophy, Stirling Moss
1956: Palm Springs, Masten Gregory
1957: Cumberland Airport, Carroll Shelby
1957: Lime Rock, Carrol Shelby
1957: Coffeyville, Dale Duncan
1957: Galveston, Dale Duncan
1957: Palm Springs, Carroll Shelby
1957: Cotati, Carroll Shelby
1957: Laguna Seca, Carroll Shelby
1958: Stillwater Texas, Dale Duncan

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

MASERATI 300 S
Kινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 2.991 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 84 mm x 90 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.5: 1
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 42 DCO3
Μέγιστη ισχύς: 260 ίπποι στις 6.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων της ΖF
Ανώτατη ταχύτητα: 290 χλμ/ώρα
0-100 χλμ/ώρα: 6,9 δλ.
Μήκος: 4.150 χλστ.
Πλάτος: 1.450 χλστ.
Ύψος: 980 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.310 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.300 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.250 χλστ.
Βάρος: 780 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 28
Περίοδος δράσης: 1955-1958

carhistory

Photos: Μaserati